Posag Klary

  • 83-7298-408-5
  • Autor: Laguna, Konrad
  • Dostępność: Brak
  • 19,00 zł 6,00 zł
  • Niedostępny
Bohaterem Posagu Klary jest dobiegający czterdziestki mężczyzna, samotnik, który rozmawia nieraz z własnym głosem wewnętrznym. Trochę chyba zagubił się w życiu i nadużywa alkoholu, ale ma szczęście do energicznych kobiet, które chętnie mu pomagają. Pewnego upalnego dnia spotyka tajemniczą i fascynującą blondynkę, która znika, nim zdążył ją lepiej poznać. Nie potrafi o niej zapomnieć. Próbuje ją odnaleźć. Intryguje go, kim też może ona być, i czy ta historia ma szanse przekształcić się w romans (oczywiście pod warunkiem ponownego spotkania). Jednak w trakcie poszukiwań bohater zostaje wplątany w kryminalną intrygę. Mnożą się zagadkowe wypadki. Poszukiwania pięknej dziewczyny stają się po prostu niebezpieczne. Czy to wszystko się dobrze zakończy? Czy bohater ma szansę na miłość? I czy kryminalne zagadki znajdą rozwiązanie? A może po prostu skończą się upały i zacznie padać deszcz? Krzysztof Laguna to pseudonim, podobno ukrywa się pod nim warszawski dziennikarz. Laguna, kiedy zajmował się dziennikarstwem, uważał w głębi duszy pisanie powieści za mało poważne. Ogłoszony przez Wydawnictwo Zysk i S-ka konkurs pt. “Znajdź w sobie humor Nicka Hornby‘ego“ okazał się dobrą okazją do zmiany stanowiska, bo jednak napisać powieść żartobliwą to coś zupełnie innego. Laguna mógłby nawet powiedzieć, że napisać niepoważną powieść to zadanie bardzo poważne. Posag Klary jest powieściowym debiutem autora, którzy otrzymał wyróżnienie we wspomnianym konkursie Zyska i S-ki. Książka została w całości wymyślona, ale zapewne wielu będzie się kojarzyć z otaczającą rzeczywistością.

Rok wydania: 2003
Stron: 248
Oprawa: broszura
Format: 125/183
Pakowanie: 20

Fragment tekstu:


1


- Cześć - powiedziała dziewczyna.
Lekko zdyszana stała metr od stolika, przy którym samotnie popijałem piwo. Bardzo dobrze mi robiło i powoli odzyskiwałem wrodzoną radość życia.
- Cześć - odpowiedziałem odruchowo, a potem dopiero spróbowałem się jej przyjrzeć.
Nie znałem jej, choć może uczciwiej byłoby powiedzieć, że jej nie pamiętałem. Poprzedniego dnia, zanim urwał mi się film, ściskałem - jak mi się wydaje - jakąś brunetkę. Albo może tylko roiło mi się, że kogoś ściskam? I co mogło zdarzyć się później?
Ta była najwyraźniej blondynką. Niewiele więcej mogłem dostrzec. Stała w ostrym czerwcowym słońcu, a ja wczoraj zgubiłem okulary słoneczne. Gdy patrzyłem w jej kierunku, musiałem mrużyć oczy i widziałem tylko wielki słomkowy kapelusz, który zasłaniał połowę jej twarzy. Spod kapelusza wymykały się niesforne bardzo jasne włosy. Oczy ukryła za dwoma miodowymi szkłami. Ogromnymi. Każde wydawało mi się prawie tak duże jak blat stolika, przy którym siedziałem.
- Jestem Klara - przedstawiła się i usiadła przy stoliku.
Uśmiechnąłem się w odpowiedzi.
- Co cię tak rozbawiło? Mój ojciec, gdy się urodziłam, był w teatrze na Ślubach panieńskich, wiesz, takiej komedii Fredry, i zostałam nazwana na cześć jednej z bohaterek. Moja młodsza siostra miała się nazywać Aniela, tak jak druga bohaterka, ale po drodze zamieniła się w brata…
- Nigdy nie śmieję się z imion ani nazwisk - odparłem - zresztą bardzo mi się podoba pani imię.
Teraz ona się uśmiechnęła. Tak mi się przynajmniej zdawało, bo niewiele widziałem z tego, co się działo w strefie wielkiego cienia pod kapeluszem.
- Mówmy sobie na ty.
- OK.
- Więc zdradź mi swoje imię, chłopczyku - zażądała. - Czy ty też nosisz imię jakiegoś bohatera literackiego?
- Oczywiście. A imię jego czterdzieści i cztery - powiedziałem i od razu się zawstydziłem. "To nie ma sensu - myślałem - romantyczna literatura i ten piwny ogródek w centrum współczesnej Warszawy, gdzie za chwilę ma się zacząć… No właśnie, co ma się zacząć?"
- Więc jak masz na imię?
- Konrad.
Roześmiała się.
- Naprawdę? Na cześć Konrada Wallenroda?
- Nie - odpowiedziałem poważnie. - Raczej bohatera Dziadów.
- Nigdy przez to nie przebrnęłam.
Nie miałem zamiaru przepytywać ją ze znajomości szkolnych lektur. W ogóle nie miałem żadnych zamiarów. Znów nic mi się nie chciało. Piwo, które wypiłem, przestało już działać i poczułem ten sam ból istnienia, który towarzyszył mi od rana. Ale oto zjawił się anioł przywracający nadzieję. Miła, korpulentna kelnerka bez słowa postawiła przede mną pełną szklanicę chłodnego napoju. Znała mnie dobrze, bo w ciągu ostatnich trzech tygodni niemal każdy dzień zaczynałem od tego miejsca. Z wyjątkiem kilku, kiedy padał deszcz. Wtedy chowałem się do ciemnej nory zwanej pubem "Słonecznym" trzy domy dalej.
- A dla pani? - zapytał anioł z dużym biustem.
- To samo, tylko małe - zadysponowała Klara.
- Małe kosztuje tu prawie tyle co duże. Nie opłaca się - podzieliłem się z dziewczyną doświadczeniem bywalca.
- Nie zamierzam się upić - powiedział głos spod kapelusza.
- Ja też nie. Chciałbym raczej wytrzeźwieć…
- Więc co tu robisz?
Nie chciało mi się również odpowiadać na głupie pytania. To przecież widać: siedzę i trzeźwieję. Jeszcze dwa duże piwa i poczuję się jak nowo narodzony. Potem pójdę coś zjeść i wreszcie będę mógł się napić. Tak, porządny drink na pewno dobrze mi zrobi. Rozmarzyłem się. Wypiłem kilka dużych łyków piwa i znów stawałem się radosnym, miłym chłopcem przed czterdziestką.
- Zastanawiam się, jakiego koloru masz oczy - powiedziałem grzecznie, żeby podtrzymać zanikającą rozmowę.
Nie odpowiedziała. Wydało mi się, że odpłynęła myślami gdzieś daleko.
"Nie to nie" - pomyślałem. Przecież to ona przysiadła się do mojego stolika. Jeśli chce tu posiedzieć i wypić swoje małe piwo, proszę bardzo. Nie chce rozmawiać, proszę bardzo. Chce mieć swoje tajemnice, proszę bardzo. I tak już wiedziałem o niej dużo. Gdy nachylała się nad stolikiem, widziałem w wycięciu bluzki kształtne piersi. Nie za duże, nie za małe. Właśnie takie lubiłem najbardziej. Musiała się opalać topless, bo miały kolor miodu. Jakby dobrała je do okularów. "Oj, uważaj, milutki - powiedział mi głos wewnętrzny - nie lubisz przecież kobiet i pamiętasz dobrze, jakie to wredne istoty". "Nic mi nie grozi, staruszku" - odpowiedziałem i zacząłem bezczelnie lustrować długie nogi dziewczyny. Jej sukienka mini, z modnym rozcięciem z przodu, ułatwiała zadanie…
- Czy mam wstać i przejść po wybiegu? - Zauważyła natychmiast moje zainteresowanie.
Roześmiałem się.
- Mój głos wewnętrzny słusznie ostrzega mnie przed tobą.
- Nie słuchaj go, lepiej posłuchaj mnie.
- Chętnie, ale ty nie odpowiadasz na moje pytania.
- Bo zadajesz niewłaściwe. Zapytaj o coś ważnego!
- Kim ty jesteś?
- To nieistotne. Wiesz, że śniłam dziś o tobie. Piłam miód, co oznacza nową przyjaźń, a potem potrąciłam pustą już szklanicę i rozbiłam ją na drobny mak.
- To chyba niedobrze?
- Przeciwnie. Szklankę stłuc we śnie zapowiada przyjemne zdarzenie.
- Czy twoje sny się sprawdzają?
- Zawsze. Przyśnił mi się też biskup, a to oznacza happy end…
- End czego - zdziwiłem się - przecież tu jeszcze nie ma początku.
Przypomniała mi się jedna z poprzednich narzeczonych, namiętna badaczka snów. Co rano przepytywała mnie dokładnie z całej nocy i potem, obłożona w łóżku rozmaitymi sennikami, interpretowała moje marzenia senne. Ale ja, zwłaszcza gdy śpię z dziewczyną, sen mam mocny i rano wstaję z zupełnie pustą głową. Zero sennych wspomnień. Więc Agata budziła mnie w środku nocy albo nad ranem, żeby złapać na gorącym uczynku, w trakcie jakiejś sennej przygody. To były nawet przyjemne przebudzenia. Rano, gdy znów zaczynała mnie wypytywać, a ja opowiadałem, co robiłem przez sen, złościła się:
- To było naprawdę, głupi…
- A ja myślałem, że kocham się z jakąś senną zjawą.
- Uważaj, bo rzucę. - Groziła mi poduszką i to w chwili, gdy zbliżałem się ze świeżo zaparzoną kawą.
W czasach mojej awanturniczej młodości autorka popularnego wtedy podręcznika "kochania" proponowała rzucanie poduszkami jako element gry wstępnej. Ale Agata takich podręczników nie czytała. Nie były jej wcale potrzebne. Miała w tych sprawach po prostu naturalny instynkt. Tym razem chyba ją zawiódł. Po nocy, w czasie której dwa razy mnie budziła, aby przyłapać w środku sennej akcji, potrzebna mi była regeneracja. Najlepiej za pomocą dużej ilości kawy i ewentualnie porządnego prysznica. Żadnej gry wstępnej. Nie w tej chwili. Czas byłby raczej na grę kończącą.
Już lepiej porozmawiajmy o snach. Gdy więc drążyła: "Naprawdę nic ci się nie śniło?", to ja, cóż robić, żeby sprawić Agacie przyjemność, wymyślałem jakieś historyjki. Piłem kawę w jej maleńkiej kuchni, ona siedziała w łóżku ze swoją kawą i sennikami, i dialogowaliśmy na odległość. W letni poranek, gdy okna były pootwierane, hałas dobiegający z ulicy zagłuszał trochę naszą rozmowę. Mnie to nie przeszkadzało.
- Byłeś w ogrodzie, mówisz, ale co w nim rosło? Jeśli kolorowe kwiaty, zapowiada to przyjemności.
- Tak, mój kwiatuszku - wpadłem w ton słodkiego idioty.
- Chociaż kwiaty to mogą też być dzieci. - Skorzystała widocznie z innego sennika. - Chciałbyś takiego rozkosznego bobaska, który kwili "tata, tata"?
- Precz, czarownico! - Byłem nieco przerażony.
- A co robiłeś w ogrodzie? Czy byłeś ogrodnikiem?
Pomyślałem, że wolę być ogrodnikiem niż tatą, więc przytaknąłem.
- Niedobrze. To oznacza kłopoty i smutki.
No tak, wiadomo, dziecko to same kłopoty.
- Widziałeś też chmury? Ale jakie, ciemne czy jasne?
Coś mruczałem sobie w kuchni, przeżywając wciąż natrętną wizję wrzeszczącego bachora.
- Pewnie, że to ważne. Ciemne oznaczają życiowe pomyłki…
Żeby nie zostać na stałe zafiksowany w roli idioty, przerzuciłem się teraz na kreację ironicznego cwaniaczka.
- Co mówisz? Skąd osioł w tym ogrodzie?
- Nie osioł, tylko oślica - przerwałem. - Śniła mi się wyjątkowo uparta, wredna oślica, która nie dawała się ujeździć. Jak to tylko osły potrafią.
- Aha, jechałeś na ośle. To znaczy, że będziesz się czegoś bardzo wstydził - mówiła spokojnie Agata, a ja w tym momencie zrobiłem się czerwony. Na szczęście nie mogła tego z pokoju zobaczyć.
Innym razem wytłumaczyła mi, że jeśli śni mi się kłótnia między mężczyzną a kobietą, to oznacza to nagłe uczucie. Awantura? Oj, spodziewaj się gości. Magiel? Bardzo dobra senna wróżba. Zapowiada spokój i ład w domu. Kajdany? Znajdziesz dobrą pracę. Ja miałem wtedy dobrą pracę i wcale nie zamierzałem jej zmieniać. Więc najpierw pomyślałem, że coś się nie zgadza, a dopiero potem, że ja przecież wymyślam swoje sny. Gdy miałem dość i mówiłem, że zamordowałem we śnie żywą istotę, Agata, zamiast się wystraszyć, zastanawiała się, czy wróży to przygody (według jednego sennika), czy raczej jest to przestroga, żebym nie unosił się gniewem (według innego).
Tak, to była dziewczyna, przy której człowiek cieszy się, że noc jest tylko raz na dobę, chociaż te przebudzenia nad ranem, to była niezła rzecz…
- Czy śnisz na jawie? Tak dziwnie mrugasz… - Wyrwała mnie z przyjemnych wspomnień Klara.
Wracałem powoli do rzeczywistości.
- Obudź się! Czy ty już jesteś w stadium białych myszek?
- Tylko nie to - przestraszyłem się. - Widzieć białe myszki zapowiada małżeństwo.
- Chyba rzeczywiście masz rację - zdziwiła się Klara.
Usłyszałem w tym zdziwieniu wyraźny ton podziwu. Nie znała przecież mojego wielomiesięcznego treningu w odgadywaniu znaczeń snów.
Zastanowiła się i dodała:
- Chociaż, jeśli dobrze pamiętam, nie zawsze. Białe myszki złapane przez kota oznaczają kłopoty.
- Na pewno masz rację. Małżeństwo i kłopoty to przecież to samo.
Nachyliła się ku mnie z troską, jakbym bredził coś od rzeczy.
- Może zamiast następnego piwa wypijesz mocną kawę?
Zmieniłem temat.
- Przypomniała mi się pewna twoja koleżanka.
- Koleżanka? Przecież ty mnie nie znasz! - Klara wydała mi się zaniepokojona.
- Badaczka snów jak ty.
- Aha, to na jej wspomnienie wywracałeś gały jak jakiś deliryk.
- Nigdy w delirce nie wywracam gał, jak byłaś łaskawa określić - powiedziałem z powagą.
Roześmiała się. Rozmawiało się nam coraz lepiej. A mój nastrój też się poprawił i utrzymywał w górnej strefie stanów średnich. W ostatnich dniach zdarzało się to rzadko. Więc wypadało podtrzymać tę słuszną tendencję.
- Jak pojawi się nasz anioł z biustem, zamów dla mnie piwo. Żadnej kawy, tylko po prostu piwo. Oczywiście duże, na małe mnie nie stać. A ja pójdę zrobić dla niego miejsce. Przepraszam na chwilę.
Poszedłem do toalety w pobliskiej restauracji. Po drodze kupiłem od dziewczyny z ulicznego stoiska okulary słoneczne za jedne dziesięć złotych. Tanio, ale i tak robiła na mnie dobry interes, bo kupowałem u niej okulary mniej więcej co trzy dni. "Obejrzę sobie wreszcie tę Klarę" - myślałem, wybierając ciemne szkła, najlepsze na czerwcowe słońce.
Gdy wróciłem najwyżej po kwadransie, na stoliku stało duże piwo, natomiast dziewczyna znikła. W powietrzu unosił się jeszcze delikatny zapach jej perfum. A może tylko tak mi się zdawało. Nie zmartwiłem się specjalnie. Dobrze nam się rozmawiało, ale najlepiej ostatnio czuję się we własnym towarzystwie. Odpowiada mi moje własne poczucie humoru i stosunek do życia.
Nie lubię też niecierpliwych kobiet, które nie są w stanie poczekać kilkunastu minut. A więc właściwie dobrze, że sobie poszła.
"A jednak to dziwne - pomyślałem - dziewczyna zjawiła się nie wiadomo skąd i nagle też nie wiadomo gdzie się zapodziała. To zanadto literackie".
Oglądany przez nowe okulary świat pociemniał.
"Zainteresowała cię ta panienka" - powiedział mój głos wewnętrzny.
"Skądże znowu - zaprzeczyłem nieszczerze. - To tylko ciekawe zadanie umysłowe". Rzeczywiście coś mi się nie zgadzało. Chyba budził się mój, przysypiający ostatnio, śledczy umysł.
"Nie było mnie kilka, może kilkanaście minut - rozważałem. - Ale najpierw kupowałem okulary kilkanaście kroków dalej. Ogródek jest otoczony drewnianym płotkiem z jednym tylko wejściem, które cały czas wtedy widziałem. Nawet gdy przymierzałem okulary i zerkałem do lusterka, które podała mi sprzedawczyni, miałem w polu widzenia to wejście. Nikt nie wychodził, a już na pewno nie mógłbym przegapić wielkiego kapelusza Klary. W toalecie spędziłem trzy, cztery minuty. A potem, gdy wyszedłem z restauracji, ruszyłem najpierw w kierunku ulicy Nowy Świat. Po prostu z przyzwyczajenia. Pracowałem do niedawna w tej okolicy i często tędy przechodziłem. Dopiero po kilku krokach zreflektowałem się i zawróciłem w stronę ogródka. Ale dzięki mojej pomyłce widziałem ulicę w jednym i drugim kierunku. Oddalająca się dziewczyna w słomkowym kapeluszu zwróciłaby moją uwagę. Nasz ogródek piwny znajduje się mniej więcej w połowie drogi między Nowym Światem a Bracką. W jedną i drugą stronę kilkaset metrów do przejścia. Czyli Klara, aby zniknąć, musiała wyjść dokładnie w tym momencie, w którym ja wchodziłem do restauracji. I iść bardzo szybko"…
"Oto do czego służą pięknym dziewczynom długie nogi. Żeby zwiewać od nudnych, starych facetów - zaśmiał się ironicznie mój głos wewnętrzny. I mnie podsumował: - A ty się napalałeś, naiwniaku".
"Ale to przecież piramidalna bzdura. Klara sama się do mnie przysiadła i w każdej chwili mogła odejść. Nie musiała uciekać i to w taki sposób, jakby chciała, żebym niczego nie zauważył".
Piłem piwo i zastanawiałem się. Dziewczyna z tak długimi nogami mogła bez trudu przeskoczyć niski płotek gdzieś z tyłu. Od strony stoiska z okularami zasłania go duży bufet, spora tablica reklamowa i parasole nad stolikami. Miałaby wtedy więcej czasu, aby się oddalić niepostrzeżenie w jednym albo drugim kierunku. Jednak jej ucieczka przez płotek na pewno zostałaby zauważona przez kelnerki. Właśnie, kelnerka. Pomachałem do mojego anioła. Zjawił się natychmiast.
- Wie pani dobrze, że jestem nieszczęśliwym człowiekiem, który topi zgryzoty w piwie - powiedziałem - a tu jeszcze uciekła mi dziewczyna. Nie można jej na chwilę spuścić z oka, bo zaraz daje nogę.
- Może pan za dużo pije?
Spojrzałem zaskoczony. I to mówi osoba, która żyje z podawania piwa? Przed chwilą niemal to samo powiedziała Klara. A więc jednak nawet tak wspaniały zawód, ba, co ja mówię, posłannictwo polegające na podawaniu znękanym życiem mężczyznom ożywczego nektaru, nie jest w stanie pokonać kobiecej natury.
Mój głos wewnętrzny - jak wyczułem - chciał już ironicznie skomentować to piękne długie zdanie, ale nie dopuściłem go do… głosu. Musiałem przecież uzyskać od stojącego w wyczekującej pozie mojego anioła konkretne informacje.
- Czy pani może widziała, kiedy dziewczyna w słomkowym kapeluszu się ulotniła?
- Przyszedł po nią jakiś mężczyzna i razem odeszli. To było trochę dziwne, bo wydawało mi się, że ona wcale nie chciała iść. Wolała chyba poczekać na pana.
- Na pewno wolała zostać ze mną - oświadczyłem z przekonaniem. - Proszę mi wszystko opowiedzieć po kolei. Co się działo od chwili, gdy odszedłem od stolika?
- Nie widziałam, kiedy pan wychodził. Zauważyłam, że pana nie ma, gdy ta pana dziewczyna zamówiła piwo i poszłam po nie do bufetu. Gdy spojrzałam przelotnie w stronę stolika, zdawało mi się, że pan już wrócił i dopiero po chwili zauważyłam, że to jakiś inny mężczyzna siedzi na pana miejscu. To mnie nawet zdziwiło i chciałam mu się przyjrzeć. Ale wtedy zawołano mnie do stolika tam w kącie. Sporą chwilę zabrało mi przyjęcie zamówienia. Potem dopiero wróciłam po piwo dla pana. Kazałam jeszcze trochę dolać, bo piana zaczęła znikać i wydawało mi się, że piwa jest trochę za mało…
- Bóg to pani wynagrodzi, mój aniele.
- Więc wreszcie odwracam się z pełną szklanką i widzę, że pańska dziewczyna w kapeluszu właśnie wychodzi z tym mężczyzną. Zdawało mi się, że on trzymał ją mocno pod rękę.
- W którą stronę poszli?
- Chyba w tę - pokazała na zachód - ale nie jestem pewna. Niech pan zapyta te panie, które siedzą przy stoliku od tamtej strony. Może coś widziały?
- Dobry pomysł.
- Czy to można zabrać? - Wskazała na prawie pełną szklankę z małym piwem Klary. - Bo ta pani już chyba nie wróci?
- Wróci, nie wróci, naprawdę nie wiem, ale nalane piwo ktoś musi wypić - powiedziałem i przelałem złocisty napój do mojej prawie pustej już szklanicy.
- Tu coś jest… Karta bankowa.
Zauważyliśmy ją równocześnie. Pod szklanką Klary leżała, niby wizytówka dziewczyny, kolorowa karta. Szybko sięgnąłem po nią.
"Chciała za nas zapłacić". - To była pierwsza myśl, która przyszła mi do głowy.
- Ale u nas nie można płacić kartą - powiedziała kelnerka.
- O tym Klara oczywiście nie wiedziała, była tu chyba pierwszy raz - wyjaśniłem. I dodałem: - Oddam jej kartę, gdy się zobaczymy.
No tak, teraz rzeczywiście muszę ją odnaleźć.
"Dawniej panna gubiła chusteczkę, gdy chciała, żeby zwrócił na nią uwagę kawaler, a dzisiaj zostawia kartę bankową. Co za czasy!" - powiedział mój głos wewnętrzny.
"Spadaj, staruchu - skarciłem go - nic nie rozumiesz z dwudziestego pierwszego wieku".
"Klara Zameczek" - przeczytałem na karcie imię i nazwisko. Od razu zrozumiałem: takie nazwisko wyrabia w posiadaczu ogólną drażliwość w kwestii imion własnych. Obok tych podstawowych danych umieszczono - jak to praktykowały niektóre banki - malutkie zdjęcie właścicielki. Oczywiście bez kapelusza. Dzięki temu, chociaż fotografia była niewielka, mogłem wreszcie zobaczyć, jak wygląda Klara. Wyobrażałem sobie ją inaczej. A tu zobaczyłem zaciśnięte usta i jakiś dziwaczny grymas na twarzy. Zimna blondynka ze szklanym spojrzeniem.
"Lalka Barbie" - wtrącił się mój głos wewnętrzny.
Nie odpowiedziałem, ale określenie wydało mi się trafne. A takie sympatyczne wrażenie na mnie zrobiła. Lecz przecież rzadko kto jest w rzeczywistości tak paskudny jak na zdjęciu w paszporcie albo jakiejś innej legitymacji - pocieszyłem się nieszczerze.

 

 

2


Dzień był jasny i słoneczny, zapowiadano upały, a ja po raz pierwszy od niepamiętnych czasów, to znaczy mniej więcej od trzech tygodni, obudziłem się bez żadnych objawów kaca. Postawiłem na gazie mój ulubiony włoski ekspres do kawy i czułem, że dziś rozwiążę zagadkę Klary Zameczek. Przeszkadzał mi tylko mój rozsądny głos wewnętrzny, który od rana powtarzał:
"Ta historia śmierdzi, po co się w nią pchasz! Odeślij kartę do banku i zapomnij o długonogiej blondynce w słomkowym kapeluszu. Zwłaszcza że jak zdejmie kapelusz, wygląda niczym lalka i ma spojrzenie cielęcia. To tylko fotografia o powierzchni dwóch centymetrów kwadratowych. Dwa centymetry kwadratowe to chyba za mało, żeby ocenić urodę dziewczyny. Myślisz, że jej skrzywione usta, powiększone nawet sto razy, byłyby mniej skrzywione? Byłyby skrzywione sto razy bardziej. Na wielkim billboardzie, trzy metry na sześć, twoja panienka mogłaby reklamować specyfik odstraszający komary albo trutkę na robaki".
"Nie wysilaj się" - powiedziałem tylko, ale pomyślałem, że Leonarda da Vinci pociągał chyba grymas ust Giocondy, skoro z jej portretem nie rozstawał się podobno do końca życia.
"Nie porównuj Mona Lizy do tej współczesnej lalki. Barbie zawsze pozostanie lalką Barbie".
Nikt nie przegada tego obrzydliwca (cóż, moja krew), więc zaproponowałem:
"Lepiej zastanówmy się, co naprawdę się wczoraj zdarzyło? Bo wyglądało to na porwanie".
"Mówię przecież, że coś tu śmierdzi" - zaśmiał się ironicznie (napisać chciałem "sardonicznie", ale kto jeszcze dzisiaj wie, co to znaczy) mój głos wewnętrzny i umilkł. Zawsze milknie, kiedy trzeba rzeczowo pomyśleć, a nie tylko kpić czy krytykować.
Próbowałem poprzedniego dnia na gorąco przeprowadzić małe śledztwo. Rozpocząłem od dwóch starszych pań, które siedziały tuż przy drewnianym płotku. Jedna z nich była Niemką. Bardzo słabo mówiła po polsku, bo "Polnisch ist schwer", czyli trudny. Dla mnie z kolei niemiecki jest trudny, czyli "schwer", więc czuliśmy się dobrze w swoim towarzystwie jako ludzie o podobnym poziomie wykształcenia. Miła pani okazała się za to znawczynią samochodów (co miało - jak się okaże - duże znaczenie), a także wielką amatorką piwa. To ona podobno zaciągnęła przyjaciółkę do ogródka, bo chciała koniecznie napić się beczkowego żywca, za którym przepadała.
- Ich trinke żywiec sehr gern - to chyba brzmiało jakoś tak.
Jej bardzo gadatliwa przyjaciółka, Polka ze Szczecina, mówiła za siebie i tłumaczyła z niemieckiego na polski i z polskiego na niemiecki. Oczywiście po drodze coś dodawała, komentowała, a nawet - zdawało mi się - zmieniała sens wypowiedzi pani Helgi.
Trochę później, gdy panie wypiły po dwa duże piwa, nie bardzo już odróżniałem, która mówi po polsku, a która po niemiecku.
Nasza rozmowa była więc nieco chaotyczna. Kobiety zmęczyły się (i chyba znudziły) zwiedzaniem Starówki, Wilanowa, ogrodu na dachu Biblioteki Uniwersyteckiej i innych obowiązkowych stołecznych atrakcji. Spotkanie ze mną, bardzo przystojnym (już słyszę śmiech mego głosu wewnętrznego) trzydziestoparolatkiem, potraktowały jak największą warszawską przygodę. Uznały ją za obiecujący początek ciekawej znajomości. Nie wiem, co sobie wyobraziły i za kogo mnie wzięły, ale bardzo się ożywiły. I wyraźnie ubyło im lat. Zarzuciły mnie pytaniami i miłymi słówkami. Rozmawialiśmy o gatunkach piwa polskiego i niemieckiego, narodowych potrawach i dobrych warszawskich restauracjach.
- Können Sie mir irgendein gutes Restaurant empfehlen?
- Proszę wybrać jakąś dobrą restaurację.
Panie planowały już kolację, na którą natychmiast mnie zaprosiły (to tak między pierwszym a drugim piwem). Widziały mnie też w roli przewodnika, który pokaże im Warszawę w nocy (zaproszenie po drugim piwie).
- Wann können wir uns treffen?
- Wo treffen wir uns?
- Gdzie i kiedy się spotkamy?
- In der Gaststätte.
- W restauracji, tylko niech pan powie, której. Dziewiąta, to dobra godzina? A potem… miasto nocą. Czy jest tu jakaś rewia?
Potrzebowałem całego swojego kunsztu (a naprawdę umiem przeprowadzać wywiady), żeby niczego nie obiecując, wyciągnąć z nich to, co mnie interesowało.
Po godzinie już co nieco wiedziałem. Pani Helga zauważyła samochód, do którego wciągnięto Klarę. Był to jej zdaniem stary chevrolet, dość rzadki w Europie. Wyglądał jak karawan, przetłumaczyła pani Marysia po dłuższym poszukiwaniu właściwego słowa. Kolor? Schwarz. Miał przyciemnione szyby. Obie panie oceniły, że Klara wsiadła pod przymusem, chociaż twierdziły też, że dziewczyna nie opierała się specjalnie. Podobno nawet skomentowały na gorąco wydarzenie, że to mąż albo narzeczony wyciąga swoją kobietę z siedliska pijaństwa i wszelakiego zła, jakim miał być nasz miły ogródek. Wyobraziły sobie jakąś miłosną historię, z zazdrosnym mężem, który nakrył żonę spotykającą się ukradkiem z kochankiem w piwnym ogródku. Moje zainteresowanie Klarą pasowało znakomicie do wymyślonej fabułki. Bo gdy tylko mnie poznały, natychmiast obsadziły mnie w tym romansie w roli kochanka.
Panie były pewne, że mężczyzna, który ciągnął Klarę, wsiadł razem z nią na tylne siedzenie i zaraz potem samochód ruszył. A więc w wozie musiała być jeszcze przynajmniej jedna osoba - kierowca.
Zakończyłem rozmowę i nie umówiłem się na nocną eskapadę.
- Schade, ich habe mich schon auf ein Abenteuer gefreut - powiedziała pani Helga, a jej przyjaciółka przetłumaczyła:
- Cieszyła się na jakąś przygodę. Ja też, panie Konradzie.
- Jeszcze się spotkamy. Na pewno - obiecałem.


W pobliżu ogródka, wzdłuż całej ulicy, nie wolno parkować. Przy jedynym wjeździe od strony Brackiej zrobiono nawet specjalną zaporę - wysuwane z ziemi żelastwo - i postawiono ochroniarza. Zaplanowano elegancki deptak, wyłącznie dla pieszych. Idea była piękna: knajpki, luksusowe sklepy, ławeczki, zieleń. Mało z tego zostało. Sklepy najczęściej zamiast atrakcyjnych towarów wystawiają w witrynach anons: "Lokal do wynajęcia". Spacerowiczów niewielu.
Natomiast zawsze stoi tu kilka albo nawet kilkanaście samochodów. Jak to w Warszawie, żaden zakaz, a zwłaszcza dotyczący parkowania nie jest przestrzegany. Żelastwa broniącego wjazdu nikt już nie wysuwa. Może się zepsuło? Albo uszkodził je jakiś zdenerwowany kierowca? Pozostał jednak ochroniarz.
Podszedłem do niego i opowiedziałem mu prostą historyjkę. Byłem umówiony ze znajomym, lecz, niestety, spóźniłem się. Czy może go widział? Łatwo go rozpoznać po rzadkim w Warszawie samochodzie, czarnym chevrolecie.
- Był taki, ale już chyba z godzinę temu pojechał - stwierdził młody ochroniarz.
- Czy długo czekał?
- Bo ja wiem, może godzinę.
Chłopak nie miał nic specjalnego do roboty i chętnie udzielał informacji. W końcu to jakieś urozmaicenie w nudnej pracy.
- Czy coś mówił?
- Wie pan, on tylko zapytał, czy może wjechać, a gdy wyjeżdżał, nawet nie odkręcił szyby.
- A więc nie przyjrzał mu się pan dokładnie?
Ochroniarz spojrzał zdziwiony:
- Przecież to pana znajomy.
- Powiem panu szczerze - powiedziałem, wiedząc, że po takim wstępie przejdzie każde niemal kłamstwo - to był mój szef. Ale nieraz przysyła asystenta. Jeśli był asystent, to pół biedy, ale jeśli sam szef, to nieźle wpadłem.
Zdaje się, że chłopak uwierzył w tę bajeczkę, a przynajmniej udało mi się wzbudzić w nim odrobinę współczucia. Każdy ma jakiegoś szefa i wie, co to znaczy spóźnić się na umówione z nim spotkanie.
- To był chyba asystent… Młody taki, wygolony…
- Aha, pan mówi o kierowcy. Ale jak wyglądał ten, który siedział z tyłu?
- Tego to ja wcale nie widziałem.
Cóż, nie dowiedziałem się zbyt dużo.
"Żebyś ty wiedziała, długonoga Klaro, jak usilnie cię poszukuję i próbuję wyratować z jakiejś nieznanej opresji" - pomyślałem.
"Sentymentalny głupiec. Dziesięć minut z dziewczyną, która nawet nie raczyła zdjąć okularów i już się zakochał"… - głos wewnętrzny nie oszczędzał mnie nic a nic.
Miałem trochę danych. Dość rzadka marka samochodu, imię i nazwisko, marna podobizna i bank, w którym Klara miała konto. Oczywiście, w banku niczego mi nie ujawnią, ale od czego ma się przyjaciół. Usiadłem na ławce i wyciągnąłem komórkę. Gdy ją włączyłem po raz pierwszy od kilkunastu dni, zapiszczała i odmówiła współpracy. No tak, bateria rozładowana.
I wtedy zrozumiałem: nadeszła przełomowa chwila. Czas do domu, trzeba odstawić piwo i mocniejsze trunki, zakończyć odyseję po warszawskich barach i pubach. Wstałem i energicznym krokiem ruszyłem w stronę domu.
- Czy dziś jest czwartek? - zapytałem kelnerkę anioła, przechodząc obok ogródka.
- Zaraz, zaskoczył mnie pan - zatrzymała się zdziwiona - tak, oczywiście dziś jest czwartek.
- A więc niech pani zapamięta, to ważny dzień. Dzień, w którym rzucam picie piwa. Koniec z tym i szlus.
- Gratulacje, bardzo się cieszę!
- Tego to już nie rozumiem. Traci pani przecież dobrego klienta.
- Naprawdę się cieszę - powtórzyła.
Czy cieszyłaby się mniej, gdybym powiedział, że jeśli dziś jest rzeczywiście czwartek, to ostatni raz postanowiłem rzucić picie dwa dni temu? Bo pamiętam, że było to o siedemnastej we wtorek. Wytrwałem do środy, do godziny zero dwadzieścia, kiedy to postanowiłem pójść do najbliższych nocnych delikatesów. Ale że wolę bliźnim sprawiać radość aniżeli ich smucić, więc nic jej nie powiedziałem.
Po drodze kupiłem pieczonego kurczaka, bagietkę i mnóstwo zieleniny. Postanowiłem zrobić grecką sałatkę, moje ulubione danie. Do kurczaka miło byłoby wypić choć kieliszek czerwonego młodego wina, mogłoby być beaujolais, a do sałatki najlepsza jest zimna retsina smakująca żywicą, ale zamiast tego kupiłem wielką butlę niegazowanej wody mineralnej.
"O gdybyś jeno widziała, dziewczyno w słomkowym kapeluszu, moje wyrzeczenia… Wszystko to w intencji odnalezienia ciebie i wyrwania z rąk porywaczy".
W moim ulubionym małym, ale bardzo wygodnym mieszkanku udając, że nie widzę ogólnego zapuszczenia, czyli tak zwanego syfu totalnego, rzuciłem przyniesione wiktuały na stół w kuchni i postanowiłem zacząć od pewnego tajnego telefonu. Na kucharzenie, a tym bardziej sprzątanie, przyjdzie czas później. Na mój indywidualny przepis na grecką sałatkę - jeszcze później. Ale oczywiście przepis będzie - bo jak się powiedziało "a", czyli przyznałem się, że to moje ulubione i popisowe danie, to trzeba też powiedzieć "b". Więc przepis będzie, obiecuję.
Na razie dzwonię. Niestety, odpowiada mi głucha cisza. A umowa jest prosta: żadnych pośredników, szukania przez kolegów, zostawiania informacji u sekretarek. Tylko kontakt bezpośredni. I przez telefon niewiele. Reszta w czasie bezpośredniego spotkania w znanym miejscu. Dzwonię więc na komórkę. Też, niestety, wyłączona. Ale tu mam prawo zostawić wiadomość w poczcie głosowej. Zostawiam i - cóż robić - trzeba się uzbroić w cierpliwość.
I tak minął dzień wczorajszy, a dziś mamy już dzień dzisiejszy. Słońce za oknem i w pokoju (odrobinę wysprzątanym), w łazience hałasuje pralka, a ja popijam mocną gorzką kawę bez cukru i bez nawet jednej kropli alkoholu. I jest we mnie spokój, to słodkie rozleniwienie, które u człowieka czynu poprzedza działanie. Bo przecież trzeba działać. Ponawiam mój tajny telefon. Odpowiada od razu.
- A, witam redaktora - powiada mój rozmówca. - Miło słyszeć, bo docierały tu niepokojące wieści, że poszliśmy w tango.
- To długa historia i opowiem ci przy okazji z najdrobniejszymi szczegółami, a teraz potrzebuję twojej pomocy.
- Przecież zrezygnowałeś z pracy, czy też oni z ciebie zrezygnowali.
- To część tej długiej historii, Jacku, ale właśnie wracam. Wracam do siebie, wracam do pracy. Po prostu wielki powrót.
- Cieszę się ogromnie. Czym zatem może służyć skromny glina znakomitemu dziennikarzowi?
- Szukam pewnej dziewczyny i szukam pewnego samochodu.
- Każdy z nas szuka dziewczyny, a samochód bardzo się przydaje do takich poszukiwań.
- Jacku - powiedziałem z wyrzutem.
- No dobrze, cóż to za dziewczyna?
- Nazywa się Klara Zameczek…
Przerwał mi wybuch gromkiego śmiechu.
- No tak, to rzeczywiście powrót w wielkim stylu.
- Nie rozumiem.
- To chyba najbardziej dziś poszukiwana dziewczyna w Polsce. Znikła kilkanaście dni temu i od tej pory szuka jej wielu ludzi. Dwa gangi i kilku moich kolegów. Choć oni na razie nieoficjalnie, co ci zdradzam także nieoficjalnie.
- To ja ci powiem, oczywiście również nieoficjalnie, że rozmawiałem z nią wczoraj.
- Gdzie?
- Tu, w stołecznym mieście, Warszawie.
- No to dlaczego jej szukasz?
- Bo gdy wyszedłem na chwilę, ona przepadła. Wiem tylko tyle, że wciągnięto ją do czarnego chevroleta.
- Ta dziewczyna to szefowa gangu z twojego rodzinnego miasta. Ale moi koledzy podejrzewają, że to się już bardzo rozrosło i że urocza Klara kontroluje pół Mazowsza. Nie zajmuję się tym, ale mogę trochę popytać.
- Zrób to, najdroższy - powiedziałem słodko.
- Robię to dlatego, że cieszy mnie twój powrót do pracy. W przyszłości już nie będę taki łatwy.
Nie wyprowadzałem Jacka z błędu, że moje poszukiwania mają na razie aspekt wyłącznie prywatny. Ale kto wie, może jeszcze powstanie przy okazji jakiś porządny reportaż?
Ponieważ Jacek planował wyjazd z rodziną na weekend ("Glina też ma prawo do życia rodzinnego, ale tylko prawo, bo rzadko je realizuje, więc raz chciałbym" - powiedział), umówiliśmy się jeszcze dziś po południu, niedaleko jego domu, w jednym z naszych supertajnych miejsc.
Pojechałem tam wcześniej, żeby obejrzeć teren. Tak zachowują się agenci w trakcie tego rodzaju spotkań, jak czytałem w powieściach. Barek z kawą i ciastkami na świeżym powietrzu, obok wejścia do dużego centrum handlowego. W piątkowe popołudnie sporo ludzi tędy przechodzi. Usiadłem pod ścianą, mając dobry widok na uliczkę, którą powinien nadejść Jacek. Spóźniał się, co zdarzało mu się bardzo rzadko. "Ludzie zapracowani jak ja nie mogą sobie pozwalać na spóźnienia. Ale nie cierpię też spóźnień u innych" - mawiał.
Zobaczyłem go dość nagle, bo spodziewałem się, że przyjdzie z drugiej strony. Szedł swoim zdecydowanym, szybkim krokiem na przełaj przez niewielki placyk, na którym zawsze odbywał się targ. I teraz wokół straganów kłębił się niezły tłumek. Skręcił w moim kierunku. Chciałem mu pomachać, ale przypomniałem sobie, że nasze spotkanie jest tajne. W tej chwili młodzieniec z brodą i w jasnej bejsbolówce, który szedł chyba za Jackiem, zrównał się z nim i - jak mi się wydawało - coś do niego powiedział. Jacek nagle złapał się za brzuch i upadł.
Wpatrywałem się w nich i widziałem całą scenę dokładnie. Młody człowiek schował do zwykłej reklamówki długi pistolet i spokojnie się odwrócił. Wszedł między ludzi wypełniających targowy placyk. Rozpłynął się. Wszystko odbyło się bardzo szybko. Nie usłyszałem żadnych wystrzałów. Dopiero po chwili ktoś zaczął krzyczeć. Nad Jackiem kotłował się tłumek. Jakiś mężczyzna dzwonił z telefonu komórkowego.
Siedziałem jak skamieniały. Nie mogłem się ruszyć, wstać, podejść. Wciąż widziałem, jakby stop-klatkę, ten moment, w którym Jacek pada, a zabójca chowa broń. Młody człowiek, jakich tysiące na ulicach. Średniego wzrostu, ani gruby, ani chudy, po prostu przeciętny. Nigdy bym go zapewne nie rozpoznał, nawet gdybym się o niego otarł w tramwaju czy w sklepie. Czapka z długim daszkiem zasłaniała mu pół twarzy, broda była zapewne sztuczna. Spodnie, koszulka, w jakich chodzą wszyscy mężczyźni w te gorące dni. Zresztą już ich nie pamiętałem.
Rozległ się jęk syreny, a potem drugi i trzeci. Karetka niemal wjechała w tłumek otaczający leżącego w kałuży krwi mężczyznę. Tuż za nią nadjechały dwa samochody policyjne. Policjanci zaczęli odsuwać gapiów.
Wciąż byłem w szoku. Nie mogłem się ruszyć, podejść. Nawet mój głos wewnętrzny milczał, choć teraz zapewne posłuchałbym każdej jego rady.
Oczywiście, zamach na Jacka nie miał zapewne nic wspólnego z naszym spotkaniem. Przecież on prowadził wiele trudnych spraw, o których nawet nie miałem pojęcia.
Nagle, gdzieś z boku, coś się poruszyło. To z bocznej uliczki wyjechał powoli chevrolet z przyciemnionymi szybami. Dokładnie taki jak opisany przez panią Helgę. Czarny karawan. Przejechał wolno uliczką obok zbiegowiska, karetki, wozów policyjnych, jakby ukryci wewnątrz pasażerowie chcieli dokładnie wszystko obejrzeć.
Usłyszałem gwar, wiele głosów. Uświadomiłem sobie, że przez dłuższy czas słyszałem je wszystkie mocno przytłumione. Tak jak po wyjściu z samolotu, po ostrym schodzeniu na lotnisko z dużej wysokości, gdy mamy "zatkane" uszy.
Przebudził się też mój głos wewnętrzny. "To ostatnia chwila, żeby spłynąć. Zaraz zaczną spisywać świadków, wypytywać. Przecież byłeś z nim umówiony. Nie przyznasz się, ale wyjdzie to na jaw i będziesz bardzo podejrzany. Tylko ty wiedziałeś, że on tu będzie o tej porze. Nie wytłumaczysz się z tego".
Wstałem więc, położyłem monety za kawę na stoliku i wmieszałem się w tłumek wchodzący do centrum handlowego. Ponownie zawyła syrena. W odległości kilkudziesięciu kroków leżał w ruszającej właśnie karetce jeden z najbardziej życzliwych mi ludzi. Uczciwy, dzielny, pełen życia. Po prostu prawdziwy glina, jak lubił siebie nazywać. A tu, w klimatyzowanych wnętrzach, warszawiacy spokojnie robili weekendowe zakupy. Nikt nie wiedział, co się przed chwilą wydarzyło na zewnątrz.
Przeszedłem przez centrum i postanowiłem wyjść z drugiej strony. Zbliżając się do drzwi, w wielkiej witrynie sklepu z elegancką porcelaną zauważyłem odbicie mężczyzny. Drągal, metr dziewięćdziesiąt albo więcej, z bujnym jasnym wąsem. Zbyt charakterystyczna postać, żeby jej nie zapamiętać. Gdzieś go już widziałem. Ale gdzie?
Wyszedłem na zewnątrz i zatrzymałem się przy kiosku. Obejrzałem się dyskretnie. Koszykarz podążał za mną. Gdzie ja go widziałem?
Trzeba mu się urwać.
Znam kilka starych przepisów na gubienie ogona, jeszcze z czasów stanu wojennego, gdy jako szczeniak rozwoziłem bibułę. Ale w czasach nowoczesnej techniki są lepsze. Stanąłem za kioskiem. Drągal pilnie studiował afisze na słupie ogłoszeniowym nieopodal. Wyciągnąłem naładowany już telefon i zadzwoniłem po taksówkę. Umówiłem się na bocznej pustej uliczce w odległości pięciu minut. Dyspozytorka poinformowała mnie, że za tyle mniej więcej przyjedzie taksówka.
Chodziło o dobre zgranie w czasie. Po prostu idę sobie powoli uliczką. Za mną gdzieś tam skrada się drągal. Aż tu obok mnie staje taksówka. Wskakuję i odjeżdżam. W takim miejscu szansa na złapanie wolnej taksówki jest niewiele większa od szansy na wygranie w lotto.
Wszystko odbyło się zgodnie z planem. Drągal został na ulicy z rozdziawioną gębą (jak sobie wyobrażam, bo wcale się nie oglądałem). A ja, cały jeszcze wewnątrz rozdygotany, jechałem do domu.
"Jeżeli przeżyję dzisiejszy wieczór bez kropli alkoholu - pomyślałem - to chyba zostanę świętym, patronem abstynentów".
I nagle sobie przypomniałem. Widziałem drągala wczoraj. Siedział spokojnie na ławeczce nieopodal piwnego ogródka, w którym spotkałem Klarę, i czytał jakiś kolorowy tygodnik.