Kadet

  • Autor: Shelley, Rick
  • Dostępność: Jest
  • 19,00 zł 17,00 zł

Był gotów. Był pełen zapału. Ale czy da radę?
Amerykański autor bestsellerów, Rick Shelley zdążył już zelektryzować całe rzesze fanów historiami o przyszłości rozgrywających się w galaktycznej scenerii działań wojennych. W jego nowej wybuchowej powieści o Korpusie Najemników Dirigentu, wojna to nie tylko sprawa obowiązku i honoru, ale także przemysł, w który zaangażowana jest cała planeta.
Kiedy Lona Nolana wydalono dyscyplinarnie z prestiżowej ziemskiej Północnoamerykańskiej Akademii Wojskowej, wydawało się, że jego honor zawisł na włosku. Młody student wojskowości postanawia jednak odzyskać dobre imię - w szeregach Korpusu Najemników Dirigentu - KND, gdzie krwawe rzemiosło wojenne zyskało rangę sztuki.
Niedoświadczony rekrut musi udowodnić swoją wartość - i to nie w klasie, ale podczas krwawego rytuału pierwszej walki. Żadne szkolenie nie zdołałoby przygotować batalionu Nolana na to, co ich czeka - starcie brutalniejsze niż wszystko, czego KND doświadczył od ponad wieku…
Rick Shelley to bestsellerowy autor serii Lucky 13th i Return to Camerein.

Rok wydania: 2004
Stron: 288
Format: 125/183
Oprawa: broszura
Pakowanie: 20
Tłumacz: Maja Brzozowska

Fragment tekstu:


Jest rok 2803. Międzygwiezdna emigracja z Ziemi trwa już prawie od siedmiu stuleci. Statystyki nie są jednoznaczne, ale zasiedlono dotychczas co najmniej pięćset, a być może grubo ponad tysiąc planet. Całkowita ludzka populacja Galaktyki oscyluje pewnie koło biliona. Na Ziemi nominalną kontrolę nad wszystkimi koloniami sprawuje Konfederacja Ludzkich Światów, w praktyce jednak jej rozporządzenia spotykają się z posłuchem jedynie w granicach wyznaczonych przez najdalej położoną stałą bazę systemu ziemskiego na Tytanie. Poza orbitą Saturna funkcjonują dwa podstawowe ugrupowania polityczne: Konfederacja Ludzkich Światów (która jest odłamem ziemskiej organizacji i założyła swoją stolicę w świecie znanym jako Unia) oraz Druga Federacja, z centrum na Buckingham. Obydwa związki dopiero w ciągu kolejnych dwóch stuleci staną się naprawdę popularne i wpływowe, a wtedy diametralna różnica poglądów doprowadzi je do stanu wojny. Do tego czasu ludziom, którzy potrzebują pomocy militarnej, a którym nie uśmiecha się ani dominacja Konfederacji, ani też Federacji, pozostaje ledwie kilka możliwości do wyboru. Ci, którzy mogą sobie na to pozwolić, zwracają się do najemników. Ich największa baza ulokowana jest na planecie Dirigent…


PROLOG
Serie fal uderzeniowych nie były żadnym zaskoczeniem. Porucznikowi Arlanowi Taitersowi ledwie drgnęła powieka. W myślach odliczał ogłuszające ryki podchodzących do lądowania wahadłowców szturmowych. Sześć: przyleciały naraz trzy kompanie. Jeden z lądowników zjawił się trochę wcześniej, usiadł spokojniej. Miał na pokładzie poległych i rannych - jednych i drugich było zbyt wielu. Zawsze było ich zbyt wielu, ale mogło być jeszcze gorzej. Kontrakt Belatrong należał do krótkich, a okazał się krwawszy, niż przewidywano. W takim przynajmniej tonie utrzymywały się wczesne osądy w bazie. Między pułkami plotka poniosła się zaraz, jak tylko nadeszły pierwsze wiadomości ze statku, który przebił się trzy dni wcześniej przez przestrzeń Q i wchodził właśnie w system Dirigentu.
Arlan wyglądał przez jedyne okno w swoim ciasnym gabinecie. Stał tak blisko szyby, że jego cień pogrążył w mroku cały pokoik. Podświadomie przyjął postawę swobodną - nogi lekko rozstawione, dłonie założone za plecami. Pozycja równie wygodna jak każda inna. Poruszały się jedynie jego zielone oczy. Kiedy dobiegł go łoskot nadlatujących wahadłowców, przeniósł wzrok na niebo, choć i tak wiedział, że niczego nie dojrzy. Chwilę potem wrócił do pobieżnego przeglądu jednostki. Cienie na zewnątrz zaczęły podpełzać pod plac apelowy.
Cienie wewnątrz gabinetu - Taiters rzadko kiedy włączał w ciągu dnia sztuczne światło - nadawały pokojowi jeszcze bardziej surowy wygląd. Nie było w nim nic, co sugerowałoby, że przez ostatnie trzy lata - odkąd został tu oddelegowany - Taiters zajmował to pomieszczenie. W ogóle mało co sugerowało, że ktokolwiek z niego korzystał. Małe biurko i proste krzesło zyskały rangę zabytków samym faktem przetrwania na posterunku. Były niedrogie, za to funkcjonalne, a z wiekiem nie zyskały na wartości. Dziesiątki lat po zakupie nadal nadawały się do użytku. Complink był pewnie równie stary. W pokoju nie znajdowały się poza tym inne meble czy drobiazgi. Arlan nie był częstym gościem w swoim biurze. Stanowiło dla niego po prostu miejsce, gdzie wypełniał cotygodniowe raporty i gdzie mógł na osobności porozmawiać ze swoimi podkomendnymi. Poza tym pełniło rolę skromnego dodatku do jego kwatery - sąsiadującego z biurem pomieszczenia niewiele odeń większego.
Kiedy rozległo się pukanie do drzwi, Arlan obrócił się na pięcie w ich stronę.
- Wejść - rzucił.
Żołnierz wszedł, zamknął za sobą drzwi i stanął na baczność.
- Kadet Lon Nolan melduje się zgodnie z rozkazem, sir.
Arlan przyjął postawę zasadniczą i odsalutował. Mimo że Taiters większość dnia spędził na ćwiczeniach z dwoma podlegającymi mu plutonami, jego mundur polowy w kolorach maskujących ciągle wyglądał świeżo.
- Spocznijcie, kadecie - rzucił. Obydwaj nieznacznie rozluźnili się. - Nie mamy do dyspozycji aż tyle czasu, ile sobie bym tego życzył - odezwał się Taiters. - Odprawa pułków rozpocznie się za niespełna dziesięć minut.
Przyglądał się kadetowi taksującym wzrokiem. Lon Nolan przewyższał porucznika o dwa cale, wagowo byli sobie mniej więcej równi. Nolan wyglądał na znacznie młodszego, niżby wskazywały dwadzieścia dwa lata w jego dossier. Robił wrażenie człowieka fizycznie nie w pełni jeszcze dojrzałego.
"Iluzja" - uprzytomnił sobie w myślach Taiters. "Zawsze, do cholery, wyglądają zbyt młodo".
- Tymczasem chcę jedynie uzyskać zupełną pewność co do tego, że znacie swoje miejsce w strukturze, kadecie. I nie znajdziecie go w dowództwie. Nad nikim tutaj nie górujecie stopniem. Jesteście na samym dole hierarchii. Żaden żołnierz w korpusie nie może wydawać poleceń innym, dopóki sam nie wziął udziału w boju. Nie ma znaczenia, jak wiele wymyślnych akademii wojskowych ów ktoś prawie że ukończył ani jak długo nosi na grzbiecie mundur Korpusu Najemników Dirigentu. - Porucznik podstawił Lonowi pod nos mały metalowy znaczek, porucznikowskie insygnia - romboidalną, złotą odznakę z czerwonym emaliowanym rombem w centrum. - Na to trzeba sobie zasłużyć. Wyrażam się jasno?
- Tak jest, sir - padła lakoniczna odpowiedź Lona. Nawet nie mrugnął okiem. Tę samą mowę wbijano mu do głowy raz za razem, odkąd tylko przyleciał na Dirigent. Uznał, że to niegłupia taktyka - choć na Ziemi nigdy by się nie sprawdziła w praktyce.
- Jakieś pytania, kadecie?
- Tylko jedno, sir. - "Jak na razie" - przemknęło Lonowi przez głowę. - Jak prędko mogę się spodziewać walki?
Arlan pozwolił sobie wolno zamrugać powiekami. Pytanie było… tym, którego oczekiwał.
- Nie zasiadam w Radzie Pułków, kadecie. Wątpię jednak, żebyście musieli zbyt długo czekać. Już spory kawałek czasu ślęczymy tu bez płatnego kontraktu.
Nie zgłębiał dalej tematu, nie napomknął o oczekiwaniach korpusu, nie wspomniał, że ideałem, do którego usilnie dążyło dowództwo, było wysyłanie na płatne kontrakty ośmiu z czternastu pułków; w tym czasie trzy miały zbierać siły i trenować, a trzy pozostałe przejmowały obowiązek planetarnej obrony Dirigentu. Realizacja ideału należała do rzadkości. W chwili obecnej mniej niż połowa członków korpusu była na kontrakcie.
- Dziękuję panu, sir - odparł Lon.
- Administracyjnie zostaliście przydzieleni do drużyny drugiej w plutonie trzecim - poinformował go Taiters. Nie zawracał sobie głowy resztą: kompania A, drugi batalion, siódmy pułk, albo - zgodnie z powszechniej używanym wojskowym skrótem - A-2-7. - To drużyna kaprala Girany. Lepiej pofatygujcie się ze swoim workiem do koszar, znajdźcie Giranę i uwińcie się z tym prędko, kadecie. Do parady zostało wam mniej niż pięć minut.
- Tak jest, sir. - Lon ponownie stanął na baczność i wyszedł zaraz, jak tylko porucznik oddał mu salut.
- Zbyt, do cholery, młodzi - mruknął do siebie Arlan, kiedy już obute stopy Lona Nolana w pośpiechu oddaliły się w stronę schodów, które prowadziły do położonego wyżej skrzydła kwater drużyn trzeciego plutonu. Wrócił pod okno i jeszcze raz wyjrzał na zewnątrz. "Zbyt młodzi i zbyt gorliwi". Taiters był o dekadę starszy od kadeta. W siódmym pułku Korpusu Najemników Dirigentu - KND - służył przez całe te dziesięć lat i jeszcze dłużej. Był rdzennym Dirigentyjczykiem. Jego ojciec i obydwaj dziadkowie - w ogóle większość mężczyzn w jego rodzinie od ostatnich pięciu pokoleń - należeli do korpusu, z czego prawie wszyscy służyli właśnie w siódmym pułku. Nikt nigdy nie wątpił, że Arlan zaciągnie się, jak tylko stuknie mu osiemnastka. Miał to we krwi, wpajano mu to od dziecka. Kiedy otrzymał propozycję obecnego przydziału, obyło się bez zdziwienia.
Głośniki rozbrzmiały dwutonowym sygnałem do apelu, który poniósł się po placu manewrowym. "Do odprawy pułków! - Przystąp" - rozległo się chwilę potem. Arlan zaciągnął się głęboko powietrzem i odwrócił od okna. Nie rzucił się do wyjścia. Zamiast tego przeszedł niemal swobodnym krokiem do pokoju obok, aby łyknąć wody. Następnie wziął furażerkę i nasadził ją starannie na głowę, przyglądając się jednocześnie swojemu odbiciu w lustrze. Zanim wyszedł na zewnątrz, większość ludzi z jego dwóch plutonów zdążyła już stawić się na placu - albo właśnie tam biegła - gotowa na komendę "Baczność!"
To był pradawny ceremoniał, wiekowy, o ile nie tysiącletni, jedynie w szczegółach różniący się między armiami czy pokoleniami. Żołnierze wraz z oficerami spieszyli zająć miejsca w szeregach. Kaprale i sierżanci sprawdzili, czy ludzie są obecni, a formacja - do przyjęcia. Kiedy już wszystko będzie w należytym porządku, dowódcy plutonów i dowódcy kompanii wystąpią przed swoje jednostki, gotowi przyjąć raporty o stanie liczebnym podkomendnych, po czym sami zrobią w tył zwrot i złożą meldunek swoim przełożonym. Arlanowi z rzadka tylko udawało się uniknąć przy tej okazji wspomnienia swojego ojca, który wiele lat wcześniej zauważył: "To taki wojskowy balet, chłopcze". Arlan nigdy nie widział baletu (podobnie zresztą jak jego ojciec - rozrywki na Dirigencie nieczęsto bywały tak wysublimowane). Metafora jednak zrobiła na nim wrażenie.
Taiters zajął swoje zwyczajowe miejsce naprzeciw trzeciego i czwartego plutonu z A-2-7. Sierżant Ivar Dendrow wykonał właśnie w tył zwrot, zasalutował i zameldował:
- Trzeci pluton, wszyscy obecni, sir.
Arlan oddał salut. Sierżant Weil Jorgen stanął na baczność i zdał swój raport:
- Czwarty pluton, wszyscy obecni lub usprawiedliwieni, sir.
Jeden chłopak z czwartego był w szpitalu. Arlan, podobnie jak poprzednio, oddał salut i sam wykonał w tył zwrot. Po jego lewej porucznik Carl Hoper zgłaszał plutony pierwszy i drugi. Jak tylko Hoper skończył, Taiters zasalutował i wyskandował swój meldunek:
- Trzeci i czwarty pluton, wszyscy obecni lub usprawiedliwieni, sir.
Kapitan Matt Orlis oddał Arlanowi salut i odwrócił się, żeby zdać raport dowódcy batalionu, który zameldował się u dowódcy pułku, a ten z kolei przekazał meldunek generałowi - przewodniczącemu Rady Pułków. Na całym rozległym placu apelowym podobne formacje tworzył każdy pułk, który miał ludzi w bazie.
Korpus przyjął postawę swobodną defiladową. Minęło dziesięć minut, nim oddziałom ukazały się furgonetki wiozące powracających żołnierzy. Korpus został ponownie przywołany na baczność. Kiedy furgonetki przejeżdżały przez środek placu między szpalerami oczekujących pułków, każdy z nich po kolei oddawał honory, opuszczając swoje barwy. Oficerowie salutowali wyciągniętymi rękami. Ludzie w szeregach stali sztywno na baczność.
Furgonetki ustawiły się we własnym szyku. Pierwszy pojazd jechał daleko na przodzie przed pozostałymi, zupełnie sam, w tempie siedmiu mil na godzinę. Na obydwu zderzakach łopotały barwy pułku. Do boków samochodu przyczepiono skrzyżowane białe i czarne proporczyki. Każdy z przyglądających się im mężczyzn - poza tymi, którzy zbyt krótko służyli w korpusie, żeby wiedzieć, co znaczą - wbijał w nie wzrok, myśląc przy tym: "Tak będzie wyglądała moja ostatnia droga do domu, jeśli zginę na polu bitwy". Polegli KND zawsze pojawiali się pierwsi - jeśli w ogóle udawało się ich przetransportować.
Kiedy jadący na czele pochodu samochód opuścił już plac, przyspieszył. Pozostałe również zwiększyły tempo po zakończeniu defilady. Gdy ostatni zniknął z pola widzenia, pułki otrzymały komendę rozejścia się. Powracający żołnierze zostali odpowiednio nagrodzeni za zwycięstwo - wypełnili kontrakt.

 

1

- Hola! Nolan! A ty gdzie się niby wybierasz? - zawołał kapral Tebba Girana, widząc, że Lon oddala się od swojej formacji.
- Do koszar, panie kapralu. Nie starczyło mi czasu, żeby rozpakować swoje rzeczy.
- Odpuść sobie na chwilę. To może poczekać. Do stołówki, tamtędy - wskazał Tebba. Girana plasował się nieco poniżej średniej wzrostu na Dirigencie (pięć stóp i jedenaście cali dla mężczyzn), cechował się za to krępą budową ciała. Porządnie umięśniony, służył w korpusie już ponad piętnaście lat; weteran. Sam był dla siebie bardziej surowy niż dla swoich ludzi i utrzymywał sprawność fizyczną, jaką mógł się poszczycić po ukończeniu w wieku osiemnastu lat treningu dla rekrutów. W KND nie było miejsca dla słabeuszy - dotyczyło to nawet oficerów, o podoficerach nie wspominając. Jeśli komuś nie starczało sił, żeby przejść musztrę, już było po nim. Nawet dowódcy pułków musieli co roku podchodzić do testów sprawnościowych.
- Nie miałbym nic przeciwko opuszczeniu posiłku, panie kapralu - odparł Lon. - Nie jestem znowu aż taki głodny.
- A ja mam coś przeciwko. Porucznik mówił, że trza cię ekspresowo podkręcić. W każdej chwili możemy dostać kontrakt. A opuszczanie posiłków, kiedy nie ma takiej potrzeby, to zły nawyk. Podczas walk nie raz i nie dwa zdarzy się, że ciężko będzie z racjami. Ciało musowo powinno mieć paliwo, żeby dobrze wykonywało swoją robotę.
Nolan miał za sobą zbyt długie doświadczenie z wojskowym drylem zarówno na Ziemi, jak i na Dirigencie, żeby dalej się upierać. Skinął głową i ruszył z Giraną w stronę stołówki. Lon automatycznie zrównał krok z kapralem. Po ponad trzech latach w akademii wojskowej Unii Północnoamerykańskiej w Springs i dwóch miesiącach treningu dla rekrutów na Dirigencie mało kiedy udawało się iść gdziekolwiek z kimkolwiek, nieświadomie nie równając przy tym kroku.
"Ponad trzy lata, prawie cztery" - przemknęło chłopakowi przez głowę. Ciągle jeszcze z trudem przychodziło mu zaakceptowanie tej nagłej i nieoczekiwanej zmiany w jego życiu. Brakowało mu tylko ośmiu miesięcy do ukończenia Springs i objęcia stanowiska w armii UP. Na początku ostatniego roku był trzeci w rankingu, rejestr dyscyplinarny miał czysty jak łza, z niecierpliwością czekał na błyskawiczny awans i świetną karierę. A wtedy wszystko poleciało na łeb, na szyję.
- Życie tutaj zazwyczaj jest bez zarzutu - powiedział Girana, a Lon zorientował się, że umknęła mu pierwsza część wywodu kaprala. - Takie życie to zaszczyt dla mężczyzny.
- Nigdy nie myślałem o sobie inaczej, jak o żołnierzu - odparł Lon w nadziei, że będzie to brzmiało tak, jakby cały czas słuchał Girany. "Nigdy nie myślałem o sobie inaczej, jak o żołnierzu". I tu był pies pogrzebany. To dlatego wszystko się rozsypało, zupełnie jakby w Springs ktoś wykopał mu stołek spod tyłka.
- Nie podejrzewam, żebyś miał już do czynienia z działaniami, jakie tu przeprowadzamy - zgadywał Girana. - Ziemia to diabelnie zatłoczone miejsce. Gdyby tak dodać wszystkich ludzi ze wszystkich światów, na których byłem, wątpię, żeby uzbierała się jedna trzecia populacji Ziemi. Nie przeczę przy tym, że odwiedziłem tylko znikomy ułamek zamieszkanych światów.
- Czy ktoś w ogóle orientuje się, ile planet zostało już zasiedlonych? - spytał Lon. - W domu - to znaczy na Ziemi - gdziekolwiek człowiek spojrzał, tam mu pokazywano inne statystyki.
Girana odsłonił zęby w szerokim uśmiechu.
- Wydaje mi się, że wywiad korpusu dysponuje dość dokładnymi danymi, jeśli chodzi o liczbę światów. Było nie było, to ich działka. Nigdy nie wiadomo, gdzie się może trafić kontrakt. Zamieszkanych światów jest pewno więcej niż tysiąc. A habitatów kosmicznych może i połowa z tego. Te są dopiero dla piechura wrzodem na dupie.
- Wyobrażam sobie - zgodził się Lon. Nigdy się nad tym w sumie nie zastanawiał. Już zaczął rozważać ewentualne konsekwencje, ale Girana mówił dalej.
- To tak, jak walczyć ze związanymi rękoma. Połowy broni nie użyjesz, bo może to naruszyć integralność kadłuba statku. Grawitacja jest zerowa - albo, w najlepszym wypadku, częściowa, wytwarzana przez korkociąg - nie wydaje mi się, żeby któryś z nautów zawracał sobie głowę wartościami zbliżonymi do normalnego przyciągania. Z całą pewnością nie w tych niewielu habitatach, jakie widziałem.
- Zdaje się, że Nad-Galapagos utrzymuje wartości zewnętrzne na poziomie siedemdziesięciu procent, ale wiem, co ma pan na myśli - odparł Lon. - Przypuszczam, że gdyby chcieli całkowitego ciążenia, trzymaliby się ziemi tak jak my.
- No, coś w tym stylu - przytaknął Girana. - Dziwni ci nauci, a już przynajmniej ta gromadka, którą miałem okazję poznać.
- W drodze tutaj miałem jedenastodniowy postój na Nad-Galapagos. To pierwsza, rezydualna, nautycka baza nad Ziemią. Powiedziano mi, że na stałe zamieszkuje ją około dwudziestu pięciu tysięcy ludzi, a oprócz tego pojawia się zawsze kilka setek przejezdnych. Musiałem czekać na jakiś transport, żeby się dostać tutaj. Grafik zajęć wypełnia jedzenie, spanie i ćwiczenia, aby człowiekowi nie zmiękł szkielet; tego typu rzeczy. Większość ludzi nie mieszka poza miejscem pracy, gdzie panuje siedemdziesięcioprocentowe przyciąganie. Nie mają zbyt wiele czasu na inne zajęcia. Nie mam pojęcia, jak udaje im się cokolwiek zrobić.
- I nie udaje się, przynajmniej nie za wiele - zawyrokował Girana z niepodważalną pewnością człowieka, który wie o sprawie tyle, co nic. - Nauci to ślepa uliczka. Dziwolągi. Jeszcze pięćdziesiąt lat, a większość habów opustoszeje. To zwyczajnie nienaturalne, żeby ludzie żyli sobie gdzieś w przestrzeni kosmicznej.
"Może i tak, ale śmiem wątpić" - pomyślał Lon. Nie będzie otwarcie spierał się z kapralem, nie w ciągu pierwszej półgodziny po wstąpieniu do jego drużyny. W habitatach kosmicznych mieszkały miliony ludzi. Niektóre z habów funkcjonowały bez przerw już prawie od pięciu stuleci. Trudno było zatem przykleić ich mieszkańcom etykietkę dziwolągów w ślepej uliczce.


Bataliony pierwszy i drugi siódmego pułku dzieliły z sobą stołówkę, przy czym każda kompania miała własną jadalnię. Sale mieściły się na dwóch piętrach i skupiały wokół rdzenia, poprzez który służby żywnościowe miały dostęp do każdej z nich. Girana zaprowadził Lona na drugie piętro, pod drzwi oznakowane A-2-7.
- W jednostce dbają o nasze żołądki - powiedział Girana, gdy obydwaj przesuwali się wzdłuż lady, jaką spotyka się w barach samoobsługowych. - Kucharzy mamy cywilów, paszę dobrą i w słusznej ilości. To rekompensuje chude lata.
- Mówi pan tak, jakby podczas kampanii nikt nigdy nie jadł - zauważył Lon.
- Kontraktu, nie kampanii - poprawił go bezwiednie Tebba. - Nie, to nie do końca prawda. Po prostu, no, w terenie czasem bywa trudno napełnić żołądek. Racje wojenne może i dostarczają wszystkich tych rzeczy, które są niezbędne dla funkcjonowania organizmu, ale nie zawsze się tym najesz. A zdarza się i tak, że RW nie przychodzą na czas.
Tace były pokaźnych rozmiarów, Girana sunąc wzdłuż lady, dokładał sobie solidne porcje wszystkiego po kolei - a wybór był duży. Nolan nałożył sobie mniej, choć i tak więcej, niż się po sobie spodziewał. Zapachy drażniły jego nozdrza dość silnie, aż pociekła mu ślinka. "Chyba jestem bardziej głodny, niż mi się wydawało" - pomyślał, uśmiechając się z lekka. Na taśmie z napojami było wszystko oprócz alkoholu.
Prawie połowa kompanii siedziała już w jadalni, do której zmierzali właśnie Girana i Nolan. Rozmowy, towarzyszące usadawiającym się i zabierającym za jedzenie mężczyznom, niosły się dość daleko. W żadnym jednak momencie hałas nie stawał się nieznośnym zgiełkiem. Dźwiękochłonne panele, którymi wyłożony był sufit, utrzymywały go na jako takim poziomie. W stołówce w Springs nigdy nie panowała tak luźna atmosfera. Tam siedziało się na baczność na brzeżku krzesła. Nie zabierało się głosu, dopóki nie odezwał się wyższy stopniem, a jeśli już trzeba było coś powiedzieć, odpowiedź należało zredukować do jak najmniejszej liczby sylab - faworytami były: "Tak, sir" i "Nie, sir". Jadło się na akord. Skończyć i znikać. Jadalnia batalionu szkoleniowego na Dirigencie kierowała się mniej sztywnymi regułami, samo jednak szkolenie było tak długie i tak żmudne, że mało który rekrut miał dość energii, aby po całym dniu spędzonym na poligonie wdawać się jeszcze w pogawędki z towarzyszami. Bywało i tak, że powstrzymanie się od zaśnięcia podczas posiłku okazywało się niemalże tytanicznym wysiłkiem.
"Podoba mi się tutaj" - powiedział do siebie w myślach Lon, zanim jeszcze siadł przy stole i przeżuł pierwszy kęs kolacji. Ciepłe kolory, przyjazna atmosfera. W drodze na miejsce Girana z pół tuzina razy zatrzymywał się, żeby wymienić pozdrowienia albo rzucić słówko komuś to przy jednym, to przy innym stole. Lon uświadomił sobie, że już całe wieki nie czuł się tak odprężony. I było mu z tym dobrze.
Żołnierze z drugiej drużyny mniej więcej jednocześnie zawinęli do swojego stołu. Włączywszy Giranę, drużyna liczyła sobie jedenastu członków. Do pełnej liczby brakowało im jednego człowieka. Nim Lon dostanie swój przydział, miał zająć jego miejsce. Girana posadził kadeta obok siebie na końcu długiej ławy i przedstawił nowego reszcie drużyny. Lon skupił się na nazwiskach i twarzach, które im towarzyszyły. Zapamiętywanie nazwisk nigdy nie było jego mocną stroną. Z tymi mężczyznami ruszy razem na bitwę, przynajmniej raz. O ile sprawy nie potoczą się naprawdę fatalnym torem, kto wie, czy pewnego dnia nie przejmie nad nimi dowodzenia. Musiał ich poznać.
Janno Belzer miał smoliste kędziory, czarne oczy i oliwkową cerę. Mężczyzna słusznego wzrostu, szczupły. Dean Ericks był blondynem, z jasnobrązowymi oczyma i bladą karnacją charakterystyczną dla ludzi, którzy nigdy nie wychodzą na słońce. Wzrostem i budową ciała, na oko, prawie dorównywał Lonowi. Phip Steesen był niższy, łysiał od czoła, włosy, które mu jeszcze zostały, miały nieokreślony brązowy kolor. Gen Radnor mógł się pochwalić potężną, muskularną sylwetką; jego głowę porastała ciemna czupryna, nad głęboko osadzonymi, ciemnymi oczyma wyrastały krzaczaste brwi. Wyglądało na to, że jest najbardziej małomównym członkiem grupy. Starszy szeregowiec Dav Grott był prawą ręka dowódcy drużyny. Wyglądał starzej niż na swoje trzydzieści dwa lata, zupełnie jakby miał za sobą wyjątkowo ciężkie życie. Frank Raiz, lat dwadzieścia trzy, był - wyłączając Lona - najmłodszy w drużynie. Głowę golił na gładko, co nadawało mu złowrogi wygląd. Raphael Macken należał do tego typu ludzi, którzy potrafią ujść uwadze już w trzyosobowej grupie. Toda Schpelta wyróżniał akcent, mimo iż jego rodzina mieszkała na Dirigencie od trzech pokoleń - ciągle był dzieckiem imigrantów. Harvey Fehr skupił się na posiłku. Lon nie słyszał, żeby przez całą kolację odezwał się choć słowem. Balt Hoper był dalekim kuzynem porucznika Carla Hopera, dowódcy pierwszego i drugiego plutonu.
Pierwsze prawdziwe pytanie, które padło po wymianie pozdrowień i nazwisk, brzmiało: "Skąd jesteś?". Akcent Lona zdradzał, że nie jest tubylcem.
- Ziemia - rzucił bez zastanowienia. Rozprawiał się właśnie z pieczenią.
Nagła cisza, która zapadła po jego odpowiedzi, kazała mu podnieść głowę znad talerza. Przebiegł wzrokiem po wpatrujących się w niego twarzach - wpatrywali się wszyscy oprócz Girany i Fehra.
- Czy powiedziałem coś nie tak? - spytał.
Kilka osób pokręciło głowami. Dało się słyszeć parę wymamrotanych pod nosem zaprzeczeń.
- No to nas zagiąłeś - odezwał się Janno Belzer. - Nie przypominam sobie, żebym kiedykolwiek spotkał kogoś prosto z Ziemi.
- Wystrychnąłeś nas na dudka, Tebba - rzucił oskarżycielskim tonem Dean Ericks. - Można było nas wcześniej uprzedzić.
Girana obnażył dziąsła w uśmiechu.
- I po co? Żeby popsuć całą zabawę? Możecie się ze mną założyć, że spotkaliście wcześniej chłopaków z Ziemi. W korpusie jest ich z sześćdziesięciu czy siedemdziesięciu, może więcej. Zawsze ktoś jest.
- Ej, co roku Ziemię opuszcza kilka milionów ludzi. Muszą gdzieś być - wtrącił Lon.
- Chyba że zatajają swoje pochodzenie - podsunął Phip Steesen. Swoją uwagą wywołał salwy śmiechu wśród większości kolegów.
- Może być - zgodził się Lon, przyłączając się do ogólnych żartów znacznie szybciej, niż mógłby podejrzewać. - Prawdopodobnie nie chcą ranić uczuć osadników.
- Słyszałem, że na Ziemi jest tyle luda, że muszą spać na zmiany, bo nie starcza miejsca, żeby się wszyscy naraz położyli - dorzucił Dean.
- Gadasz, chodzi o to, że oni w tych betach spędzają taką masę czasu, że mają potem nadprodukcję i nie wiedzą, co zrobić z nadwyżkami - orzekł Phip, zanim Lon zdążył odpowiedzieć.
Kolacja trwała. Raz po raz ktoś wstawał i robił kolejną rundkę wzdłuż lady. Ktoś inny szedł z tacą do taśmy z napojami po dokładki dla chętnych. Lon więcej słuchał, niż mówił, ale na zadawane pytania odpowiadał. Wśród weteranów drużyny najbardziej rozgadali się Janno, Dean i Phip. Największy wkład Lona w rozmowę miał miejsce, kiedy jeden z nich spytał go o powód przybycia na Dirigent.
- Żeby było jasne, nie musisz odpowiadać na takie pytania - rzucił Girana, karcącym spojrzeniem mierząc przez stół tego, kto je zadał. - Przeszłość to nasza prywatna sprawa.
- Nic się nie stało. - Kadet wzruszył ramionami. - Myślę, że lepiej będzie, jak o tym opowiem. Nie dano mi zbyt wielkiego wyboru. Czasami nie jestem pewien, czy aby na pewno… obejmuję to wszystko umysłem. - Jego ostatnie zdanie zaintrygowało wszystkich przy stole. Nawet Fehr podniósł wzrok znad pieczeni. - Już jako szczeniak bardzo chciałem zostać żołnierzem - zaczął Lon. - I to nigdy nie były tylko chłopięce zabawy żołnierzykami w wojnę. Wiedziałem o tym już, jak miałem, bo ja wiem, może sześć czy siedem lat. Pewność rosła z wiekiem. Chciałem być żołnierzem. Na pierwszym roku studiów stanąłem do konkursu o przydział do Springs - Północnoamerykańskiej Akademii Wojskowej - wziąłem udział w rozmowach kwalifikacyjnych, przeszedłem je i przystąpiłem do drugiej rundy testów. - Zrobił przerwę na tyle długą, żeby przełknąć ostatni kęs deseru i spłukać go długim łykiem kawy. - Dałem radę, wstąpiłem do Springs i szło mi tam całkiem nieźle. Wraz z rozpoczęciem ostatniego roku byłem… w czołówce dość ścisłej, żeby mieć widoki na świetną karierę w armii UP. - Nie widział potrzeby chwalenia się, że lokował się na trzecim miejscu w Akademii. - I wtedy dowódca wezwał mnie do swojego biura. - Lon zamilkł na dłuższą chwilę, nikt się jednak nie odezwał. Odświeżał wspomnienie tamtego poranka, kiedy odebrano mu starannie zaplanowaną przyszłość. W jego pamięci na nowo rozegrała się rozmowa w gabinecie dowódcy i niemal nie zauważył, że w tym samym czasie opowiadał o wszystkim swoim nowym towarzyszom.


- Kadet Nolan melduje się zgodnie z rozkazem, sir. - Lon z niepokojem stawił się na wezwanie do gabinetu dowódcy, choć nie przypominał sobie, żeby miał na sumieniu cokolwiek, co mogłoby podpadać pod postępowanie dyscyplinarne, z drugiej jednak strony nie przypominał sobie również, żeby ktokolwiek był wzywany z innej przyczyny. W przeciągu tych kilku minut, które dano mu na przygotowanie się, Lon przebiegł w myślach swoje zachowanie w ostatnich dniach i nie udało mu się znaleźć powodu, dla którego miałby stawać do raportu.
Dowódca Banks oddał salut Nolanowi.
- Siadać - rzucił, wskazując na krzesło stojące przy rogu biurka.
Takie powitanie było dla Lona większym szokiem niż sam nakaz stawienia się. Siedział na brzeżku krzesła, wyprostowany, jak wymagały tego od młodego kadeta przepisy. Dowódca obrócił swój fotel na wprost Lona.
- Spokojnie. Nie jesteście na dywaniku - odezwał się Banks, celnie tłumiąc obawy Lona. - Wręcz przeciwnie. Wasz rejestr jest jednym z najczystszych, jakie widziałem w przeciągu wszystkich lat spędzonych w Springs. A to w pewien sposób jeszcze bardziej utrudnia mi powiedzenie tego, co mam wam do powiedzenia.
- Sir?
- Otrzymałem dyrektywy z Gabinetu Obrony - wyjaśnił Banks. - Program nauczania dla pierwszorocznych studentów zmieni się drastycznie w semestrze letnim, jego punktami ciężkości będą: wiedza z zakresu tłumienia rozruchów i zagadnienia prawa karnego. Stu pięćdziesięciu najlepszych z waszego roku ma zostać przeniesionych do Departamentu Sprawiedliwości, a następnie oddelegowanych do Policji Federalnej UP. Nie przewiduje się żadnych wyjątków.


Lon nie spostrzegł, że zamilkł, zatopiony we wspomnieniach.
- I co, zrezygnowałeś? - zapytał Phip.
Chłopak powoli pokręcił głową i rozejrzał się po swoich nowych towarzyszach.
- Nie mogłem. Nie miałem dostatecznie dobrych podstaw. Za to zbyt mało czasu na obniżenie średniej ocen na tyle, by wypaść z owej stupięćdziesięcioosobowej czołówki, chyba żebym zupełnie przestał odrabiać prace domowe i z premedytacją zawalał testy, co z kolei kwalifikowałoby mnie do postępowania dyscyplinarnego z tytułu rozmyślnego zaniedbywania obowiązków. Kiedy dowódca oszołomił mnie wiadomością o tym, że mam zostać federalnym gliną… ech, trudno opisać wszystkie myśli, które galopowały mi przez głowę, jednoczesne, pogmatwane w jakimś wariackim mętliku. Jedynym wyjściem, jakie widziałem, było zrobienie czegoś naprawdę desperackiego - i bezdennie głupiego. Jednak dowódca zdążył mnie ubiec.
- On cię z tego wykaraskał? - spytał Janno.
- Można tak powiedzieć. - Lon kiwnął głową. - Wziął na siebie wielkie ryzyko.


- Popatrz na mnie, Nolan.
Lon zamrugał i podniósł wzrok. Nawet nie zauważył, że opuścił oczy, że zwiesił głowę. Wieści były po prostu zbyt druzgocące, aby mógł w nie uwierzyć.
- Tak jest, sir.
- Dobrze zdaję sobie sprawę z tego, jaki to dla ciebie cios. Mnie też niełatwo się z tym pogodzić. Jesteśmy jednak żołnierzami, ty i ja, a żołnierze są posłuszni wobec rozkazów, nawet jeśli im się one nie podobają. - Na twarzy dowódcy zastygł ponury uśmiech. - Moim zadaniem tutaj było zrobienie z was żołnierzy, a nie policjantów w gotowości bojowej. - Zerknął w stronę drzwi, po czym przechylił się w stronę Lona. - To, co mam ci do powiedzenia, musi zostać między nami. Zabraniam ci powtarzać tego komukolwiek spoza tych czterech ścian. Zrozumiano?
- Tak jest, sir. - Lon po raz drugi miał wrażenie, że nie wszystko jest dla niego jasne, ale mógł tylko siedzieć i czekać na ciąg dalszy.
- Jak już powiedziałem, cholernie dobrze wiem, jak cię to boli. Główkowałem nad tą dyrektywą, odkąd tylko trafiła w moje ręce cztery dni temu i wyszło mi, że nie należy się poddawać. Powiem tak: nie ma absolutnie żadnych szans, żebym zdobył dla ciebie przydział do armii UP ani żadnej innej armii… na tej planecie. - Kiedy Banks skończył, Nolan podniósł głowę o kolejne centymetry. - Wolałbyś być żołnierzem niż gliną, prawda?
- Tak jest, sir. Zawsze chciałem być żołnierzem.
- Tak myślałem. Dostaniesz teraz ode mnie pewne nazwisko i kod complinka. Zapamiętaj je. Nie zapisuj. Przez jakiś czas możesz mieć tutaj pod górkę, Nolan, ale znieś to jakoś. Potem, kiedy nadejdzie właściwa chwila - a będziesz wiedział, kiedy nadejdzie - użyj tego kodu i zabieraj się stąd.


Lon zamrugał parę razy i rozejrzał się wokół.
- Kod complinka był numerem do człowieka z KND, który zajmował się rekrutacją i prowadził nielegalną działalność na Ziemi.
- No, i co dalej? - spytał Phip.
Lon wyszczerzył zęby w uśmiechu, ale krył się w nim ból.
- Trzydziestu dwóch ze stupięćdziesięcioosobowej czołówki z mojego roku zostało usuniętych z akademii za "naganne zachowanie". Dowódca upozorował inspekcję sal i wszyscy zostaliśmy złapani na przemycie. Każdemu wymierzył maksymalną wysokość kary - wydalenie z Akademii z wilczym biletem - po czym tego samego dnia złożył rezygnację. I oto jestem.
- I oto jesteś - odezwał się kapral Girana. - Czas wracać do koszar, Nolan. Musimy przydzielić ci ekwipunek i zabrać się za sprawdzenie wszystkiego. Jutro z samego rana zaczynasz trening z plutonem, więc jeszcze dzisiaj musimy cię do niego przygotować.