Rozpoznanie wzorca

  • 83-7298-570-7
  • Autor: Gibson, William
  • Dostępność: Brak
  • szt.
  • 32,90 zł
  • Niedostępny

 

Powieść jednego z ojców cyberpunku, autora książek Johnny Mnemonic, Neuromancer, Graf Zero, Mona Lisa Turbo, Światło wirtualne, Idoru oraz Wszystkie jutra.
Cayce Pollard jest drogą konsultantką ds. marketingu, o wręcz nadzmysłowej intuicji. Realizując londyński kontrakt, otrzymuje tajne zadanie. Ma przebadać intrygujące skrawki wideo, pojawiające się w internecie. Te materiały filmowe zgromadziły wokół siebie całą subkulturę i każdy, kto potrafiłby wzbudzić równą lojalność wobec danej marki, byłby złotą żyłą dla klienta Cayce. Ale kiedy jej wynajęte mieszkania staje się celem włamywaczy, a komputer - hakera, Cayce zdaje sobie sprawę, że wydarzenia przekroczyły jej najśmielsze oczekiwania.
Niemniej jednak jest córką swojego ojca i niebezpieczeństwo zwiększa tylko jej upór. Win Pollard, były ekspert od spraw bezpieczeństwa, prawdopodobnie były pracownik CIA, wziął taksówkę i odjechał w kierunku WTC 11 września rok temu, i został uznany za zmarłego. Win trochę zapoznał Cayce z metodami pracy tajnych służb. Cayce nadal nie może otrząsnąć się po stracie ojca i tyleż ze względu na niego, co z innych przyczyn nie chce porzucić nowego, dziwnego zlecania, które sprawia, że uda się z Londynu do Tokio i do Rosji. Wspierana i zdradzana przez jednakowo nieprawdopodobnych przyjaciół i wrogów podąży śladem tajemniczego filmu do jego twórcy i w trakcie tej wyprawy pozna tajemnice życia i śmierci ojca.

Rok wydania: 2004
Stron: 336
Format: 135/205
Oprawa: broszura
Pakowanie: 20
Tłumacz: Paweł Korombel

Fragment tekstu:


Książka ta jest fikcją literacką. Nazwiska, postaci, miejsca i zdarzenia albo są wytworem wyobraźni autora, albo zostały wykorzystane fikcyjnie. Jakiekolwiek podobieństwo do prawdziwych osób, żywych lub zmarłych, firm, wydarzeń i miejsc jest całkowicie przypadkowe.


Dla Jacka

 

1. PORTAL KOSZMARNEJ NOCY

Różnica czasu po locie z Nowego Jorku wynosi pięć godzin i jet lag budzi Cayce Pollard w Camden Town wydaną na łup bezwzględnych, nieznużenie krążących wilków roztrzaskanego rytmu dobowego.
Trwa nijaka, upiorna, iście nieludzka godzina rozhuśtania układu limbicznego, popędów i emocji, kiedy pień mózgu szaleje, żądając bez sensu kopulowania, jedzenia, ukojenia, wszystkiego tego, o czym tak naprawdę nie ma co marzyć.
Nie ma co nawet marzyć o jedzeniu, gdyż nowa kuchnia Damiena jest równie pozbawiona jadalnej zawartości jak okno wystawowe jej projektanta przy High Street w Camden. Jest bardzo ładna, drzwi górnych szafek to kanarkowy laminat, dolnych - płyta pilśniowa lakierowana na zielone jabłuszko. Jest bardzo czysta i prawie zupełnie pusta, poza kartonem z dwoma pomarszczonymi opakowaniami płatków Weetabix i pojedynczymi torebkami herbaty ziołowej. Zupełnie nic w niemieckiej lodówce, tak nowej, że pachnie tylko zimnem i makrocząsteczkowymi monomerami.
Słysząc bezbarwny szum tego miejsca, Londynu, Cayce świetnie zdaje sobie sprawę, że teoria Damiena o jet lagu jest słuszna; jej dusza pozostaje daleko, daleko w tyle, na rozciągniętym sznurze jakiejś upiornej pępowiny wlokącej się śladem samolotu, który przewiózł ją dziesiątki tysięcy metrów nad Atlantykiem. Dusza nie umie poruszać się tak szybko jak ciało; zostaje daleko w tyle i po przylocie czekasz na nią i czekasz jak na zagubiony bagaż.
Zastanawia się, czy ten rozdział nie pogłębia się z wiekiem; dno bezimiennej godziny nie zapada jeszcze niżej, a sama pora nie staje jeszcze bardziej nijaka, obca w smaku, nieciekawa?
Cayce sztywnieje w półmroku sypialni Damiena, pod czymś srebrzystym jak żaroodporna rękawica kuchenna, pewnie w ogóle nie przewidzianym na okrycie. Była zbyt zmęczona, żeby poszukać koca. Pościel między skórą a kołdrą przemysłowego przeznaczenia jest jedwabista, luksusowa i delikatnie pachnie, zapewne Damienem. Całkiem przyjemnie. Prawdę mówiąc, po prostu nie drażni; w tym momencie każdy łącznik z bratem ssakiem jest na plus.
Damien to przyjaciel.
Mawia, że ich klocuszki do zabawy w doktora są niedopasowane.
Ma trzydziestkę, Cayce jest dwa lata starsza, ale w Damienie tkwi jakiś nieprzystępny moduł niedojrzałości, nieśmiały, uparty stwór, odstraszający potencjalnych inwestorów. Oboje byli i są bardzo dobrzy w tym, co robią, i żadne z nich nie ma bladego pojęcia, czemu tak jest.
Wpisz w Google'a "Damien", to znajdziesz: reżyser wideoklipów i reklam telewizyjnych. Wpisz "Cayce", a znajdziesz: coolhunter, analityk trendów ulicznych, a czytając dalej, dowiesz się, że ma wyczucie, jest różdżkarką w świecie globalnego marketingu.
Chociaż Damien powiedziałby, że tak naprawdę to coś zbliżonego do alergii, chorobliwa odraza, czasem nawet gwałtowna reakcja na semiotykę rynku.
Damien siedzi teraz w Rosji, uciekł przed remontem i twierdzi, że kręci dokument. Cayce wie, że nikłe ślady życia w mieszkaniu to zasługa asystentki kierownika produkcji.
Przewraca się, rezygnując z tej bezsensownej parodii snu. Sięga po ubranie. Mały, czarny chłopięcy T-shirt Fruit of the Loom, skurczony po starannym wygotowaniu, cienki szary pulower z wycięciem w serek, jeden z sześciu kupionych hurtem od dostawcy do podstawówek w Nowej Anglii, para nowych czarnych dżinsów 501, kilka rozmiarów za dużych, starannie pozbawionych wszelkich znaków towarowych. Nawet kapsle tydzień temu wygładził młotkiem w Village zdziwiony koreański ślusarz.
Przełącznik podłogowej włoskiej lampy Damiena leży w dłoni jak wytwór pozaziemskiej cywilizacji; jest inny, zaprojektowany do rozłączania angielskiego prądu o odmiennym niż we Włoszech napięciu.
Cayce wstaje, wkładając dżinsy, prostuje się, czuje dreszcz.
Świat po drugiej stronie lustra. Bolce przewodów elektrycznych są grube, potrójne, dostosowane do prądu, który w Ameryce zasila tylko krzesła elektryczne. Wnętrza samochodów mają zamienioną lewą stronę z prawą; słuchawki telefonów mają inny, inaczej rozłożony ciężar; okładki książek przypominają australijskie dolary.
Mrużąc źrenice od światła halogenów, rażącego boleśnie jak słońce, spogląda w prawdziwe lustro, oparte o szarą ścianę, czekające na powieszenie, w którym widzi kukiełkę o nieskoordynowanych ruchach, i w czarnych spodniach. Sen nastroszył włosy i sterczą jak szczotka do ubrania. Wykrzywia się do odbicia. Nie wiedzieć czemu przypomina sobie, że jej facet porównywał ją do aktu Jane Birkin autorstwa Helmuta Newtona.
W kuchni nalewa wodę przez niemiecki filtr do włoskiego czajnika elektrycznego. Gmera przy przełącznikach - czajnika, przewodu, gniazdka. Bezmyślnie gapi się na bezkres kanarkowych szafek, gdy woda się gotuje. Wrzuca torebkę kalifornijskiej herbaty ziołowej do dużego białego kubka. Zalewa ją wrzątkiem.
W salonie przekonuje się, że wierny cube Damiena jest włączony, ale w stanie uśpienia, kontrolki wyłączników łagodnie pulsują. Tak uzewnętrznia się ambiwalentny stosunek Damiena wobec projektowania: trzyma dekoratorów na smyczy, aż przysięgną nie robić niczego, za co im płaci, a równocześnie sam kurczowo trzyma się tego maka, bo po przewróceniu do góry nogami można go rozbebeszyć, ciągnąc za czarodziejską aluminiową rączkę. Teraz Cayce zdaje sobie sprawę, że to upodobanie do grzebania w mechanizmach przypomina życie seksualne dziewczyn-robotów w jego wideoklipach.
Siada na fotelu przy komputerze i klika przezroczystą myszą. Wiązka promieni podczerwonych prześlizguje się niepewnie po długim stole z jasnego drewna, a właściwie blacie na krzyżakach. Budzi się przeglądarka. Cayce wypisuje: Fetysz:Emefy:Forum. Damien dba o niepokalaność swojej wrażliwości i nigdy nie wpisał potrzebnego jej adresu do Ulubionych.
Otwiera się strona główna, znajoma jak salon u przyjaciela. Za tło służy klatka z segmentu #48, niewyraźna, prawie monochromatyczna, bez widocznych napisów i znaków. To jedna z sekwencji budzących skojarzenie z Tarkowskim. Cayce tak naprawdę zna rzeczy rosyjskiego reżysera tylko z fotosów; raz zasnęła na projekcji Stalkera, podczas ciągnącego się w nieskończoność zbliżenia kałuży na zniszczonej mozaikowej podłodze, oglądanej spod sufitu. Ale nie wierzy, zresztą nie ona jedna, aby szukanie wzorców coś dało. Kult emefów, czyli materiałów filmowych, dzieli się na wiele podkultów, czułych na każdy piksel segmentu. Truffaut, Peckinpah… Wielbiciele Peckinpaha nadal czekają, jedni z tych wierzących w najmniej prawdopodobne, że kolty znów zadymią.
Wchodzi na forum, automatycznie przelatując wzrokiem tematy wpisów i imiona twórców nowszych wątków, szukając przyjaciół, wrogów, wiadomości z ostatniej chwili. Jedno jest pewne: nie pojawił się żaden świeży materiał. Nic od tamtej panoramy plaży i Cayce nie podpisuje się pod teorią, że to Cannes zimą. Francuscy znawcy emefów okazali się bezradni, a niekończące się wielogodzinne przeglądy panoram podobnych scenerii skończyły się fiaskiem.
Widzi też, że jej przyjaciel, WParkęUbrany, wrócił do domu, do Chicago, po wyprawie koleją do Kalifornii, ale kiedy otwiera pocztę od niego, są tylko pozdrowienia.
Klika opcję odpowiedzi, podpisuje się: "CayceP" i wpisuje treść:

Cześć WParkęUbrany. Potwierdzam odbiór.

Kiedy klika stronę główną forum, jej wpis już tam jest.
Forum to teraz jakby jej dom. Jeden z punktów zahaczenia w życiu, jak znajoma kawiarnia, funkcjonująca poza czasem i siatką współrzędnych.
F:E:F ma jakichś dwudziestu stałych bywalców i zmienną liczbę gości. W tej chwili czatuje troje, ale nie masz szansy dowiedzieć się, kim są, dopóki sama do nich nie dołączysz, a Cayce nie czuje się zbyt komfortowo na czacie. Czat to dziwna rozmowa, nawet z przyjaciółmi, jakbyś rozmawiała w czarnej piwnicy z daleko siedzącymi ludźmi; odstraszają ją kanonady skrótów wyskakujących jedne po drugich, bez związku z sobą.
Cube łagodnie wzdycha, bezwiednie mruczy napędem jak skrzynia biegów rasowego kabrio na uciekającej pod kołami autostradzie. Cayce macza usta w herbacie, ale napój nadal jest zbyt gorący. Szare, rozmyte światło zaczyna przenikać pokój, odsłaniając rzeczy Damiena, które przetrwały ostatni remont.
Częściowo rozbebeszone roboty opierają się o ścianę, w tym dwie kukły do testów zderzeniowych, torsy z głowami o elfickich, wyraźnie kobiecych rysach. To rekwizyty do jednego z klipów Damiena i aż dziwne, że Cayce czuje się tak swojsko w ich towarzystwie, mimo tego całego nastroju. Zapewne dlatego że są tak autentycznie piękne, cudownie kobiece. Damien gardzi fantastycznonaukowym kiczem. Te istoty jak z marzenia sennego, o ciałach z białego plastiku, lśniącego w półświetle brzasku niczym stary marmur, drażnią męskie zmysły drobnymi piersiami, świadcząc o fetyszyzmie Damiena. Kazał je wymodelować na podobieństwo swojej przedprzedostatniej kochanki.
Hotmail załadował trzy wiadomości. Cayce nie ma ochoty otwierać żadnej z nich. Jedna od matki, trzy to spam. Dwie reklamy powiększacza członka, jedna pod hasłem: Spraw Sobie Biust Co Się Zowie.
Kasuje spam. Pociąga łyk herbaty. Szare światło nabiera dziennego kolorytu.
W końcu Cayce idzie do świeżo przerobionej łazienki Damiena. Czuje się w niej tak, jakby zaraz potem miała wejść do sterylnej sondy NASA, albo jakby grała w filmie poświęconym Czarnobylowi i sowieccy technicy w gumowych rękawicach po pachy właśnie zdjęli z niej ołowiany kombinezon, przystępując do szorowania szczotkami na długich kijach. Prysznic można regulować łokciami, nie brudząc odkażonych dłoni.
Zdejmuje sweterek, koszulkę i dłońmi, nie łokciami, puszcza wodę i ustawia jej temperaturę.


Cztery godziny później jest w studiu pilatesu przy ekskluzywnej alei Neal's Yard, samochód z kierowcą z Blue Ant czeka na pobliskiej ulicy, nazwa nieważna. Stanowisko do ćwiczeń jest bardzo długie, bardzo niskie, nie wiedzieć czemu groźne i przypomina biedermeierowski mebel. Cayce spoczywa na ruchomej wyściełanej platformie, jeździ, zapierając się o ogranicznik w nogach. Sprężyny dźwięczą. Dziesięć ruchów zapierając się piętami, dziesięć palcami, dziesięć piętami… W Nowym Jorku ćwiczy w fitness-klubie profesjonalnych tancerzy, ale tego przedpołudnia jest jedyną klientką przy Neal's Yard. Może ośrodek otwarto niedawno, a może pilates nie jest jeszcze popularny w świecie po drugiej stronie lustra. "Oni tu wciąż spożywają te archaiczne substancje" - myśli. "Palą i piją, jakby to ich miało zbawić, i ciągną w nieskończoność miesiąc miodowy z heroiną". Czytała, że tutejsze ceny heroiny sięgnęły dna, a pierwsza partia afgańskiego opium wciąż zalega rynek.
Skończyła serię na palcach, przechodzi na pięty, wykręca szyję, sprawdzając, czy właściwie, równolegle, ustawiła stopy. Lubi pilates, bo to żadne jogistyczne omy-achy, żadne medytowanie. Musisz mieć oczy szeroko otwarte.
Skupienie rozprasza niepokój, wahanie przed podjęciem pracy. Dawno nie była tak rozstrojona.
Przyleciała do Londynu, bo ma kontrakt z Blue Ant. To rozgałęziona globalnie, raczej obojętna na podziały geograficzne niż wielonarodowa agencja reklamy, zatrudniająca nieliczny personel stały, błyskawicznie rosnący, głęboko zakorzeniony organizm w środowisku reklamowym ospałych roślinożerców. A może to całkowicie nieorganiczny organizm, wyrosły z gładkiego, ironicznego czoła założyciela, Hubertusa Bigenda, teoretycznie Belga, wyglądającego jak Tom Cruise na diecie z krwi dziewic i szwajcarskich czekoladek.
Cayce ceni go za jedno: za to, że zupełnie nie przejmuje się swoim śmiesznym nazwiskiem. Poza tym nie cierpi go do szpiku kości.
I to bez żadnej przyczyny. No, prawie.
Nadal ćwicząc na piętach, sprawdza czas na koreańskim klonie klasycznego wstrząsoodpornego Casio G-Shock, którego plastikową kopertę pozbawiono wszelkich znaków firmowych za pomocą kawałka drobnoziarnistego japońskiego papieru ściernego. Cayce ma obowiązek stawić się za pięćdziesiąt minut w biurze Blue Ant w Soho.
Wsuwa pod stopy podkładki z bladozielonej pianki, starannie ustawia stopy, unosi pięty, jakby była w niewidzialnych szpilkach, i rozpoczyna serię dziesięciu ruchów zgarniających palcami u nóg.

 

2. SUKA

W oknie wystawowym specjalisty od modnych dodatków w Soho odbija się biurowy zecap: świeży T-shirt Fruit of the Loom, czarna MA-1 od Buzza Ricksona, niemarkowa czarna spódnica z ciucholandu w Tulsa, czarne legginsy, które nosi na pilates, czarne szkolne czółenka z Harajuku. Niby-torebka to kopertówka z czarnego enerdowskiego plastiku zakupiona w eBay - może część umundurowania Stasi, niegdyś ważnego zawodnika na macie zapaśniczej wywiadów.
Widzi swoje szare oczy, bielejące na szkle, a głębiej koszule od Bena Shermana, długie parki i spinki do mankietów w formie kokardowych znaków RAF-u, znaczących skrzydła spitfirerów podczas ostatniej wojny światowej.
Zecapy. Zestawy Cayce Pollard. Tak Damien określa jej ubrania. Zecapy są białe, czarne lub szare i wyglądają tak, jakby pojawiły się na tym świecie bez interwencji człowieka. Ich prostota bije na głowę każdą inną prostotę.
To co ludzie biorą za nieugięty minimalizm, jest wynikiem oddziaływania rdzenia atomowego mody, na które jest nieuchronnie wystawiona. To dlatego doszło do bezlitosnej redukcji tego, co jest w stanie nosić, i co nosi. Ma alergię na modę. Toleruje tylko nijakie ubiory z lat 1945-2000. Jest strefą poza modą, jednoosobową szkołą sprzeciwu, której surowość od czasu do czasu grozi narodzeniem własnego kultu.
Wokół gwar Soho, piątkowe przedpołudnie zmierza ku zakrapianym lanczykom i ostrożnym pogaduszkom w tych wszystkich restauracjach. Do jednej z nich, o wdzięcznej nazwie Charlie Don't Surf, pójdzie na obowiązkowy po spotkaniu poczęstunek. Ale sama jest w szerokim na kilometry dołku, wydrążonym przez jet lag, i daleko jej do surfowania; czuje brak serotoniny, pustkę po spóźniającej się duszy.
Patrzy na zegarek i rusza ku Blue Ant, której siedziba jeszcze do niedawna gościła starszą, bardziej prostolinijną agencję.
Niebo jest jasnoszarą niecką pociętą splątanymi smugami kondensacji i kiedy Cayce naciska domofon Blue Ant, żałuje, że nie ma przy sobie okularów przeciwsłonecznych.


Siada naprzeciwko Bernarda Stonestreeta, znanego jej z nowojorskich działań Blue Ant. Jest blady i piegowaty jak zawsze, a jego stercząca szopa marchewkowoczerwonych włosów powtarza w zwariowany sposób motyw płomienia Aubreya Beardsleya, co może być efektem takiego a nie innego ułożenia głowy na poduszce podczas snu, ale bardziej prawdopodobne, że jest efektem zabiegów ekskluzywnego fryzjera. Stonestreet ma na sobie garnitur od Paula Smitha, dokładnie marynarkę rozmiar 118 i spodnie 11T, uszyte z czegoś czarnego. W Londynie ubiera się w rzeczy warte tysiące funtów, wyglądające, jakby włożył je pierwszy raz ostatniej nocy, po czym przespał się w nich i tak przyjechał do biura. W Nowym Jorku chodzi wymuskany od stóp do głów, jakby dopadli go specjaliści od wizażu. Międzyatlantycka różnica parametrów kulturowych.
Po jego lewej ręce siedzi Dorotea Benedetti. Jej gładko zaczesane włosy, niemal z maniakalną dokładnością imbecyla, sygnalizują, jak podejrzewa Cayce, zarówno poważne nastawienie, jak i tarapaty. Dorotea, którą Cayce zna przelotnie z poprzednich nie zobowiązujących kontaktów zawodowych w Nowym Jorku, jest jakąś szychą w spółce Heinzi&Pfaff, zajmującej się projektowaniem graficznym. Przyleciała rano z Frankfurtu zaprezentować pierwszą wersję nowego logo jednego z dwóch światowych gigantów obuwia sportowego. Bigend uznał, że gigant musi dokonać jakiejś istotnej, choć do tej pory bliżej nie zidentyfikowanej zmiany tożsamości. Rynek jest zalany obuwiem sportowym, a buty rolkarzy, które już zaczęły wypierać płytkie tenisówki i adidasy, też nie idą rewelacyjnie. Cayce dostrzegła ostatnio zaczątki "miejskiego survivalu", jak na własny użytek nazywa ten styl, i chociaż na razie można mówić tylko o nieświadomej zmianie stosowania kupowanych modeli, to nie wątpi, że po fazie identyfikacji nastąpi faza upowszechnienia.
Nowy znak towarowy będzie przeskokiem firmy w nowe stulecie i sprowadzono Cayce, z jej alergią rynkową, żeby osobiście zrobiła to, co robi najlepiej. Ten sposób załatwiania sprawy wydaje się jej dziwny, jeśli nie wręcz archaiczny. Czemu nie telekonferencja? Pewnie stawka jest tak poważna, że zadecydowały względy bezpieczeństwa. Ale kiedy to ostatnio sprawy zawodowe zmusiły ją do opuszczenia Nowego Jorku? Raczej dawno.
Bez względu na okoliczności spotkania wygląda na to, że Dorotea traktuje je poważnie. Poważnie jak raka. Na stole przed nią, o milimetr zbyt równo, leży elegancka szara koperta ze sztywnego papieru z surowym, chociaż wymyślnym, logo Heinzi&Pfaff. Jest zamknięta za pomocą jednego z tych drogich archaicznych wynalazków, kawałka sznurka i dwóch małych brązowych kartonowych guzików.
Cayce odwraca wzrok od Dorotei i koperty, zauważając, że w szalonych latach 90. nie poskąpiono funtów na tę salę konferencyjną, wypukłe drewniane boazerie kojarzą się z salonami barowymi transatlantyckiego zeppelina. Zauważa gwintowane zaczepy na bladej powierzchni ściany, które utrzymywały logo agencji zajmującej wcześniej te pomieszczenia. Dostrzegalne są też pierwsze znaki ostrzegające przed remontem - rusztowanie w korytarzu, gdzie ktoś sprawdzał przewody, i zafoliowane bele wykładzin, pnie poliestrowej puszczy.
Cayce dochodzi do wniosku, że Dorotea być może tego popołudnia chciała przyćmić jej minimalizm. Jeśli taki miała zamiar, nic z niego nie wyszło. Mimo pozornej prostoty czarna sukienka Dorotei usiłuje przekazać równocześnie kilka rzeczy, na przynajmniej trzy sposoby. Cayce zawiesiła swoją kurtkę od Ricksona na oparciu krzesła i widzi, że Dorotea nie może oderwać od niej wzroku.
To dzieło fanatyków, replika amerykańskiej kurtki lotniczej na poziomie muzealnym, element ubioru tak funkcjonalny i kultowy, jakim mógł się poszczycić tylko XX wiek. Cayce podejrzewa, że Dorotei gwałtownie skoczyły obroty, gdy spostrzegła, że MA-1 Cayce to absolutny szczyt minimalizmu, dziecko japońskiego obsesyjnego podejścia, japońskiego zamiłowania prostoty, jak najdalsze od czegoś takiego jak moda.
Cayce wie na przykład, że charakterystyczne marszczenia rękawów powstały wskutek użycia przedwojennych maszyn krawieckich, buntujących się przeciwko nowemu śliskiemu materiałowi, nylonowi. Tu Rickson przesadził, ale tylko trochę; dokonał jeszcze setek podobnych, drobnych zabiegów, tak że jego produkt stał się iście japońskim przejawem czci. Imitacja przerosła obiekt imitowany. W garderobie Cayce nie ma droższego artykułu i nic nie może go zastąpić.
- Nie masz nic przeciw? - Stonestreet wyciąga paczkę silk cutów. Cayce nigdy nie paliła i uważa silk cuty za angielski ekwiwalent japońskich mild sevenów, jakby cały świat produktów tytoniowych sprowadzał się do tych dwóch marek.
- Nie - mówi Cayce. - Proszę, pal.
Na stole jest nawet popielniczka, mała, okrągła i idealnie biała. Na konferencji po drugiej stronie Atlantyku byłaby czymś równie przestarzałym jak jedna z tych płaskich, dziurkowanych łyżeczek do serwowania piołunówki, na którą kładzie się kostkę cukru. (Cayce wie, że w Londynie spotyka się je podczas niektórych konferencji, chociaż sama nie uczestniczyła jeszcze w takiej).
- Dorotea? - Stonestreet podsuwa paczkę, ale nie w kierunku Cayce. Dorotea odmawia. Stonestreet wsuwa końcówkę z filtrem między drobne ruchliwe wargi i wyjmuje pudełko zapałek, zapewne wyniesione poprzedniego wieczoru z jakiejś restauracji. Należy się spodziewać, że są równie drogie jak szara koperta Dorotei. Stonestreet zapala papierosa.
- Wybacz, że musieliśmy cię ściągnąć, Cayce - mówi. Zużyta zapałka wpada do popielniczki. Cichy, charakterystyczny brzęk potwierdza, że to ceramika.
- Na tym polega moja praca, Bernardzie - odpowiada Cayce.
- Wyglądasz na zmęczoną - mówi Dorotea.
- Cztery strefy czasowe. - Cayce uśmiecha się samymi kącikami ust.
- Próbowałaś tych nowozelandzkich pigułek? - pyta Stonestreet. Cayce przypomina sobie, że żona Stonestreeta, Amerykanka, kiedyś pierwsza naiwna w zmarłym śmiercią łóżeczkową klonie Z Archiwum X, jest twórcą udanej serii kosmetyków homeopatycznych.
- Jacques Cousteau powiedział, że jet lag to jego ulubiony narkotyk.
- No więc? - Przy tych słowach Dorotea spogląda znacząco na kopertę H&P.
Stonestreet wydmuchuje kłąb dymu.
- No tak, pewnie wypadałoby.
Oboje spoglądają na Cayce. Ta patrzy prosto w oczy Dorotei.
- Ja jestem gotowa.
Dorotea ciągnie sznureczek kartonowego guzika bliższego Cayce. Unosi skrzydełko koperty. Wsuwa do środka palec wskazujący i kciuk.
Panuje cisza.
- No tak - Stonestreet przerywa ciszę i gasi papierosa.
Dorotea wysuwa z koperty dwadzieścia osiem centymetrów kwadratowych sztuki. Demonstruje je Cayce, trzymając za górne rogi opuszkami palców z idealnym manikiurem.
To rysunek zrobiony grubym, czarnym japońskim pędzelkiem, w stylu, który w firmie jest znakiem rozpoznawczym samego herr Heinziego. Cayce wie o tym. To, co widzi, przemożnie kojarzy się jej z wizerunkiem poskręcanego plemnika, dziełem Ricka Griffina, hippisowskiego twórcy komiksów, tak gdzieś z 1967 roku. Od razu wie, że takie logo nie chwyci. Nie wie, skąd to wie. Tak stanowią mętne standardy jej instynktownej oceny.
Ale przez krótką chwilę ma wizję niezliczonych rzesz azjatyckich robotników, którzy po jej "tak" latami umieszczaliby odmiany tego symbolu na niekończącej się, nieustępliwej powodzi obuwia. Czym byłby dla nich ten powykręcany plemnik? Czy w końcu zacząłby ich nawiedzać w snach? Czy ich dzieci malowałyby go kredą na drzwiach, zanim zrozumiałyby, że to logo?
- Nie - mówi.
Stonestreet wzdycha. Nie jest to głębokie westchnienie. Dorotea z powrotem wsuwa rysunek do koperty, ale pozostawia ją nie zamkniętą.
Umowa wyklucza wszelkie krytyczne analizy i twórcze sugestie. Cayce jest jedynie wyspecjalizowanym papierkiem lakmusowym w ludzkim ciele.
Dorotea bierze papierosa od Stonestreeta, zapala i rzuca zapałkę obok popielniczki.
- Jak tam zima w Nowym Jorku?
- Zimna - mówi Cayce.
- I smutna? Wciąż smutna? - Cayce nie odpowiada. - Możesz jeszcze trochę zostać, podczas gdy my wrócimy do rysownicy? - pyta Dorotea.
Cayce zastanawia się, czy Dorotea zna procedury.
- Przyjechałam na dwa tygodnie - mówi. - Zajmuję się mieszkaniem przyjaciela.
- Aha, wakacje.
- Nie ma mowy o wakacjach, jeśli mam nad tym pracować.
Dorotea nie komentuje uwagi.
- To musi być trudne, kiedy się czegoś nie lubi - mówi Stonestreet znad piegowatych palców złożonych w daszek. Ruda czupryna wznosi się nad nimi jak płomienie nad trawioną pożarem katedrą. - Mam na myśli zaangażowanie emocjonalne.
- To nie ma żadnego związku z lubieniem czy nielubieniem, Bernardzie - odpowiada Cayce. - To jest jak tamten zwój wykładziny, albo jest niebieski, albo nie. A mojemu zaangażowaniu emocjonalnemu jest zupełnie obojętne, czy jest, czy nie jest niebieski.
Czuje powiew złej energii, kiedy Dorotea wraca na swoje krzesło.
Ta stawia swoją wodę obok koperty H&P i gasi papierosa takim gestem, jakby robiła to pierwszy raz w życiu.
- Będę rozmawiać z Heinzim po południu. Zadzwoniłabym teraz, ale jest w Sztokholmie, rozmawia z Volvo.
Powietrze jest bardzo gęste od dymu i Cayce czuje w gardle nieprzyjemne drapanie.
- Nie pali się, Doroteo - mówi Stonestreet i Cayce ma nadzieję, że naprawdę, ale to naprawdę się nie pali.


Restauracja Charlie Don't Surf, gastronomiczna kalifornijsko-wietnamska fuzja z wyraźnym posmakiem kolonialnej kuchni francuskiej, jest pełna. Białe ściany udekorowano ogromnymi czarno-białymi powiększeniami zapalniczek zippo z czasu wojny wietnamskiej, zdobionymi prostackimi wojskowymi symbolami armii amerykańskiej, jeszcze bardziej prymitywnymi motywami erotycznymi i drukowanymi sloganami. Cayce kojarzy się to fotografiami nagrobków konfederatów, inny jest tylko styl grafiki i treść napisów, a sam temat, Wietnam, uświadamia, że lokal nie jest nowy. Nieprawdopodobne, aby dziś zaprojektowano taką restaurację, kierując się nostalgią za przegraną przez Amerykę wojną.
SPRZEDAM MIEJSCE W PIEKLE I CHAŁUPĘ W WIETNAMIE
Zapalniczki na zdjęciach są zużyte, powygniatane i zardzewiałe od potu. Niewykluczone, że Cayce pierwsza odszyfrowuje te teksty.
ZAKOPCIE MNIE TWARZĄ DO ZIEMI, ŻEBY ŚWIAT MÓGŁ POCAŁOWAĆ MNIE W DUPĘ
- Wiesz, on naprawdę ma na nazwisko Heinzi - mówi Stonestreet, nalewając Cayce drugi kieliszek kalifornijskiego caberneta, który ta unosi do ust, chociaż wie, że to niezbyt mądre z jej strony. - A wydaje się, że to tylko przezwisko. Jeśli miał jakieś imię, to już dawno odpłynęło daleko na południe.
- Ibiza - podsuwa mu Cayce.
- Że co?
- Przepraszam, Bernardzie. Jestem zmęczona.
- Mówię ci, pigułki. Te z Nowej Zelandii.
NIE MA ŻADNEJ GRAWITACJI - ŚWIAT JEST BAGNEM, KTÓRE NAS WSYSA
- Przejdzie mi.
- Ale z niej zołza, co?
- Z Dorotei?
Stonestreet przewraca oczami. Są piwne i mają dziwny odcień, jakby rtęciowy, lśnią miedzianą zielenią.
173. POWIETRZNO-DESANTOWA
Pyta o jego amerykańską żonę. Stonestreet zdaje jej relację z wprowadzenia do sprzedaży maseczki ogórkowej i serii pilotującej nowy asortyment, zahaczając o strategię dostaw sprzedawcom detalicznym. Dociera lancz. Cayce skupia się na sajgonkach, włączając autopilota, który steruje jej potakiwaniami głową i pełnymi zrozumienia uniesieniami brwi, wdzięczna Stonestreetowi za prowadzenie konwersacji. Kiedy pogrąża się w tym stanie nieobecności duchowej, cabernet zaczyna działać, spychając ją z kursu rozmowy, i Cayce wie, że najlepsze, co może zrobić, to być miłą, wchłonąć trochę pokarmu, po czym się zwinąć.
Ale zapalniczkowe płyty nagrobkowe i wypisane na nich przyziemne elegie nie dają jej spokoju.
DZIADEK Z DIEN BIEN PHU
Sztuka restauracyjna oddziałująca na świadomość gości to wątpliwy pomysł, szczególnie w przypadku kogoś o wrażliwości Cayce - szczególnej, instynktownej, niemniej jednak nieco nieokreślonej.
- Więc kiedy zaczęło wyglądać, że Harvey Nicols się nie dołączy…
Skinienie głową, uniesienie brwi, ugryzienie sajgonka. O to chodzi. Zakrywa dłonią kieliszek, kiedy Stonestreet chce jej dolać.
I tak udaje się jej przebrnąć przez lancz z Bernardem Stonestreetem, od czasu do czasu przyzywana przez pamiętne nazwy miejscowości z zapalniczkowego cmentarzyska (CU CHI, QUI NHON), zakrywające ściany. W końcu on płaci i wstają, zbierając się do wyjścia.
Sięgając po ricksona, którego wcześniej powiesiła na krześle, dostrzega okrągłą, świeżą dziurę z tyłu na lewym ramieniu, zapewne wypaloną papierosem. Na brzegach drżą mikroskopijne brązowe kuleczki stopionego nylonu. Widać szarą podszewkę, niewątpliwie dzieło jakiegoś wyjątkowego speca od militariów z okresu zimnej wojny, dopieszczoną przez wytwórcę tej kurtki, istnego otaku.
- Coś nie tak?
- Nie, nic - mówi Cayce. Wkłada załatwionego na dobre ricksona.
Wychodzi i machinalnie zauważa przy drzwiach wąską gablotkę z przezroczystego akrylu, prezentującą tuzin autentycznych zapalniczek zippo z Wietnamu. Automatycznie pochyla się, aby na nie zerknąć.
ALBO JA MAM PRZESRANE, ALBO ONI PRZEJEBANE
Ta dewiza w dużym stopniu również odzwierciedla jej aktualny stosunek wobec Dorotei, chociaż Cayce wątpi, czy zdoła w jakiejś mierze wyrównać rachunki, a gniew nie zaszkodzi tylko jej samej.

 

3. ZAŁĄCZNIK

Poszła do Harveya Nicolsa i dostała mdłości.
Powinna mieć więcej oleju w głowie.
Wiadomo, jak reaguje na znaki towarowe.
Była na dole, w dziale męskim, pchana idiotyczną nadzieją, że jeśli już ktoś prowadzi Buzza Ricksona, to Harvey Nicols, którego ozdobne wiktoriańskie gmaszysko wznosi się jak rafa koralowa naprzeciwko stacji Knightsbridge. Gdzieś na parterze, w dziale kosmetycznym, muszą nawet mieć maseczkę ogórkową Heleny Stonestreet, gdyż, jak wytłumaczył jej Bernard, jego moc przekonywania pokonała nawet handlowców HN.
Ale tu na dole, obok Tommy'ego Hilfingera, wszystko zaczęło się na nią walić, obudziła alergię na znaki towarowe. Niektórzy ludzie połkną jednego orzeszka ziemnego i głowa puchnie im do rozmiarów piłki do koszykówki. Cayce puchnie psyche.
Tommy Hilfinger zawsze tak na nią działa, chociaż myślała, że jest już bezpieczna. W Nowym Jorku wszędzie się czai na człowieka, jak Benetton, ale Cayce myślała, że zażyła już tyle tej trucizny, że się uodporniła. Na dodatek, aura ostrzegawcza zmalała, co pewnie jakoś wiąże się ze zmianą otoczenia. Nie spodziewała się Nicolsa w Londynie. Atak ma postać piorunującej reakcji, jak po ugryzieniu folii aluminiowej.
Spojrzenie w prawo i lawina runęła. Stok Tommych spadł jej na głowę.
Mój Boże, czy to nie dowód ślepoty? To przecież podróba podróby podróby. Rozwodniona tynktura Ralpha Laurena, który rozwodnił dni chwały Brooks Brothers, którzy z kolei wykorzystali styl Jermyn Street i Saville Row, zrzynając stroje do gry w polo i kraty najświetniejszych regimentów i ozdabiając nimi swoją gotowiznę. Ale Tommy Hilfinger to punkt zerowy, czarna dziura. Musi istnieć jakiś hilfingerowy horyzont zdarzeń, poza którym nie ma już kolejnych pochodnych, jeszcze bardziej oddalonych od źródła, jeszcze bardziej bezdusznych. Taką w każdym razie ma nadzieję. Ale pewnie właśnie ta bezduszność decyduje o jego długiej wszechobecności, pewnie tak.
Za wszelką cenę musi uciec z tego logo-labiryntu. Ale ruchome schody wyrzucą ją z powrotem na dwór, i Cayce wie, że na górze nie poczuje się inaczej niż w środku, i że nieuchronnie czeka ją Sloane Square, kolejne ogniwo czynników wyzwalających reakcję alergiczną, i że wpadnie na Laurę Ashley. Naprawdę paskudna perspektywa.
Przypomina sobie, że na piątym piętrze HN jest pseudokalifornijski supersam, coś jakby Dean&Deluca, z restauracją. W środku mają wydzielony, rozbity na pokraczne segmenty, zrobotyzowany, dziwnie szumiący bar sushi oraz bistro ze świetną kawą.
Kofeinę trzymała na później, srebrną kulę na spadek serotoniny i stany ekstremalne. Może pójść na górę. Może wjechać windą. Tak, skorzysta z windy, małej, idealnie uformowanej kabiny wielkości szafy ściennej. Znajdzie ją i pojedzie nią na górę. Już.
Od myśli do czynu. Winda zjeżdża, cudem pusta, i Cayce wchodzi do kabiny, naciska "5".
- Ale jestem podniecona - szepce kobiecy głos, kiedy drzwi się zasuwają, ale Cayce wie, że jest sama w tej pionowej trumnie ze zwierciadeł i szczotkowanej stali. Na szczęście jechała już tą windą i wie, że bezcielesne głosy mają rozbawiać klientów.
- Mmmm - mruczy równie bezcielesny samiec. Jedyne podobne odgłosy, które przychodzą na myśl Cayce, to niesamowite owadzie brzęczenie w toalecie ekskluzywnego baru hamburgerowego przy Rodeo Drive, z której korzystała wiele lat temu. Pomyślała, że to muchy, chociaż pewnie nie o takie skojarzenie chodziło pomysłodawcy.
Teraz przynajmniej nie słyszy innych głosów, duchów wywoływanych przez projektantów; winda jakimś cudem dociera na piąte piętro, nie zatrzymując się pod drodze.
Cayce wyskakuje w blade światło, tnące skosem niepotrzebnie rozległą taflę szkła. Jest mniej klientów niż kiedyś. Na tym poziomie jest tyle garderoby, co na ludziach i w błyszczących reklamówkach. Opuchnięta psyche może nieco sklęsnąć.
Przystaje przy kontuarze, omiatając wzrokiem skwierczące steki, promieniejące blaskiem jak twarze świeżo wytłoczone w medialnej mennicy. Biologiczna czystość tych mięs jest zupełnie nieosiągalna dla człowieka; zwierzęta wyhodowano na diecie surowszej niż kuchenny katechizm żony Stonestreeta.
Przy barze kilku eurosamców w ciemnych garniturach. Stoją i kopcą swoje nieodłączne papierosy.
Cayce opiera się brzuchem o kontuar, napotyka wzrok barmana.
- Time Out? - pyta tamten, lekko marszcząc czoło. Ostrzyżony prawie do gołej czaszki, spogląda zza maski masywnych włoskich okularów. Te szkła w czarnych oprawkach przypominają jej emotikony, symbole mające obrazować emocje, komiksowe buzie sklecone z klawiaturowych symboli. Okulary można by zaznaczyć ósemką, nos łącznikiem, usta lewym ukośnikiem.
- Proszę?
- Time Out. Cotygodniowy program kulturalny. Byłaś w panelu. W ICA. - Ostatnie zaproszenie do Institute of Contemporary Art, panel z jakąś wykładowczynią taksonomii znaków towarowych, prowincjonalną panią profesor. Kapuśniaczek rosił Mall. Publiczność pachniała wilgotną wełną i papierosami. Cayce przyjęła zaproszenie, bo mogła pobyć kilka dni z Damienem. Za serię reklamówek skandynawskich samochodów kupił wtedy dom, który od kilku lat wynajmował. Zapomniała o chałturce w Time Out, jednym z elementów życia coolhuntera. - Szukasz emefów. - Zwęża oczy w nawiasach z czarnego włoskiego plastiku.
Damien na wpół szczerze utrzymuje, że poszukiwacze emefów to pierwsza prawdziwa masoneria nowego wieku.
- Byłeś tam? - pyta Cayce, wytrącona z równowagi tym nagłym rozłamem kontekstu. Nie jest w żadnym wypadku sławą, w każdym razie nie zwykła być rozpoznawana przez obcych. Ale emefy mają to do siebie, że niwelują granice, wykraczają poza zwykły porządek rzeczy.
- Mój przyjaciel był. - Opuszcza wzrok i przejeżdża po kontuarze nieskazitelnie białą ściereczką. Ma obgryzione paznokcie i nosi za duży pierścionek. - Powiedział mi, że wpadł na ciebie później, na stronie. Kłóciłaś się z kimś na temat Chińskiego wysłannika. - Podnosi wzrok. - Chyba nie myślisz poważnie, że to on.
"On" to Kim Hee Park, młody koreański autor odpowiedzialny za wspomniany film, wiecznego faworyta kin studyjnych, porównywanego przez niektórych z emefami. Inni posuwają się do stwierdzenia, że to Kim Park jest twórcą. Sugerowanie Cayce czegoś podobnego to tak, jakby się pytało papieża, czy lubi herezję sekty katarów.
- Nie - prycha. - Oczywiście że nie.
- Nowy segment - wydyszał szeptem.
- Kiedy?
- Dziś przed południem. Czterdziestoośmiosekundowy. Z nimi.
Cayce i barman są teraz w kapsule, do której nie przenika żaden dźwięk.
- Rozmawiają? - pyta.
- Nie.
- Widziałeś?
- Nie. Dostałem wiadomość, na komórkę.
- Nic nie mów, nie psuj efektu - ostrzega Cayce, zbierając się w garść.
On kolejny raz składa ścierkę. Eurosamce wypuszczają chmurę niebieskiego gitanowego dymu.
- Coś do picia? - Kapsuła pęka, dopuszczając fonię.
- Podwójne espresso. - Otwiera enerdowską kopertówkę, sięgając po drobne ze świata po drugiej stronie lustra.
Barman oddala się kilka kroków i w czarnym ekspresie przygotowuje kawę. Para syczy pod ciśnieniem.
Forum wpadnie w szał, pierwszeństwo wpisów zależy od stref czasowych, historii rozpowszechniania, źródła emisji. Lokalizacja może okazać się niemożliwa, segment zapewne załadowano z tymczasowego e-maila, przez już zlikwidowany adres internetowy, możliwe że bez wiedzy providera, niekiedy z chwilowo aktywowanej komórki albo przez anonimizator. To już ustalają emeferzy, nieustannie przeczesujący Internet, którzy gdzieś znaleźli ten plik wideo, podrzucony, czekający na ściągnięcie.
Barman wraca z kawą w białej filiżance na białej podstawce i stawia przed Cayce na lśniącym czarnym blacie. Podsuwa stalowy koszyczek z przegródkami pełnymi kolorowego angielskiego cukru w przynajmniej trzech rodzajach. Kolejny aspekt świata po drugiej stronie lustra: cukier. Jest go więcej i to nie tylko w słodyczach.
Cayce ustawiła słupek sześciu grubych funtowych monet.
- Na koszt firmy.
- Dziękuję.
Eurosamce zamawiają następną kolejkę. Barman wraca ich obsłużyć. Wygląda jak Michael Stipe na sterydach. Cayce zabiera cztery monety i przesuwa resztę w cień cukiernicy. Gładko łyka podwójne gorzkie espresso i odwraca się, szykując do wyjścia. Ogląda się, odchodząc. Barman przygląda się jej uważnie zza czarnych nawiasów okularów.


Taksówką, oczywiście czarną, do stacji metra Camden.
Atak tommyfobii został zgrabnie odparty, ale depresja po rozłączeniu z duszą osiągnęła bezmiar pasa cisz podzwrotnikowych. Cayce obawia się popadnięcia w otępienie, zanim zrobi najpotrzebniejsze zakupy. Sunie na automatycznym pilocie do supermarketu przy High Street, napełnia koszyk. Owoce ze świata po drugiej stronie lustra. Kolumbijska kawa, drobno mielona. Mleko dwuprocentowe.
W pobliskiej papeterii, zagraconej artykułami dla plastyków, kupuje szeroką, czarną, matową taśmę klejącą.
Idąc Parkway ku domowi Damiena, zauważa ulotkę na latarni. Monochromatyczny, zaśnieżony frame-grabe.
On patrzy jakby z głębin.
Pracuje u Cantora Fitzgeralda. Nosi złotą ślubną obrączkę.
Nie jest stąd, jest z emefu.


Wiadomość od WParkęUbranego to tylko załącznik.
Cayce siedzi przed cube'em Damiena z francuskim ekspresem na dwie filiżanki, kupionym przy Parkway. Unosi się zapach kolumbijskiej czarnej, piekielnie mocnej. Nie powinna tego pić; nie odsunie snu, a tylko ściągnie koszmary. Cayce wie, że obudzi się roztrzęsiona i o potwornej godzinie. Ale nie może być otępiała podczas otwierania nowego segmentu. Grunt to koncentracja.
Otwieraniu załącznika z niewidzianym emefem zawsze towarzyszą głębokie zmiany postrzegania. Teraz też. Stan progowy.
WParkęUbrany oznaczył załącznik: #135. Sto trzydzieści cztery znane fragmenty… czego? Dzieła w akcie tworzenia? Czegoś dawno zakończonego i teraz nie wiedzieć czemu rozprowadzanego w kawałkach?
Nie zajrzała na forum. Mogą jej popsuć efekt. Każdy nowy fragment należy odbierać na świeżo.
WParkęUbrany mówi, że nowy emef powinno się oglądać tak, jakby nie było poprzednich, uciekając na chwilę od elementów składanych świadomie lub nie od pierwszego segmentu. Mówi też, że homo sapiens ma zdolność rozpoznawania wzorców. To jednocześnie błogosławieństwo i pułapka.
Cayce powoli naciska dźwignię ekspresu.
Kawa spływa do kubka.
Kurtkę narzuciła jak płaszcz na gładkie ramiona mechanicznej nimfy, której biały tors balansuje na wzgórku łonowym z nierdzewnej stali, oparty pod kątem o szarą ścianą. Patrzy bez wyrazu. Z błogą nieświadomością ślepca.
Piąta po południu i Cayce ledwo widzi na oczy. Podnosi do ust smolisty płyn. Klika myszą.
Ile razy to robiła?
Od jakiego czasu oddaje się marzeniu? Tak Maurice nazywa istotę emeferyzmu: oddanie się marzeniu.
Ekran komputera Damiena wypełnia się absolutną czernią. To tak, jakby uczestniczyła w narodzinach kina, pierwszej projekcji braci Lumičre; parowa lokomotywa wypadnie z ekranu, wyganiając widownię na ulice nocnego Paryża.
Światło i cień. Kości policzkowe kochanków, preludium pocałunku.
Cayce drży.
To już tyle czasu i nawet się nie dotknęli. I tylko faktura tła łagodzi absolutną ciemność wokół nich.
Są ubrani tak jak zawsze, w rzeczy, które Cayce szeroko konsultowała, zafascynowana ich wszechczasowością, czymś znanym i akceptowanym. I to właśnie stanowi problem. Podobnie uczesanie.
Chłopak mógłby być marynarzem, który zszedł z okrętu podwodnego w 1914 roku, albo jazzmanem wchodzącym do klubu w 1957. Brak dowodów, stylistycznych śladów, co w rozumieniu Cayce świadczy o czystym mistrzostwie. Uznaje się, że czarny płaszcz chłopca jest ze skóry, chociaż może być z matowego plastiku albo gumy. Ma zwyczaj stawiać kołnierz.
Dziewczyna nosi dłuższy płaszcz, również ciemny, ale chyba z tkaniny. Jego poduszki to temat całego wątku, setek wpisów. Zarys ramion damskiego płaszcza winien zdradzać konkretną epokę, dekadę, ale w tym wypadku zamiast zbliżenia poglądów doszło jedynie do sporów.
Nie nosi kapelusza. Przyjęto, że albo wtedy w ogóle nie noszono kapeluszy, albo to dziewczyna wyzwolona, nie ogląda się na podstawowe kanony epoki. Identycznej analizie poddano uczesanie, ale jak do tej pory nie osiągnięto żadnych wspólnych wniosków.
Całe armie fanatycznych badaczy bez końca układały, dzieliły i ponownie układały sto trzydzieści cztery odnalezione fragmenty, ale nie zidentyfikowano epoki ani nie ustalono kierunku narracji.
Pojawiły się wątki-upiory i rozpoczęły własne, niejasne, lecz uporczywie żywotne biografie. Cayce zna je wszystkie, ale trzyma się od nich z daleka. Niczego nie wyjaśniają, prowadzą tylko na surrealistyczne, bezbrzeżne manowce najczystszych spekulacji.
I kiedy Cayce patrzy, jak stykają się usta tych dwojga, wie, że nic nie wie, ale że zależy jej tylko na jednym - na obejrzeniu filmu, którego część musi stanowić ten materiał. Musi.
Gdzieś nad ich głowami coś przebłyskuje, coś białego, rzucającego władczy szponiasty cień. Doktor Caligari? Potem znów czerń zalewa ekran.
Cayce klika REPLAY. Jeszcze raz ogląda materiał.
Wchodzi na forum i przewija całą zakładkę wpisów. Od rana zebrało się dobrych kilka stron; #135 wynurzając się, wzbudził kręgi na wodzie, ale Cayce nie ma teraz ochoty w nich brodzić.
Jaki w tym sens.
Spada z hukiem fala zmęczenia, potop wyczerpania, którego nie wstrzyma ani kolumbijska, ani żadna inna kawa.
Cayce rozbiera się, myje zęby. Ręce i nogi ma zdrewniałe z wyczerpania i drżące od kofeiny, gasi światło i wczołguje się pod sztywną, srebrną kołdrę Damiena.
Kuli się do pozycji embrionalnej i przeżywa krótkie zdumienie, gdy ostatnia fala spada na nią, na jej całkowitą i całkowicie teraz odsłoniętą samotność.