Wichry cienia

  • 83-7298-720-3
  • Autor: Jordan, Robert
  • Dostępność: Jest
  • szt.
  • Cena katalogowa: 35,00 zł
  • Rabat: -17,50 zł (50 %)
  • 17,50 zł

Uwaga! Książka posiada lekkie rysy na okładce.

 

"Koło czasu" to najwyżej oceniany przez krytyków i najpopularniejszy wśród czytelników fantasy cykl powieściowy. Wichry cienia to druga część dziesiątego tomu tej sagi.
Wielkimi krokami zbliża się Tarmon Gai'don, czyli rozstrzygająca o losach świata Ostatnia Bitwa między Światłością i Cieniem. W Andorze Elayne Trakand walczy o Tron Lwa, który jej się prawnie należy, jednak otaczają ją wrogowie i Sprzymierzeńcy Ciemności, planując jej zagładę. Jeśli Elayne poniesie klęskę, jej ukochany Andor może przejąć Cień. Egwene al.'Vere,  obecnie Amyrlin zbuntowanych Aes Sedai, wraz ze swymi wojskami oblega Białą Wieżę, w której na tronie zasiada Elaida. Młoda przywódczyni buntowniczek rozważa przymierze z mężczyznami ze zdolnością do przenoszenia Mocy, czyli  Asha'manami, z kolei Rand al'Thor, Smok Odrodzony,  zastanawia się nad rozejmem z imperium Seanchan. Zdołał już oczyścić męską połowę Prawdziwego Źródła ze skazy Czarnego i w ten sposób radykalnie zmienić układ sił, niestety, jedynie sami Asha'mani  wierzą w czystość saidina, a nadal budzą we wszystkich wokół nienawiść i strach, mimo iż zgodnie z proroctwem jeden z nich uratuje świat. Rand musi podjąć kolejne ryzyko, w dodatku nie ma pewności, czy któryś z jego sojuszników nie jest w istocie jego wrogiem…

"Z każdą kolejną powieścią Robert Jordan odkrywa tajemnice świata, którego zarys Tolkien zaczął ledwie ujawniać.
"New Jork Times"

"Zakres i bogactwo wyobraźni Roberta Jordana zyskały mu miliony wiernych czytelników. Koło Czasu to największa saga w historii fantasy".
"Publishers Weekly"

Rok wydania: 2004
Stron: 512
Oprawa: broszura
Format: 115/183
Pakowanie: 12
Tłumacz: Ewa Wojtczak

Fragment tekstu:

A w dniach, kiedy ruszy Gon Czarnego i kiedy prawica się zachwieje, lewica zaś zbłądzi, zdarzy się, że ludzkość przyjdzie na Rozstaje Zmierzchu i wszystko, co jest, wszystko, co było i wszystko, co będzie, zrównoważy się na czubku miecza. I zerwą się wtedy wichry Cienia.

z Proroctw Smoka;
tłumaczenie dokonane prawdopodobnie
przez Jaina Charina (znanego jako Jain Farstrider),
wkrótce przed jego zniknięciem

Dla Harriet.
Kiedyś, teraz i zawsze


ROZDZIAŁ 1
ZAPADAJĄCE CIEMNOŚCI
Wieczorne słońce przybrało postać krwawej kuli usadowionej na wierzchołkach drzew. Ostatnie promienie obrzucały ponurym światłem obozowisko - szeroko rozstawione rzędy palików dla koni, płótno bud wozów, furmanki na wysokich kołach, wszelkiego rozmiaru i typu namioty oraz połacie śniegu rozdeptane aż do błota. Nie była to ani ta pora dnia, ani ten rodzaj miejsca, w którym Elenia chciałaby siedzieć na końskim grzbiecie. Zapach gotowanej wołowiny unoszący się znad dużych kociołków z czarnego żelaza wystarczył, by zaburczało jej w brzuchu. Chłodne powietrze mroziło oddech i sugerowało nadejście jeszcze zimniejszej nocy, wiatr wręcz do żywego ciął przez najlepszy czerwony płaszcz kobiety, mimo grubego podszycia z białego futra o długim włosiu. Futro śnieżnego lisa miało być cieplejsze niż inne, niestety Elenia nigdy nie doświadczyła praktycznego potwierdzenia tej obietnicy.
Zaciskając jedną, odzianą w rękawiczkę, dłonią poły płaszcza, jechała powoli i bardzo starała się nie drżeć, co zresztą zupełnie jej się nie udawało. Biorąc pod uwagę późną godzinę, bardziej niż prawdopodobne wydawało się, że Elenia spędzi tutaj noc, jednak jak dotąd nie miała żadnego pomysłu, gdzie położy się do snu. Niewątpliwie będzie spała w namiocie jakiegoś pomniejszego przedstawiciela arystokracji, który niechętnie wyruszy poszukać sobie innego miejsca spoczynku, usiłując nie okazywać niezadowolenia z powodu wykwaterowania. Jednakże Arymilla lubiła trzymać Elenię do ostatniej chwili w niepewności, zarówno w kwestii noclegu, jak i we wszystkich innych. Jedną niepewność szybko zastępowała następna. Najwyraźniej Arymilla usiłowała ją zdenerwować. A może sądziła, że Elenia Sarand lubi trwać w takim stanie? Tak czy owak, myliła się.
Eskorta Elenii składała się wcześniej jedynie z czterech mężczyzn noszących na płaszczach godło przedstawiające dwa Złote Dziki, no i oczywiście ze służącej o imieniu Janny, która kuliła się na siodle tak szczelnie okutana płaszczem, że przypominała wielki kłębek zielonej wełny. Poza tym Elenia nie widziała w obozie nawet jednego człowieka, który bez cienia wątpliwości pozostawałby lojalny wobec Dynastii Sarand. Tu i ówdzie taka czy inna grupka osób gromadziła się wokół ognisk, z dumą prezentując Czerwonego Lisa Domu Anshar, Elenię minęła także podwójna kolumna jeźdźców noszących Skrzydlaty Młot Dynastii Baryn; kierowali się bardzo powoli w przeciwnym kierunku. Przypatrzyła się zaciętym minom i surowym twarzom za kratami hełmów. Mężczyźni wyglądali na znużonych. Gdy Morgase zasiadła na tronie, Karind i Lir pożałowały swej opieszałości. Tym razem obie powiodą Anshar i Baryn tam, gdzie dostrzegą dla swoich Domów korzyść, a Arymillę opuszczą równie szybko i ochoczo, jak się do niej przyłączyły. Kiedy nadejdzie pora.
Większość mężczyzn brnących przez rozdeptany do błota śnieg albo zerkających z nadzieją w obrzydliwe kociołki stanowili farmerzy i wieśniacy, powoływani pod sztandar danego lorda lub lady. Niektórzy nosili symbol jakiegoś Domu na zniszczonym płaszczu lub połatanym kaftanie. Prawie niemożliwe wydawało się oddzielenie tych domniemanych żołnierzy od kowali, grotarzy i innych rzemieślników, szczególnie że niemal wszyscy nosili przy pasie miecz lub topór. O Światłości, nawet spora ilość kobiet posiadała noże tak wielkie, że można je było nazwać krótkimi mieczami, toteż prawie nie sposób było odróżnić żony wziętego do wojska farmera od kobiety pracującej jako woźnica. Wszystkie nosiły stroje z tej samej grubej wełny, miały identycznie szorstkie dłonie i równie zmęczone twarze. Zresztą te szczegóły w gruncie rzeczy nie miały znaczenia. Zimowe oblężenie okazało się straszliwą pomyłką - zbrojni zaczną najprawdopodobniej głodować znacznie wcześniej niż miasto - jednak dla Elenii stanowiło nie lada okazję. Czekała na możliwość ataku. Naciągnęła kaptur jedynie na tyle, aby chronił ją przed wiatrem, nie przesłaniając przy tym twarzy i kiwała głową łaskawie każdemu, nawet najmarniejszemu prostakowi, który spojrzał w jej kierunku. Ignorowała zaskoczone spojrzenia posyłane w odpowiedzi na jej łaskawość.
Większość zapamięta jej uprzejmość, a także Złote Dziki, które nosiła jej eskorta, toteż będą wiedzieli, że Elenia Sarand zwróciła na nich uwagę. Na takiej podstawie konstruuje się fundamenty władzy. Głowa Dynastii, podobnie jak królowa, stoi wszak na wierzchołku swego rodzaju wieży, a wieżę ową tworzą ludzie. Po prawdzie, osoby na samym dole to cegiełki z najpodlejszej gliny, jednak jeśli ci najpodlejsi i najprostsi zjednoczą się i zbuntują przeciwko władcy, cała "wieża" runie. O tej drobnej kwestii Arymilla najwyraźniej zapomniała, o ile w ogóle kiedykolwiek zdawała sobie z niej sprawę. Elenia wątpiła, czy Arymilla rozmawiała choć raz z kimś stojącym niżej w hierarchii społecznej od zarządcy albo osobistego służącego. Elenia nie uważała takiego dystansu za podejście… rozważne, toteż starała się zamienić kilka słów z ludźmi przy każdym ognisku, może nawet co jakiś czas uścisnąć czyjąś niezbyt czystą dłoń, przypominać sobie osoby, które spotkała wcześniej bądź też przynajmniej udawać, że je pamięta. A co do Arymilli - krótko mówiąc, kobiecie brakowało podstawowych cech dobrej władczyni i po prostu nie nadawała się na królową.
Obóz zajmował obszar rozleglejszy niż niejedno miasto, a właściwie składał się z setki różnego rozmiaru mniejszych obozowisk, Elenia mogła więc swobodnie i bez przeszkód jeździć po terenie, nie martwiąc się zbytnio, że może zbłądzić w pobliże zewnętrznych granic. Tak czy owak, zachowywała ostrożność. Wartownicy na czatach odnosili się do niej grzecznie, o ile nie byli zupełnymi głupcami, tym niemniej bez wątpienia przede wszystkim wypełniali otrzymane rozkazy. Elenia z zasady aprobowała ludzi wykonujących wyznaczone zadania, wolała wszakże unikać kłopotliwych incydentów. Szczególnie biorąc pod uwagę prawdopodobne konsekwencje w przypadku, gdyby Arymilla naprawdę zaczęła ją podejrzewać o próbę odejścia. Została już raz zmuszona do przespania jednej zimnej nocy w brudnym namiocie jakiegoś żołnierza, schronieniu ledwie wartym swej nazwy, pełnym robactwa i niedokładnie połatanych dziur. W dodatku nie było przy niej Janny, która powinna jej pomóc w ubieraniu i przytulić się do niej pod cienkimi kocami, dzięki czemu obu im byłoby nieco cieplej. No cóż, Elenia uważała Arymillę po prostu za osobę tępą, która niczego nie rozumie. O Światłości, pomyśleć, że musi tak rozważnie stąpać wokół tej… tej głupiej kobiety! Na tę myśl otuliła się szczelniej płaszczem i usiłowała udawać, że jej drżenie stanowi jedynie reakcję na wiatr. Och, miała inne rzeczy na głowie. Ważniejsze rzeczy. Kiwnęła głową wpatrzonemu w nią szeroko otwartymi oczyma młokosowi, który nosił na głowie ciemną szarfę zawiniętą w kształt turbana, a chłopak cofnął się, jakby go obrzuciła piorunującym spojrzeniem. Durny wieśniak!
Rozdrażniła ją kolejna myśl, gdyż nagle uprzytomniła sobie, że zaledwie kilka mil stąd ta młoda gąska Elayne siedzi sobie wygodnie w cieple komfortowego Królewskiego Pałacu, obsługiwana przez dziesiątki dobrze wyszkolonych służących i prawdopodobnie nie zastanawia się nad niczym poważniejszym niż kreacja, w której wystąpi podczas wieczornej kolacji przygotowanej przez pałacowych kucharzy. Plotka głosiła, że dziewczyna jest w ciąży; prawdopodobnie zaszła w nią z jakimś Gwardzistą. Tak mogło być. Elayne nigdy nie posiadała poczucia przyzwoitości, podobnie jak jej matka. Opiekowała się nią Dyelin, kobieta o bystrym umyśle, niebezpieczna mimo żałosnego braku ambicji. A tej Dyelin zaś najpewniej doradzała jakaś Aes Sedai. Niezależnie od tych wszystkich pogłosek, w otoczeniu Elayne bez wątpienia przebywała co najmniej jedna prawdziwa Aes Sedai.
Z miasta docierało tak dużo bzdurnych informacji i nonsensów, że oddzielenie od nich prawdy stało się naprawdę trudne. Podobno przedstawicielki Ludu Morza umieją wycinać w powietrzu dziury?! Cóż za absurd! Tym niemniej Biała Wieża wyraźnie przejawiała zainteresowanie tronem i pragnęła na nim usadzić jedną ze swoich. A niby dlaczego nie? Tar Valon wydawało się podchodzić pragmatycznie do tego typu spraw, z historii zaś jawnie wynikało, że osoba, która zasiadła na Tronie Lwa, wkrótce okazywała się protegowaną Wieży. Aes Sedai nie zamierzały zrywać swoich związków z Andorem, szczególnie w czasach, gdy w Białej Wieży doszło do rozdarcia. Elenia była tego równie pewna, jak własnego imienia. Właściwie, jeśli chociaż połowa rzeczy, które słyszała na temat sytuacji Wieży, była zgodna z prawdą, następna Królowa Andoru może spróbować zażądać, czego tylko zapragnie w zamian za utrzymanie tego związku w nienaruszalnym stanie. Tak czy inaczej, nikt nie umieści na jej głowie Różanego Wieńca przed latem (najwcześniej), a do tej pory mnóstwo się może zmienić. W każdym razie bardzo wiele.
Elenia objeżdżała właśnie obóz po raz drugi, kiedy dostrzegła przed sobą kolejną małą grupkę amazonek przemieszczających się powoli wśród rozproszonych ognisk wostatnim świetle dnia. Na ich widok nachmurzyła się i ostro ściągnęła cugle. Kobiety szczelnie okryły się płaszczami, twarze zaś schowały głęboko w kapturach. Jedne miały na sobie ciemnoniebieskie jedwabie obszywane czarnym futrem, inne proste, szare wełny, jednak duże, srebrne Potrójne Klucze naszyte na płaszczach czterech zbrojnych jawnie określały ich przynależność. Elenia potrafiłaby wskazać mnóstwo osób, które spotkałaby chętniej od Naean Arawn. W każdym razie, skoro Arymilla nie zabroniła im wprost spotykać się bez jej udziału (na tę myśl Elenia zazgrzytała zębami tak mocno i głośno, że aż wyraźnie usłyszała ten dźwięk i poczuła ból), najmądrzejszym posunięciem wydawało się przybranie neutralnej miny i zamarkowanie uprzejmości. Chociaż nie dostrzegała żadnych korzyści płynących z takiego spotkania.
Niestety, Naean zauważyła ją, zanim Elenia zdążyła się odwrócić i odjechać, szybko przemówiła do swojej eskorty i - podczas gdy zbrojni oraz służąca nadal kłaniali się w siodłach - uderzyła boki konia obcasami i popędziła ku Elenii cwałem; kopyta czarnego wałacha wysyłały w powietrze śnieżne grudy. O Światłości, niech ta idiotka sczeźnie! Z drugiej strony może warto było poznać powody, które skłoniły Naean do takiej nierozwagi. W każdym razie niebezpiecznie byłoby ich nie znać. Tyle że dopytywanie się niosło z sobą także pewne zagrożenie.
- Zostańcie tutaj i pamiętajcie, że niczego nie widzieliście - warknęła Elenia do własnej wątłej świty, po czym, nie czekając na odpowiedź ludzi, kopnęła piętami boki Wiatru Świtu i wyjechała naprzeciw Naean.
Nie potrzebowała ze strony otoczenia wyszukanych ukłonów i uprzejmych dygnięć - za każdym razem, gdy się odwróci… Wystarczyła jej minimalna przyzwoitość i szacunek, a jej ludzie o tym wiedzieli i zawsze trwali w oczekiwaniu na jej rozkazy. Za to o wszystkich innych musiała się martwić, niech sczezną!
Gdy długonogi gniadosz skoczył naprzód, Elenia wypuściła z rąk poły płaszcza, który popłynął za nią niczym szkarłatny sztandar Sarandów. Nie chwyciła okrycia ponownie, pędząc na oczach farmerów i Światłość jedna wie, na czyich jeszcze, więc wiatr szarpał także suknią do jazdy konnej, dając jej kolejny powód do rozdrażnienia.
Naean miała przynajmniej na tyle poczucia przyzwoitości, że zwolniła, toteż obie kobiety spotkały się mniej więcej w połowie drogi, obok dwóch ciężko obładowanych wozów, których puste dyszle leżały w błocie. Najbliższe ognisko paliło się prawie dwadzieścia kroków stąd, jeszcze dalej znajdowały się najbliższe namioty, których klapy wejściowe z powodu zimna szczelnie zasznurowano. Ludzie przy ogniu koncentrowali się zresztą na dużym, żelaznym naczyniu parującym nad płomieniami i chociaż dochodzący stamtąd odór przyprawiał Elenię o mdłości i chęć wymiotów, wiatr niosący ów smród równocześnie nie dopuszczał do siedzących tam osób słów, które wymienią dwie kobiety. A powinny to być słowa ważne.
Dzięki częściowo skrytej pod obszytym czarnym futrem kapturem twarzy tak bladej jak kość słoniowa, niektórzy mogliby uważać Naean za piękność - nawet mimo jej surowej miny, nieco wykrzywionych ust i zimnych niczym niebieski lód oczu. Wyprostowana i na pozór całkiem spokojna Naean wydawała się podchodzić do wszelkich przeszłych zdarzeń z zupełną obojętnością. Jej oddech, wydobywający się z ust w postaci białej mgły, był mocny i równomierny.
- Wiesz, gdzie dzisiaj śpimy, Elenio? - spytała chłodno.
Jej towarzyszka w żaden sposób nie zamierzała się powstrzymywać przed piorunującym spojrzeniem.
- Czy po to przybyłaś? - odparowała. Ryzykowała niezadowolenie Arymilli z powodu takiego głupiego pytania?! Elenię zdenerwowała myśl o ryzyku związanym z niezadowoleniem Arymilli, którego z całych sił starała się uniknąć, więc prawie warknęła na drugą kobietę: - Wiesz tyle samo co ja, Naean.
Szarpnąwszy cugle, już odwracała swego wierzchowca, gdy jej towarzyszka odezwała się ponownie, z lekką złością w głosie.
- Nie udawaj przy mnie naiwnej, Elenio. I nie mów mi, że nie jesteś równie gotowa jak ja do ucieczki z tej pułapki. No! Możemy przynajmniej markować grzeczność?
Elenia zatrzymała Wiatr Świtu w połowie odwrotu od Naean i ze swego obszytego futrem kaptura popatrzyła bokiem na drugą kobietę. W ten sposób z ukrycia mogła także obserwować ludzi tłoczących się wokół najbliższego ogniska. Nigdzie nie dostrzegała symboli któregokolwiek z Domów, osoby te mogły zatem służyć komukolwiek. Co jakiś czas ten czy ów, chroniąc nagie ręce pod pachami, spojrzał ku dwóm amazonkom, jednak naprawdę chyba interesowała ich jedynie bliskość dającego ciepło ognia. Może jeszcze obchodziła ich gotująca się wołowina i czas potrzebny na przyrządzenie mięsa do postaci jadalnej. Zresztą wyglądali na takich, którzy zjedzą wszystko.
- Sądzisz, że możesz stąd uciec? - spytała cicho. Grzeczność jej odpowiadała, lecz nie za cenę pozostawania tutaj dłużej, niż było to absolutnie konieczne. Jeśli Naean widziała wszakże drogę wyjścia… - W jaki sposób? Zobowiązanie, które podpisałaś dla poparcia Domu Marne, do tej pory widziała już połowa Andoru. Poza tym, chyba nie sądzisz, że Arymilla pozwoli ci po prostu odjechać.
Naean wzdrygnęła się, a Elenia nie mogła się powstrzymać przed lekkim uśmieszkiem. Jej rozmówczyni wcale nie była zatem tak obojętna, jak udawała. A jednak gdy odpowiedziała, udało jej się zachować spokojny ton.
- Elenio, widziałam wczoraj Jarida, który nawet z oddali wyglądał jak chmura gradowa. Pędził tak szybko, że bałam się, iż on i wierzchowiec skręcą sobie karki. Jeśli znam twojego męża, już zamyśla nad planem wyciągnięcia cię z oblężenia. Splunąłby dla ciebie Czarnemu w oko. - To było prawda. Jarid z pewnością by tak postąpił. - Chciałabym, żeby w swoich planach wziął pod uwagę również moją osobę. Na pewno się ze mną w tej kwestii zgodzisz.
- Mój mąż podpisał to samo zobowiązanie, które ty podpisałaś, Naean, a jest wszak człowiekiem honorowym.
Był wręcz zbyt honorowy, choć Elenia jeszcze przed ślubem korzystała z jego porad. Zobowiązanie podpisał, ponieważ sama je napisała i mu podsunęła, zresztą nie miała wtedy wyboru. Teraz zaś odstąpiłby od niego (chociaż niechętnie), gdyby Elenia była na tyle szalona, żeby go o to poprosić. Tyle że… w obecnej chwili miała niejakie trudności z poinformowaniem go, czego pragnie. Arymilla bardzo się starała nie dopuszczać do siebie małżonków na dystans bliższy niż mila. Elenia panowała nad wszystkim - na tyle, na ile mogła w tych okolicznościach - musiała się jednak skontaktować z Jaridem, choćby właśnie po to, by go powstrzymać przed "wyciągnięciem jej z oblężenia". Splunąć Czarnemu w oko? Jarid mógłby zniszczyć ich oboje, szczerze wierząc, że swoim zachowaniem jej pomaga. Może podjąłby to ryzyko, nawet gdyby wiedział, co jego akcja dla nich oznacza.
Wielkiego wysiłku wymagało ukrycie frustracji i furii, która nagle zawładnęła jej ciałem, jednak Elenia przykryła gniew i inne emocje uśmiechem. Szczyciła się, że potrafi w każdej sytuacji przywołać na twarz uśmiech. W jej aktualnej minie było nieco zaskoczenia. I trochę pogardy.
- Niczego nie planuję, Naean, podobnie jak Jarid, jestem tego pewna. Gdybym wszakże miała jakieś plany, dlaczego miałabym włączyć w nie twoją osobę?
- Ponieważ jeśli nie weźmiesz mnie w nich pod uwagę - odparła otwarcie Naean Arawn - Arymilla może się o nich dowiedzieć. Pewnie jest głupia i niewiele zauważa poza własną osobą, lecz na pewno więcej pojmie, jeśli ktoś wskaże jej kierunek, w którym powinna zerknąć. I może wtedy będziesz musiała dzielić namiot ze swoim… hmm… ukochanym w każdą noc, że nie wspomnę o ochronie ze strony jego zbrojnych.
Kiedy Elenia uświadomiła sobie, kogo Naean ma na myśli, jej uśmiech zgasł, a głos stał się lodowaty, dopasowując się do lodowej kuli, która nagle wypełniła jej żołądek.
- Zachowuj ostrożność, gdy coś mówisz, w przeciwnym razie Arymilla poprosi swojego Tarabonianina, żeby zabawił się z tobą w kotka i myszkę. Wierz mi, że to akurat mogę ci zagwarantować.
Wydawało się niemożliwe, żeby twarz Naean mogła się stać jeszcze bledsza, a jednak się stała. Kobieta straszliwie zakołysała się w siodle i złapała Elenię za rękę, może obawiając się, że spadnie. Poryw wiatru szarpnął połami jej płaszcza, lecz Naean pozwoliła im trzepotać. Zimne oczy otworzyła teraz szeroko. Nijak nie starała się ukryć strachu. Może wypadki zaszły za daleko i nie potrafiła już maskować lęku. Jej głos zabrzmiał teraz chrypliwie. Kobieta wyraźnie panikowała.
- Wiem, że ty i Jarid coś planujecie, Elenio. Wiem o tym! Proszę, weź mnie z sobą, a… a ręczę, że Dom Arawn cię wesprze. Natychmiast, kiedy uwolnię się od Arymilli.
Och, naprawdę była wstrząśnięta, że coś takiego zaproponowała.
- Chcesz przyciągnąć jeszcze większą uwagę? - warknęła na nią Elenia, uwalniając się od jej uścisku. Wiatr Świtu i czarny wałach Naean tańczyły nerwowo, wyczuwając nastrój obu amazonek i Elenia mocno ściągnęła cugle, starając się zapanować nad gniadoszem. Dwaj spośród mężczyzn przy ognisku pospiesznie spuścili głowy. Bez wątpienia uważali, że widzą dwie arystokratki sprzeczające się w zapadającym zmierzchu i nie chcieli, by któraś odreagowała na nich swoją wściekłość. Tak, musiało właśnie o to chodzić. Pewnie lubią plotkować, z pewnością jednak wolą się nie wplątywać w takie kłótnie.
- Nie mam żadnych planów związanych z… ucieczką. Kompletnie żadnych - zapewniła Elenia spokojniejszym tonem drugą kobietę. Zacisnęła poły płaszcza, po czym powoli odwróciła głowę i sprawdziła wozy oraz najbliższe namioty. Jeśli Naean aż tak się przestraszyła… Gdyby w powietrzu niespodziewanie pojawiło się wycięcie, otwór… Nie było wprawdzie w pobliżu żadnego, przez które ktoś mógłby podsłuchać ich rozmowę, tym niemniej Elenia wciąż mówiła cicho. - Oczywiście istnieje możliwość, że sytuacja się zmieni. Któż może przewidzieć, co się zdarzy? Jeśli tak się stanie, obiecuję ci na Światłość i na moją nadzieję odrodzenia, że nie odejdę stąd bez ciebie. - Na twarzy Naean pojawiło się zaskoczenie, ale i nadzieja. Elenia stwierdziła, że czas na przedstawienie haczyka. - Tyle że… wolałabym mieć w swoim posiadaniu list napisany twoją ręką, podpisany przez ciebie i z twoją pieczęcią… list, w którym jawnie z własnej i nieprzymuszonej woli odżegnujesz się od poparcia dla Domu Marne, a także przysięgasz, że Dynastia Arawn pomoże mi w zdobyciu tronu. Na Światłość i na twoją nadzieję odrodzenia. Tak wygląda mój warunek.
Naean wykonała nagły ruch głową, a następnie dotknęła językiem wargi. Przesunęła wokół siebie wzrokiem, jakby szukała skądś pomocy lub drogi wyjścia. Karosz nadal parskał i tańczył w miejscu, jego pani - choć prawdopodobnie nieświadomie - ścisnęła wodze mocniej, starając się nie dopuścić do ucieczki konia. Tak, przestraszyła się, z pewnością się przestraszyła, nie tak bardzo wszakże, by nie wiedziała, czego żąda od niej Elenia. W historii Andoru istniało wiele przykładów takich umów i przysiąg. Póki nic nie znajdowało się na piśmie, pozostawało tysiąc możliwości, ale istnienie listu całkowicie zmieniało stan rzeczy. Gdyby Naean przekazała Elenii swoje oświadczenie, wszystko stałoby się jasne. Elenia zyskałaby ogromną przewagę nad Naean, szczególnie że publikacja pisma równałaby się zgubie tamtej, chyba że Elenia zachowa się głupio i przyzna, iż wywarła na Naean presję. Po takiej rewelacji Naean mogłaby udawać, że nic się nie zdarzyło, obie jednak wiedziały, że wówczas nawet Dom, wśród którego członków rzadziej dochodziło do rozmaitych antagonizmów niż między członkami Dynastii Arawn… Dom, w którym znacznie mniej kuzynów, ciotek i wujów gotowych było zaszkodzić każdemu innemu krewniakowi w mgnieniu oka… nawet taki Dom po prostu by się rozpadł. Mniejsze Dynastie zaś, choć od pokoleń związane z Arawnami, natychmiast poszukałyby ochrony gdzieś indziej. W ciągu kilku lat, a może i wcześniej, Naean stałaby się Głową pomniejszej, zdyskredytowanej grupki. Och tak, historia zna wiele podobnych przypadków.
- Już wystarczająco długo gawędzimy na osobności. - Elenia zebrała wodze. - Wolałabym nie wzbudzać plotek. Może znajdziemy lepszą okazję do rozmowy, zanim Arymilla obejmie tron. - "Cóż za nieprzyjemna myśl!". - Być może.
Druga kobieta westchnęła głośno i ciężko, jakby usiłowała pozbyć się z ciała całego powietrza, Elenia wszakże zawracała już - ani szybko, ani wolno - swojego konia, wyraźnie zamierzając odjechać.
- Zaczekaj! - powstrzymała ją Naean z natarczywością w głosie.
Elenia obejrzała się przez ramię, po czym zastygła w miejscu. Czekała. Nie powiedziała ani słowa. Uważała, że wyjaśniły już sobie wszystko, co trzeba było wyjaśnić. Pozostała co najwyżej jeszcze tylko jedna kwestia - pytanie, czy Naean jest aż tak zdesperowana, że dobrowolnie odda się w ręce Elenii Sarand. Powinno się udać. Naean nie miała nikogo takiego jak Jarid, mężczyzny chętnego jej pomóc. W gruncie rzeczy, wszyscy przedstawiciele Domu Arawn, którzy choćby zasugerowali, że Naean potrzebuje pomocy, prawdopodobnie szybko trafiali do więzienia. Naean karała ich w ten sposób za podważanie jej samodzielności i władzy. Bez Elenii Naean może się zestarzeć w niewoli.
Tyle że jeśli napisze i przekaże pismo, znajdzie się w niewoli zupełnie innego rodzaju. Elenia, mając w ręku pismo Naean, pozwoli tamtej niemal na każdy przejaw kompletnej wolności. Naean była dość bystra, więc to rozumiała. Albo po prostu przestraszyła się wzmianki o Tarabonianinie.
- Dam ci dokument najszybciej, jak zdołam - dodała zrezygnowanym tonem.
- Niecierpliwie na niego czekam - mruknęła Elenia, prawie nie starając się ukryć satysfakcji. O mało nie dorzuciła: "Ale nie zwlekaj z tym zbyt długo", na szczęście się powstrzymała. Może pokonała w tej chwili Naean, wiedziała jednak, że pokonany wróg wciąż może w każdej chwili wyjąć nóż, zwłaszcza jeżeli druga strona posunie się zbyt daleko. Poza tym Elenia bała się gróźb Naean równie mocno, jak tamta bała się jej pogróżek. A może nawet bardziej. Na szczęście Naean do tej pory nie odkryła tego faktu.
Po powrocie do swoich zbrojnych Elenia zauważyła, że jej nastrój jest w tym momencie pogodniejszy, niż był od czasu… Hmm… Na pewno nie była tak zadowolona od czasu, gdy jej "wybawcy" okazali się ludźmi Arymilli. Może nawet od czasu uwięzienia przez Dyelin w Aringill, chociaż tam Elenia ani na chwilę nie straciła nadziei. Trzymano ją wówczas w domu gubernatora, siedzibie całkiem wygodnej, nawet jeżeli musiała dzielić apartament z Naean. Bez problemu kontaktowała się wtedy z Jaridem i myślała o możliwości najazdu wraz z Gwardią Królowej. Tak wielu Gwardzistów dopiero co przybyło z Cairhien, że nie mieli… pewności… komu są winni lojalność.
Jednym słowem to cudownie przypadkowe spotkanie z Naean podniosło ją na duchu tak bardzo, że uśmiechnęła się do Janny i obiecała jej sporo nowych sukienek, kiedy tylko wkroczą do Caemlyn. Za swoje przyrzeczenie otrzymała odpowiedni, sugerujący wdzięczność uśmiech tej kobiety o pulchnych policzkach. Elenia zawsze kupowała swojej służącej nowe sukienki, ilekroć czuła się wyjątkowo dobrze. Doskonały humor okazywał się dostatecznym powodem do zakupów. W ten sposób zapewniała sobie zarówno lojalność, jak i dyskrecję, a Janny rzeczywiście od dwudziestu lat pozostawała jej wierna.
Słońce miało obecnie kształt czerwonej obręczy doskonale widocznej nad drzewami. Nadeszła pora znaleźć Arymillę, która powie Elenii, gdzie ma spędzić dzisiejszą noc. Oby Światłość dała jej przyzwoite łóżko w ciepłym, lecz niezbyt zadymionym namiocie, a wcześniej odpowiedni posiłek. W tym momencie Elenia nie mogła prosić o więcej. Nawet ta myśl jednakże nie popsuła jej humoru, nie tylko więc kiwała głową mijanym grupkom mężczyzn i kobiet, lecz nawet uśmiechała się do tego czy owej. Jeszcze chwila i zacznie do nich machać! Wszystkie sprawy wyglądały znacznie lepiej niż do tej pory. Nie pozbyła się po prostu Naean jako rywalki do tronu, lecz podporządkowała ją sobie, uzależniła od siebie albo prawie uzależniła… Dzisiejsze zdarzenie może wystarczyć - na pewno wystarczy! - by przekonać Karind i Lir. Sporo osób chętnie zaakceptuje na tronie kogoś spoza Dynastii Trakand. Na przykład Ellorien. Wszak Morgase ją wychłostała! Ellorien nigdy nie poparłaby Trakandów. Przypuszczalnie także Aemlyn, Arathelle i Abelle, gdyż one również miały do Domu Trakand pretensje, które Elenia z rozkoszą wykorzysta. Może powinna również pomyśleć o wsparciu Pelivara czy Luana. Tak, tak, musi jeszcze dokładniej zbadać grunt. I nie lekceważyć posiadanej przez tę hałaśliwą dziewuchę, Elayne, przewagi w postaci Caemlyn. W sensie historycznym, samo utrzymanie się w Caemlyn wystarczało dla zdobycia poparcia co najmniej czterech czy pięciu Domów.
Kluczową sprawą była oczywiście synchronizacja w czasie, w przeciwnym razie wszelkie korzyści trafią się Arymilli, jednak Elenia oczyma wyobraźni już widziała siebie na Tronie Lwa, podczas gdy Głowy wszystkich Domów klękały przed nią, przysięgając jej lenniczą wierność. Miała już w pamięci listę Głów Dynastii, które należy zastąpić innymi osobami. Nikt, kto jej się sprzeciwił, nie będzie później sprawiał kłopotów, Elenia na to nie pozwoli. Może dojdzie do serii nieszczęśliwych wypadków. Szkoda, że sama nie może wybrać następców tamtych ludzi, jednak wypadki zdarzą się prawdopodobnie niewiarygodnie często.
Jej radosne dumania przerwał chudy osobnik, który nagle zjawił się obok niej na krępym siwku. Oczy mężczyzny błyszczały niezdrowo w gasnącym świetle. Z jakiegoś powodu Nasin nosił w swoich cienkich białych włosach gałązki zielonej jedliny, które sprawiały, że wyglądał, jak gdyby niedawno wspinał się po drzewach. Z kolei jego kaftan i płaszcz z czerwonego jedwabiu przyozdobiono tak jaskrawymi haftami przedstawiającymi kwiaty, że obie części stroju mogłyby uchodzić za illiańskie kobierce. Jednym słowem mężczyzna prezentował się groteskowo. Był jednakże Głową najpotężniejszego Domu w Andorze. I wydawał się kompletnie szalony.
- Elenia, mój ukochany skarb - ryknął, opryskując się śliną. - Jakże słodki stanowisz widok dla moich oczu. Przy tobie miód wydaje się zatęchły, a róże bezbarwne.
Elenia bez zastanowienia pospiesznie skierowała Wiatr Świtu w tył i na prawo, stając za brązową klaczą Janny, która odgrodziła ją od Nasina.
- Nie jestem twoją narzeczoną, Nasinie - warknęła, sapiąc ze złości, że musiała wypowiedzieć takie stwierdzenie na głos, wobec wszystkich. - Jestem mężatką, stary głupcze! Czekać! - dodała, gwałtownie machnąwszy ręką.
Rozkaz i gest przeznaczone były dla jej zbrojnych, którzy położyli już dłonie na rękojeściach mieczy i przeszywali Nasina przepełnionymi nienawiścią spojrzeniami. Mężczyźnie towarzyszyło około trzydziestu lub czterdziestu osobników z Mieczem i Gwiazdą Domu Caeren. Ludzie ci z pewnością nie zawahaliby się posiekać na kawałki każdego, kogo uważali za zagrożenie dla Głowy ich Dynastii. Niektórzy już na wpół wysunęli ostrza z pochew. Nie skrzywdziliby oczywiście Elenii. Gdyby ją chociaż posiniaczyli, Nasin powywieszałby ich co do jednego. O Światłości, nie wiedziała, śmiać się z tego czy płakać.
- Nadal boisz się tego młodego przygłupa, Jarida? - spytał Nasin, kierując ku niej swego wierzchowca. - Ten człowiek nie ma żadnego prawa dalej ci się naprzykrzać. Został zwyciężony i powinien się pogodzić z przegraną. Wyzwę go! - Jedna ręka, której straszliwą kościstość jawnie podkreślała bardzo obcisła, czerwona rękawiczka, opadła na rękojeść miecza, którego mężczyzna nie wyciągał z pochwy prawdopodobnie od dobrych dwudziestu lat. - Potnę go jak psa za to, że cię przeraża!
Elenia poruszyła zwinnie Wiatrem Świtu, Nasin sunął jednak za nią, toteż oboje objechali Janny, która wymamrotała przeprosiny pod adresem Nasina i udawała, że pragnie zjechać mu z drogi, lecz nie potrafi zapanować nad swoją klaczą. Elenia z wdzięczności dodała w myślach subtelny haft do sukienek, które zamierzała kupić służącej. Chociaż Nasin nie wydawał się szczególnie rozgarnięty, w każdej chwili mógł przejść od słodkich słówek i dworskiej miłości do obłapiania jej niczym tawernianej dziewczyny. Tego Elenia nie potrafiłaby znieść, nie znowu i na pewno nie publicznie. Krążąc, zmusiła się do zatroskanego uśmiechu, choć po prawdzie uśmiech wymagał od niej więcej wysiłku niż troska. Jeśli ten stary dureń zmusi Jarida do zabicia go, stanie się coś strasznego, a ich plan zostanie całkowicie zrujnowany!
- Wiesz, że nie mogę pozwolić, aby mężczyźni o mnie walczyli, Nasinie. - Przemawiała nerwowo i niespokojnie, ale nie próbowała panować nad tonem. Uważała, że ma w tym momencie prawo zarówno do nerwowości, jak i do niepokoju. - Jak mogłabym kochać człowieka, który ma krew na rękach?
Groteskowy osobnik zmarszczył czoło i długi nos, toteż Elenia zaczęła się zastanawiać, czy nie posunęła się za daleko. Bez dwóch zdań, był szalony jak postrzałek, lecz nie do końca, nie zawsze i nie w każdej sprawie.
- Nie miałem pojęcia, że jesteś taka… wrażliwa - oświadczył wreszcie. Nie zatrzymał się, nadal usiłując objechać Janny. Rysy jego pomarszczonej twarzy nagle się rozpogodziły. - Chociaż powinienem był przypuszczać. Od tej chwili będę o tym pamiętał. Pozwolę Jaridowi żyć. Póki nie będzie cię niepokoił.
Niespodziewanie popatrzył na służącą wzrokiem człowieka, który widzi kogoś po raz pierwszy i jego twarz skrzywiła się w pełnym irytacji grymasie, on sam zaś podniósł wysoko rękę i zacisnął ją w pięść. Pulchna kobieta wyraźnie nastawiła się na cios i nawet się nie poruszyła. Elenia zazgrzytała zębami. Kupi jej sukienkę nie dość, że haftowaną, to jeszcze z jedwabiu. Zdecydowanie niewłaściwy strój dla służącej, lecz Janny z pewnością na taki zasłużyła.
- Lordzie Nasin, wszędzie cię szukam - rozległ się kokieteryjny kobiecy głos i mężczyzna zatrzymał konia.
Kiedy z półmroku wyłoniła się Arymilla wraz ze swoją świtą, Elenia najpierw westchnęła z ulgą, po chwili jednak musiała zdławić napływającą furię spowodowaną tymże uczuciem ulgi. W przesadnie wyszukanej, haftowanej sukni z zielonego jedwabiu, obszytej koronką przy kołnierzu i na mankietach, Arymilla wyglądała pulchnie, niemal korpulentnie. Jej uśmiech był bezmyślny, a brązowe oczy jak zwykle zbyt szeroko otwarte - zawsze tak spoglądała, udając zainteresowanie, nawet gdy wokół nie znajdowało się zupełnie nic ciekawego. Wyraźnie nie posiadała dość rozumu, by wychwycić wszystkie niuanse danej sytuacji, nie sposób było jej wszakże odmówić sprytu, dzięki któremu zdawała sobie sprawę z istnienia kwestii, które powinny ją zainteresować. Na wszelki wypadek wolała zatem nigdy nie dawać nikomu do zrozumienia, że coś przegapiła. Tak naprawdę ważne były dla niej zresztą jedynie własne wygody i odpowiedni dochód, który jej je zapewni, toteż jedynym powodem dla objęcia tronu wydawał jej się królewski skarbiec, którego zawartość gwarantowała wspanialsze korzyści niż pieniądze dostępne każdej Głowie Dynastii. Jej świta była większa niż Nasina, chociaż zaledwie w połowie stanowili ją zbrojni jej Domu z godłem Czterech Księżyców, resztę zaś tworzyli przeważnie wazeliniarze i faworyci, pomniejsi lordowie, lady mniej znaczących Domów i inne osoby skłonne przypochlebiać się Arymilli, byleby tylko znaleźć się blisko władzy. A Arymilla uwielbiała wszelkiej maści lizusów. Towarzyszyła jej także Naean, która czekała obok głównej grupy wraz ze swoimi zbrojnymi i służącą. Rozglądała się wokół spokojnie i znów wyglądała na całkowicie opanowaną. Chociaż trzymała się wyraźnie z dala od Jaqa Lounalta, szczupłego mężczyzny w jednej z tych groteskowych, taraboniańskich zasłon skrywającej jego ogromne wąsy oraz stożkowej czapce, która podwyższała kaptur jego płaszcza do śmiesznej wysokości. Lounalt zbyt często się uśmiechał. Zdecydowanie nie wyglądał na osobnika, który przy użyciu zaledwie kilku sznurów potrafi zmusić każdego do błagania o litość.
- Arymillo - odezwał się Nasin zmieszanym tonem. Spojrzał z marsową miną na swoją pięść, dziwiąc się, że ją podniósł, po czym szybko opuścił rękę na łęk siodła, a swej niemądrej rozmówczyni posłał promienny uśmiech. - Arymillo, moja droga - dodał ciepło.
Elenii nigdy nie traktował z tego rodzaju ciepłem. Można by mniemać, że uważał Arymillę Marne za swoją córkę i to w dodatku tę najbardziej ulubioną. Kiedyś Elenia słyszała zresztą jego długą opowieść o związku z kobietą, jego ostatnią żoną, która była jakoby matką Arymilli. Z tego jednak, co wiedziała, Arymilla nigdy nie spotkała Miedelle Caeren. Tym niemniej, mimo ojcowskich uśmiechów, które posyłał teraz Arymilli, Lord Nasin przeszukiwał równocześnie wzrokiem ledwie widoczny w mroku tłumek stojących za nią konnych.
Nagle jego twarz złagodniała, gdyż dostrzegł Sylvase, swoją wnuczkę i spadkobierczynię, krzepką, opanowaną młodą kobietę, która odpowiedziała na jego spojrzenie bez uśmiechu, po czym naciągnęła mocniej na głowę ciemny, obszyty futrem kaptur. Ta dziewczyna nigdy się nie uśmiechała, nie marszczyła brwi ani nie pokazywała żadnych innych emocji (w każdym razie Elenii nie udało się nigdy żadnych dostrzec), stale tylko zachowując tępą, krowią minę. Najwyraźniej jej umysł też przywodził na myśl krowi móżdżek. Arymilla trzymała Sylvase bliżej siebie niż Elenię czy Naean i również takie postępowanie zapewniało jej poparcie Nasina. Ten mężczyzna może był szalony, lecz także - niezawodnie - chytry.
- Mam nadzieję, że dobrze się opiekujesz moją małą Sylvase, Arymillo - mruknął Nasin. - Wszędzie krążą obecnie łowcy posagów, a dzięki tobie moja ukochana dziewczynka pozostanie bez wątpienia bezpieczna.
- Oczywiście, że dobrze się nią opiekuję - odparła Arymilla, niemal całkowicie skupiona na swojej przekarmionej i przyciężkawej klaczy, którą czule głaskała. Jej ton był słodki jak miód i obrzydliwie dziecinny. - Wiesz, że ze wszystkich sił zadbam o jej bezpieczeństwo. - Uśmiechnąwszy się tym swoim gapiowatym uśmiechem, zaczęła poprawiać Nasinowi płaszcz na ramionach i wygładzać mu go z wyrazem twarzy osoby układającej szal na ramionach ukochanego inwalidy. - Jest tu dla ciebie o wiele za zimno. Wiem, czego potrzebujesz, mój drogi, a mianowicie ciepłego namiotu i nieco gorącego wina z przyprawami. Będę szczęśliwa, jeśli przykażę mojej służącej, aby je dla ciebie przygotowała. Arlene, będziesz towarzyszyć Lordowi Nasinowi do jego namiotu i zagrzejesz mu mocno przyprawione wino.
Szczupła kobieta z jej świty gwałtownie drgnęła, po czym ruszyła powoli naprzód. Gdy odrzuciła kaptur prostego niebieskiego płaszcza, oczom Elenii ukazała się ładna twarzyczka z drżącym uśmiechem. Nieoczekiwanie wszyscy pochlebcy i faworyci zaczęli się szczelniej otaczać płaszczami albo naciągać mocniej rękawiczki, patrząc wszędzie, byle nie na służącą Arymilli. Szczególnie kobiety starały się na nią nie spoglądać. Równie dobrze Arymilla mogłaby przecież wybrać jedną z nich, o czym doskonale wiedziały. Co osobliwe, Sylvase nie odwróciła wzroku. Nie sposób było wprawdzie zobaczyć jej skrytej pod kapturem twarzy, jednak bez dwóch zdań otwarcie spoglądała za smukłą Arlene.
Nasin wyszczerzył zęby, przez co jeszcze bardziej niż zwykle przypominał lubieżnego capa.
- Tak, tak, chętnie się napiję wina grzanego z korzeniami. Arlene, zgadza się? Chodź, Arlene, sympatyczna dziewczyno. Nie zmarzłaś chyba za bardzo, co? - Służąca zapiszczała, kiedy zarzucił jej na ramiona połę swego płaszcza i przeniósł dziewczynę na swoje siodło. - Obiecuję, że się ogrzejesz w moim namiocie.
Nie rozglądając się dłużej, odjechał stępa, chichocząc i szepcząc coś do ucha młodej kobiecie, którą trzymał pod pachą. Jego zbrojni podążyli za nim. Rozległo się skrzypienie skóry i powolny, przytłumiony stukot kopyt w miękkim śniegu. Jeden z mężczyzn zaśmiał się, jakby jego towarzysz powiedział coś zabawnego.
Elenia z oburzeniem potrząsnęła głową. Podsunięcie Nasinowi ładnej kobiety i oderwanie w ten sposób jego uwagi to jedna rzecz (kobieta nie musiała nawet być tak ładna, jako że starego capa interesowała każda, którą mógłby przyprzeć do muru), ale wykorzystanie w tym celu własnej służącej było naprawdę wstrętne. Chociaż nie tak wstrętne jak sam Nasin.
- Arymillo, przyrzekłaś, że będziesz go trzymać z daleka ode mnie - oświadczyła niskim, napiętym głosem Elenia. Ten lubieżny starzec niespełna rozumu może na razie zapomniał o jej istnieniu, jednak na pewno sobie o niej przypomni następnym razem, gdy ją zobaczy. - Przyrzekłaś, że stale będzie czymś zajęty.
Twarz Arymilli zmarkotniała, a ona sama rozdrażnionym gestem poprawiła rękawiczki do jazdy konnej. Widocznie nie dostała czegoś, co dostać chciała. A to był dla niej wielki grzech.
- Jeśli obawiasz się swoich wielbicieli, powinnaś trzymać się blisko mnie, zamiast włóczyć się samotnie po obozowisku. Moja wina, że przyciągasz mężczyzn? Poza tym, właśnie cię uratowałam i nie usłyszałam za to ani słowa podziękowania.
Elenia zacisnęła zęby tak mocno, że aż rozbolały ją szczęki. Doprowadzało ją do szału już samo udawanie, że z własnej woli popiera tę kobietę. Miała wybór: napisać do Jarida albo znosić przedłużony miesiąc miodowy ze swoim "narzeczonym". O Światłości, mogłaby dokonać tego wyboru, gdyby nie pewność, że Nasin od razu zamknie ją w jakiejś odległej od świata rezydencji, gdzie - kiedy Elenia w końcu przyzwyczai się do jego szurania - sam w końcu zapomni, że ją w niej umieścił. Potem zaś po prostu ją tam zostawi! Arymilla wszakże kazała jej grać tę komedię. Nalegała zresztą również na wiele innych rzeczy, czasem trudnych do zniesienia, które jednak Elenia musiała ścierpieć. Jeszcze przez jakiś czas. Być może za kilka dni, gdy sprawy się wyjaśnią, pan Lounalt zacznie zwracać baczniejszą uwagę na samą Arymillę.
Elenii udało się przywołać na oblicze przepraszający uśmiech i zmusiła się do pochylenia szyi, jakby sama należała do tych podlizujących się Arymilli i patrzących na nią chciwie pijawek. Zapewne płaszcząc się przed Arymillą, potwierdziła właśnie sensowność ich zachowań. Skoro nawet Elenia Sarand się płaszczyła, i oni mieli do tego prawo. Czując na sobie ich spojrzenia, zaczęła odnosić wrażenie, że jest brudna i zapragnęła natychmiast wziąć kąpiel. A na myśl, że postępuje w ten sposób na oczach Naean, miała ochotę wrzasnąć.
- Arymillo, oferuję ci całą wdzięczność, jaką w sobie znajduję. - No cóż, właściwie nie kłamała, gdyż "wszelka wdzięczność", jaką w sobie znajdowała, równała się praktycznie pragnieniu uduszenia tej kobiety. Czy też raczej pragnieniu długiego i bardzo powolnego jej duszenia… Zanim się jednak zmusiła do wypowiedzenia kolejnego zdania, potrzebowała głębokiego wdechu. - Proszę, przebacz mi moje spóźnienie. - Po tych słowach wypełniła ją prawdziwa gorycz. - Z powodu Nasina jestem straszliwie zakłopotana. Wiesz, jak Jarid zareaguje, jeśli dowie się o zachowaniu starego lorda.
Na końcu tego zdania jej ton stał się ostry, tym niemniej jej głupia rozmówczyni po prostu… zachichotała. Zachichotała!
- Oczywiście, że ci przebaczam, Elenio - odparła Arymilla ze śmiechem. Jej twarz się rozjaśniła. - Musisz go tylko o wszystkim poinformować, zgadza się? Jarid jest trochę w gorącej wodzie kąpany, nieprawdaż? Powinnaś do niego napisać i powiadomić go o swoim zadowoleniu… Jesteś przecież zadowolona z obecnej sytuacji, prawda? Możesz podyktować list mojemu sekretarzowi. Nie cierpię plamić sobie palców atramentem, wiesz?
- Na pewno jestem zadowolona, Arymillo. Jakże mogłabym nie być tej sytuacji rada?
Tym razem uśmiech przyszedł jej bez wysiłku. Ta kobieta wyraźnie uważała się za bystrą. Skorzystanie z usług jej sekretarza wykluczało wprawdzie możliwość użycia atramentu sympatycznego, Elenia mogła wszakże przekazać Jaridowi całkiem otwarcie prośbę, dzięki której małżonek bez konsultacji z nią nie wykona żadnego ryzykownego ruchu. A ta idiotka pomyśli, że Elenia okazuje jej po prostu posłuszeństwo!
Kiwając głową, jawnie dumna z siebie Arymilla zebrała cugle. Członkowie świty poszli w jej ślady. Gdyby Arymilla Marne nasadziła sobie na głowę garnek i nazwała go kapeluszem, zapewne od razu zrobiliby to samo.
- Robi się późno - oświadczyła. - Ja zaś chcę jutro wyruszyć wczesnym rankiem. Kucharz Aedelle Baryn przygotował dla nas doskonały posiłek. Elenio, ty i Naean pojedziecie ze mną.
Chciała chyba, żeby poczuły się zaszczycone tym zaproszeniem, toteż musiały udać, że rzeczywiście sprawiła im przyjemność. Podjechały do Arymilli i ustawiły konie po obu stronach jej klaczy.
- No i oczywiście, ty, Sylvase. Chodź, Sylvase, moja droga.
Wnuczka Nasina nieco się zbliżyła, jednakże nie podjechała aż do tej trójki, lecz zatrzymała się nieco z tyłu, w otoczeniu pochlebców depczących po piętach Arymilli, która nie zaprosiła ich do najbliższej sobie grupy. Mimo kapryśnego, lodowatego wiatru szarpiącego płaszczami kilka kobiet i dwóch czy trzech mężczyzn bez powodzenia próbowało wciągnąć Sylvase w rozmowę. Dziewczyna jednakże rzadko wypowiadała więcej niż dwa słowa naraz. Tym niemniej, ponieważ w pobliżu nie było żadnej Głowy Domu, której mogliby się przypochlebiać, służalcy zaczęli kadzić spadkobierczyni Wysokiego Tronu. Wielu spośród tych mężczyzn zapewne zamyślało ożenek z jakąś dobrą partią. Inni zaś prawdopodobnie starali się pilnować Sylvase albo przynajmniej sprawdzali, czy nie spróbuje się ona skontaktować z kimś ze swojej Dynastii. Pełnili zatem rolę strażników, a przynajmniej szpiegów. Tę grupkę ludzi ekscytowało każde otarcie się o władzę czy autorytet. Elenia zresztą również miała własne plany w związku z Sylvase.
Arymilla potrafiła długo i bezsensownie paplać, więc w trakcie jazdy w gasnącym wieczornym świetle mówiła niemal bez przerwy, przeskakując z tematu na temat - począwszy od potencjalnych potraw, które zaproponuje na kolację siostra Lir aż po plany jej koronacji. Elenia słuchała nieuważnie i wyłącznie po to, by mruknąć z aprobatą w miejscach, które wydawały jej się odpowiednie. Skoro ta nierozgarnięta kobieta pragnie ogłosić amnestię dla stawiających jej opór osób, proszę bardzo, niech sobie ogłasza! Elenia Sarand na pewno nie wytknie jej głupoty takiego posunięcia. Wystarczająco bolesne było wdzięczenie się do niej… bez przysłuchiwania się jej gadaninie. W pewnym momencie jednak Arymilla powiedziała coś, co uderzyło Elenię w ucho niczym obuch.
- Tobie i Naean nie przeszkodzi chyba konieczność przespania się w jednym łóżku, prawda? Niestety, najwyraźniej nie mamy tutaj zbyt wiele przyzwoitych namiotów.
Trajkotała dalej, Elenia wszakże przez moment nie słyszała ani słowa. Odnosiła wrażenie, że mózg wypełnił jej śnieżny puch. Obróciła nieznacznie głowę i napotkała wstrząśnięte spojrzenie Naean. Niemożliwe, ażeby Arymilla dowiedziała się o ich przypadkowym spotkaniu, naprawdę niemożliwe, nie tak szybko… A gdyby się dowiedziała, czy dawałaby im okazję do wspólnego spiskowania? Zamyślała pułapkę? Wyznaczy szpiegów, którzy będą podsłuchiwać ich rozmowy? Zrobi to służąca Naean albo… albo Janny? Świat zdawał się wirować przed oczyma Elenii. Widziała teraz niemal wyłącznie migające czarne i srebrne plamki. Zaczęła się obawiać, że zemdleje.
Nagle zrozumiała, że Arymilla zwróciła się do niej wprost i z nachmurzoną miną czekała teraz na odpowiedź. Jawnie się niecierpliwiła. Elenia szaleńczo szukała w głowie odpowiedniej riposty. Tak, wiedziała już chyba, co powinna powiedzieć.
- Złocony powóz, Arymillo? - Cóż za śmieszna myśl. Równie dobrze Arymilla mogłaby jechać wozem Druciarza! - Ach, cudownie! Miewasz takie wspaniałe pomysły!
Zadowolony uśmiech Arymilli nieco uspokoił Elenię i pozwolił jej odetchnąć. Jakaż ta kobieta jest głupia! Po prostu bezmyślna. Och, być może w obozowisku rzeczywiście brakowało odpowiednich namiotów. Najprawdopodobniej Arymilla przestała się po prostu ich obu obawiać. Uważała, że je oswoiła. Elenia wyszczerzyła zęby, odpowiadając na uśmiech tamtej. Porzuciła jednakże myśl o namowie Tarabonianina do "zabawienia" tej kobiety choćby przez godzinkę. Ze względu na podpis Jarida na przysiędze istniał tylko jeden sposób oczyszczenia drogi do tronu. Wszystko przemyślała i była gotowa ruszać. Zadawała sobie tylko jedno pytanie: Które pierwsze powinno umrzeć - Arymilla czy Nasin.

Noc zapadła nad Caemlyn, zimno się pogłębiło, ostry wiatr straszliwie zacinał. Tu i ówdzie wylewające się z wyższego okna światło dowodziło, że ludzie przebywający w pomieszczeniu wciąż czuwają, większość okiennic jednakże zamknięto, wiszący zaś nisko na niebie wąski sierp księżyca wydawał się jedynie podkreślać otaczające ciemności. Szarobury był nawet śnieg pokrywający szczyty dachów i leżący przed wejściowymi drzwiami budynków, zmieciony i ubity przez dzienny ruch uliczny.
Spowity od stóp do głów w ciemny płaszcz samotny mężczyzna przemierzający wielkimi krokami rozmokły i powtórnie zmrożony śnieg pozostały na kamieniach brukowych nawierzchni z równym spokojem reagował na nazwisko "Daved Hanlon", jak na nazwisko "Doilin Mellar"; żadne z tych dwóch nie znaczyło dla niego bowiem dużo więcej niż płaszcz, który zmieniał na inny, ilekroć potrzebował zmiany. Przez te lata nosił wiele nazwisk. Gdyby mógł żyć zgodnie ze swoimi pragnieniami, siedziałby przed ogniem trzaskającym w kominku Królewskiego Pałacu i spędzał czas z kubkiem w dłoni, dzbanem brandy na stole i chętną dziewczyną na kolanach, niestety musiał postępować zgodnie z życzeniami innych osób. Przynajmniej drogi były lepsze tutaj, w Nowym Mieście. Lepsze, co nie znaczy dobre, gdyż na tej zamarzniętej ziemi każdy nieostrożny krok mógł się zakończyć upadkiem, a jednak mężczyźnie znacznie łatwiej chodziło się teraz i tutaj niż wcześniej, na stromych wzgórzach Wewnętrznego Miasta. Otaczająca go ciemność również mu dzisiejszego wieczoru odpowiadała.
Gdy wyruszał, na ulicach kręciło się już mało osób, a wraz z zapadnięciem mroku liczba ta jeszcze bardziej się zmniejszyła. Mądrzy ludzie pozostają na noc w swoich domach. Czasami, w gęstszym cieniu czaiły się jakieś przyćmione sylwetki, jednak gapie, przyjrzawszy się krótko Hanlonowi, uciekali przed nim za róg albo wycofywali się w alejki, tłumiąc przekleństwa, ilekroć zabrnęli w śnieżną zaspę, której najprawdopodobniej ani razu nie tknęło słońce. Hanlon był niezbyt zwalisty i niewiele wyższy niż przeciętny mężczyzna, a swój miecz i napierśnik ukrył pod długim do kostek płaszczem, tym niemniej rabusie szukali u potencjalnych ofiar oznak słabości lub niezdecydowania, on zaś poruszał się z oczywistą pewnością siebie, wyraźnie nie obawiając się ukrytych w mroku rozbójników. W zachowaniu tej postawy pomagał mu długi sztylet schowany pod rękawicą prawej ręki.
Idąc, Hanlon mimowolnie wypatrywał patroli Gwardzistów, chociaż w sumie żadnych się nie spodziewał. Gdyby żołnierze kręcili się w pobliżu, rozmaite osiłki i miejskie rzezimieszki poszukałyby sobie innego "terenu łowieckiego". Hanlon mógłby oczywiście jednym słowem odprawić wścibskich Gwardzistów, preferował wszakże brak świadków i nie miał ochoty odpowiadać na pytanie, dlaczego odszedł tak daleko od pałacu. Widząc w przejściu przed sobą dwie szczelnie okutane płaszczami kobiety, zawahał się, jednak obie odeszły, nawet na niego nie spojrzawszy, więc odetchnął z ulgą. Bardzo mało kobiet ryzykowało wyjście o tak późnej porze bez towarzystwa mężczyzny z mieczem lub pałką, toteż - chociaż Hanlon nie dostrzegł twarzy tych niewiast - mógłby postawić konia z rzędem, że ma do czynienia z parą Aes Sedai. Albo z innymi spośród dziwnych kobiet, które zajmowały większość pałacowych łóżek.
Na myśl o tej gromadce przybrał marsową minę i poczuł mrowienie między łopatkami - jak parzenie pokrzyw. Denerwowało go wiele rzeczy, które działy się w pałacu. Przedstawicielki Ludu Morza nie podobały mu się i to nie tylko dlatego, że chodziły po korytarzach, uwodzicielsko kołysząc biodrami, a potem znienacka wyciągały na skuszonego ich widokiem mężczyznę nóż. Odkąd uświadomił sobie, że one i Aes Sedai patrzą na siebie jak obce koty w klatce, przestał nawet myśleć o poklepaniu którejś z nich po tyłku. Szczególnie że - choć wydawało się to niemożliwe - kobiety z Ludu Morza kojarzyły mu się z większymi kotami. To znaczy… Jednym słowem… Były w pewnym sensie gorsze od sióstr. Z rozmaitych plotek Hanlon wiedział, że Aes Sedai nie mają zmarszczek. Tym niemniej niektóre przedstawicielki Ludu Morza, choć wyglądały naprawdę staro, bez wątpienia potrafiły przenosić Moc, on zaś odniósł niepokojące wrażenie, że przenosić umieją wszystkie. I fakt ten nie miał dla niego zupełnie sensu. Może Atha'an Miere posiadały jakiś szczególny system, lecz o tych z grupki zwanej przez Falion Rodziną mówiło się osobliwie. Podobno jeśli przy stoliku siedziały trzy umiejące przenosić Moc kobiety, a nie były one Aes Sedai, siostry zjawiały się, zanim tamte zdążyły skończyć dzban wina, przeganiały je i nie pozwalały im ponownie nawiązać rozmowy. Później natomiast w ogóle starały się nie dopuszczać ich do siebie. Taka była prawda. Tyle że w pałacu mieszkała ponad setka różnych kobiet - wiele z nich spotykało się na osobności i obchodziło Aes Sedai z dala, nawet nie marszcząc czoła. Do dziś, w każdym razie… Tak czy inaczej, siostry wyglądały na nieco zaniepokojone. Otoczenie Hanlona obfitowało w zbyt wiele osobliwości, których mężczyzna miał powoli dość. Kiedy Aes Sedai dziwnie się zachowują, nadchodzi pora, aby człowiek zaczął się martwić o swoją skórę.
Z przekleństwem na ustach Hanlon otrząsnął się z zadumy. Przypomniał sobie, że musi się pilnować, zwłaszcza w nocy; powinien się koncentrować na teraźniejszości, a nie oddawać próżnym rojeniom. Na szczęście nie zatrzymał się ani nawet nie zwolnił marszu. Po kilku kolejnych krokach uśmiechnął się nieznacznie i sprawdził kciukiem ostrość sztyletu. W dole ulicy wiatr wiał z dziwacznym poszeptem, przy wierzchołkach dachów gwizdał, a w krótkich momentach ciszy do uszu Hanlona docierało ledwie słyszalne skrzypienie butów, które towarzyszyło mu, niemal odkąd opuścił pałac.
Przy następnym skrzyżowaniu skręcił w prawo, idąc tym samym równym, niespiesznym krokiem, po czym nagle przylgnął plecami do wrót stajni, którą znalazł tuż za zakrętem. Wielkie drzwi stajni były zamknięte i prawdopodobnie zabarykadowane od środka, chociaż zapach koni i końskiego łajna ciągle wisiał w lodowatym powietrzu. Gospoda po drugiej stronie ulicy była również zamknięta na cztery spusty, okna za okiennicami wyglądały na kompletnie ciemne, a oprócz wycia wiatru słychać tu było jedynie zgrzytliwe odgłosy huśtającego się szyldu, którego Hanlon nie potrafił dostrzec w mroku nocy. Wokół nie było żywej duszy.
Po chwili znów zaskrzypiały buty - osobnik śledzący Hanlona wyraźnie przyspieszył, prawdopodobnie pragnąc nie tracić z oczu swej ofiary na zbyt długi czas. Ostrzeżony tym odgłosem Hanlon spojrzał we właściwym kierunku i chwilę później zauważył czyjąś skrytą pod kapturem głowę wyłaniającą się zza rogu z pewną dozą ostrożności, choć oczywiście niewystarczająco ostrożnie. Hanlon wyciągnął ku kapturowi lewą rękę, zamierzając złapać za gardło natręta, a równocześnie prawą wykonał szybkie, wyszkolone pchnięcie sztyletem. Na wpół spodziewał się znaleźć pod płaszczem mężczyzny pancerz lub kolczugę, był więc przygotowany na stal lub drucianą siatkę, jednak ostrze łatwo weszło w ciało w okolicach mostka. Hanlon nie wiedział, czy trafił w płuca przeciwnika, krew wszakże trysnęła z rany, a szpieg wydał ostatnie tchnienie bez jednego nawet krzyku. Tyle że Hanlon nie mógł sobie pozwolić dzisiejszego wieczoru na zwłokę. Obecnie wprawdzie nie dostrzegał w zasięgu wzroku żadnych Gwardzistów, lecz mogli się przecież pojawić w każdej chwili. Z tego też względu pospiesznie wyszarpnął sztylet, po czym trzasnął głową mężczyzny o kamienną ścianę stajni dostatecznie mocno, by pękła czaszka, a następnie wbił ponownie ostrze aż po rękojeść. Poczuł, że czubeczek sztyletu otarł się o kręgosłup ofiary.
Hanlon oddychał równomiernie, gdyż zabijanie było już dla niego wyłącznie koniecznością i od dawna nie przyprawiało go o ekscytację. Tym niemniej szybko opuścił trupa na śnieg przy ścianie, kucnął obok niego, wytarł ostrze w ciemny płaszcz zabitego, a jednocześnie drugą rękę wsunął mu pod pachę i wyszarpnął swoją rękawicę ze stalowym wierzchem. Pozostał w kuckach, lecz co rusz obracał głowę to w lewo, to w prawo, obserwując oba końce ulicy. Równocześnie obmacał twarz swojej ofiary. Zarost na brodzie, który wyczuł pod palcami, powiedział mu, że rzeczywiście miał do czynienia z mężczyzną, ale nic więcej. Zresztą, mężczyzna, kobieta czy dziecko - Hanlon nie widział różnicy. Znał wszak głupców, którzy nie obawiali się dzieci, toteż rozmawiali przy nich i zachowywali się w taki sposób, jakby te niedorosłe istoty w ogóle nie miały oczu ani języka i nie mogły przekazać, co usłyszały bądź zobaczyły. A jednak żałował, że nie dotyka wąsów, bulwiastego nosa czy czegokolwiek charakterystycznego, dzięki czemu przypomniałby sobie bądź też skojarzył, kim może być zamordowany właśnie mężczyzna. Ściskając jego rękaw, odkrył grubą wełnę, ani wysokiej jakości, ani szczególnie szorstką, pod nią zaś żylaste przedramię, które mogłoby należeć do urzędnika, woźnicy lub lokaja; krótko mówiąc - podobnie jak płaszcz - należało do jakiegoś mężczyzny. Obszukał ciało, przetrząsnął kieszenie płaszcza szpiega, znajdując z nich jedynie drewniany grzebień i szpulkę szpagatu, które odrzucił. Przy pasie mężczyzny jego ręka się zatrzymała. Wisiała tam skórzana pochewka. Była pusta. Żaden człowiek na ziemi nie zdążyłby wyciągnąć sztyletu, gdy ostrze Hanlona znajdowało drogę do jego płuc. Oczywiście, samotne wyjście w nocy było wystarczającym powodem do noszenia obnażonego noża czy sztyletu w dłoni, najczęściej jednak osobnik z ostrzem w ręku zamierzał dźgnąć kogoś w plecy albo podciąć mu gardło.
Myśli te przemknęły jednakże przez głowę Hanlona dosłownie w sekundę. Nie marnując więcej czasu na próżne rozważania, odciął mężczyźnie sakiewkę wiszącą na sznurkach. Ciężar monet, które wysypał sobie z niej na dłoń i pospiesznie wepchnął do własnej kieszeni, uświadomił mu, że nie są ze złota, prawdopodobne nawet nie ze srebra, jednak odcinając sakiewkę i zabierając choćby najmniej wartościowe monety, sugerował, że zabity padł ofiarą napaści rabusiów. W końcu się wyprostował, naciągnął zdjętą rękawicę, wsunął swoje ostrze w pochwę i ruszył wielkimi krokami po rozmiękłym śniegu pokrywającym chodnik. Popatrywał uważnie na boki, sztylet zaś trzymał blisko biodra, pod płaszczem. Odprężył się dopiero, kiedy wyszedł na ulicę odległą od alejki, w której zostawił zamordowanego, a i wówczas nie rozluźnił się w pełni.
Większość osób, którym opowie o tym morderstwie, przełknie historyjkę o próbie napaści i zabójstwie w obronie własnej. Większość, lecz na pewno nie osobnik, który wysłał mordercę. Tak, skoro zabójca przeszedł za Hanlonem całą tę drogę od pałacu aż do opuszczonej stajni i gospody, na pewno został przez kogoś wysłany, ale przez kogo? Raczej nie wysłały go przedstawicielki Ludu Morza. Gdyby pragnęły śmierci Hanlona, zabiłyby go osobiście. Chociaż członkinie Rodziny denerwowały go samym swym istnieniem, wyglądały na osoby spokojne i rzadko wypuszczały się poza pałac. Co prawda ludzie, którzy starali się nie przyciągać niczyjej uwagi, najchętniej właśnie wynajmowali nocnego zabójcę z nożem, Hanlon wszakże nie zamienił z żadną z tych kobiet więcej niż trzech słów i z pewnością nie próbował żadnej dotykać. Najbardziej podejrzane wydawały mu się Aes Sedai, ale był pewien, iż żadnym swoim gestem czy też czynem nie wzbudził ich podejrzeń. Tym niemniej, każda z nich mogła mieć własne powody do pozbycia się go. Z Aes Sedai nigdy nie nic wiadomo. A Birgitte Trahelion? Była głupią dziewuchą, która uważała się za legendarną bohaterkę. Kimkolwiek jednak była, mogła się obawiać Hanlona i traktować go jako zagrożenie dla swojej pozycji. Patrząc na nią i widząc, jak się wdzięcznie kręci po korytarzach w tych swoich spodniach, można by ją uznać za prostytutkę, lecz Hanlon dostrzegał także jej spostrzegawczość i chłodne oko. Wiedział, że Birgitte bez mrugnięcia tymże okiem potrafiłaby wynająć płatnego mordercę, który podciąłby Hanlonowi gardło. Istniała jeszcze inna, ostatnia możliwość. I w dodatku ta martwiła go najbardziej. Podejrzewał też niestety własnych panów, gdyż nie zawsze wydawali mu się godni zaufania. Dzisiejszej nocy wyszedł, ponieważ wezwała go Lady Shiaine Avarhin, osoba, która obecnie wydawała mu rozkazy. Czyżby przypadkowo akurat wtedy ruszył za nim zabójca z nożem w ręku? Hanlon nie wierzył w tego typu zbiegi okoliczności, niezależnie od tego, co ludzie mówili o Randzie al'Thorze.
Szybko odrzucił myśl o powrocie do pałacu. Miał wprawdzie ukryte złoto, więc mógłby przekupić kogoś i łatwiej niż ktokolwiek inny wyjść przez bramę miejską albo po prostu rozkazać otwarcie którejś i opuścić Caemlyn. Niestety takie posunięcie równałoby się dla niego spędzeniu reszty życia na ciągłym oglądaniu się za siebie i podejrzewaniu każdego, kto się do niego zbliży na długość ramienia, że został wysłany, aby go zabić. Po prawdzie, jego życie wcale tak bardzo nie r&