Nagle sama

  • 83-7298-487-5
  • Autor: O'Flanagan, Sheila
  • Dostępność: Jest
  • 29,90 zł

Co robi kobieta, gdy nagle zostaje sama?
Nagle zaczyna myśleć o samobójstwie?
Nagle dostaje obsesji na punkcie seksu?
Czy po prostu zaczyna się użalać nad sobą?
Alix Callaghan, która myślała, że całkowicie kontroluje swoje wypełnione pracą życie, ma ochotę zrobić te wszystkie rzeczy po tym, jak jej długoletni partner oświadcza, że chce zacząć ustabilizowane życie - z dziećmi, porządnymi posiłkami i wczesnym zasypianiem - lecz bez niej.
Choć macierzyństwo jest ostatnią rzeczą, na jaką ma ochotę, odejście Paula boli ją bardziej niż chce to przyznać - szczególnie przed sobą samą.
Kiedy na dodatek koledzy w pracy zaczynają patrzeć pożądliwie na jej stanowisko, a na jej głowie pojawiają się pierwsze siwe włosy, Alix zaczyna się zastanawiać, czy życie w pojedynkę jest takie atrakcyjne, jak się powszechnie uważa…

Sheila O'Flanagan od wielu lat związana jest z pracą w banku. Była dealerem walutowym oraz kierownikiem działu skarbowego.
Obecnie zajmuje się handlem obligacjami. Mieszka w Dublinie.
Jej pierwsza powieść, DREAMING OF A STRANGER, ukazała się w 1997 roku. Ponadto autorka pisuje cotygodniowe felietony dla "The Irish Times", a w wolnym czasie bierze udział w zawodach badmintona.

Rok wydania: 2004
Stron: 486
Oprawa: broszura
Format: 125/183
Pakowanie: 16
Tlumacz: Hanna De Broekere

Fragment tekstu:


Dziękuję: Carole Blake za jej wsparcie i przyjaźń w chwilach cięższych i najcieższych. Nie byłabym w stanie wymarzyć sobie lepszej agentki.


Anne Williams - zawsze pełnej cierpliwości i zachęty.
Survivors' Group - a szczególnie Patricii - za wszystko.
Damienowi O'Gormanowi z Klubu Strzeleckiego BRC za udzielone mi rady.
Jeszcze raz mojej rodzinie - każdemu z osobna.
Colmowi. Jak zawsze.

 


Rozdział 1

Alix Callaghan wstając, zahaczyła nogą o kant biurka i poczuła, że rozdarła rajstopy.
- Cholera! - Przyjrzała się oczku biegnącemu w dół wzdłuż boku jej nogi. - Dziś rano włożyłam je po raz pierwszy! Dlaczego przytrafia mi się to zawsze wtedy, gdy idę na zebranie?
- To jedno z życiowych praw - odezwała się Jenny Smith. - Za każdym razem, gdy kobieta ma coś ważnego do zrobienia, rajstopy sprawiają jej psikusa.
Alix uśmiechnęła się i otworzyła szufladę biurka.
- A kolejne prawo brzmi: bądź przygotowana. - Poszperała w swojej szufladzie i wyłowiła jeszcze jedną parę. - Szczególnie gdy pracujesz w Europa Bank i wiesz, że twój dyrektor zwołuje zebrania przy każdej nadarzającej się okazji. Gdyby mnie szukał, powiedz, że będę u niego na dole za pięć minut. - Chwyciła swoją torebkę, rajstopy i otworzyła drzwi działu dealerskiego. - Prawdopodobnie będzie dzwonił. Wiesz, jak lubi nas popędzać. Ooo! - O mało nie zderzyła się z wchodzącym właśnie Dave'em Bryantem, starszym dealerem, który niósł swój lunch w brązowej torbie: dwie bagietki z nadzieniem, kawałek ciasta banoffi i puszkę dietetycznej coli.
- Idę na zebranie zarządu - poinformowała go. - Żadnej zmiany w naszych pozycjach. Trzymamy trochę dolarów, ale niedużo, i tak powinno zostać. Nie zabawię długo, nie sądzę, by nasz wspaniały przywódca miał coś nowego do powiedzenia.
- OK - odrzekł Dave. - Marks i Spencer wchodzą pod dyskusję?
Alix spojrzała na niego uważniej.
- O czym ty mówisz?
- Po co zabierasz rajstopy na zebranie zarządu?
Popatrzyła na opakowanie, które trzymała w ręku.
- To moja para na wypadek awarii - oznajmiła surowo. - I nie są od Marksa i Spencera. Tę absurdalnie drogą parę od Donny Karan kupiłam w sklepie wolnocłowym, gdy ostatnio wracałam z Paryża.
Dave roześmiał się.
- Widocznie nie znam się na damskiej bieliźnie tak świetnie, jak myślałem.
- I bardzo dobrze - skomentowała Alix. - W przeciwnym razie martwiłabym się o ciebie.
- Ale znam się na pończochach - odparował Dave. - Jestem ekspertem od pończoch, a rajstop po prostu nie znoszę. Jestem im przeciwny z zasady.
- Pończochy to dobra rzecz - zgodziła się Alix. - Ale nie w czasie pracy. W każdym razie nie dla mnie. - Uśmiechnęła się do niego. - Niedługo wracam.
Do sali konferencyjnej przyszła ostatnia. Przeprosiła, że kazała na siebie czekać, i usiadła na swoim zwykłym miejscu, naprzeciwko Desa Coyle'a, dyrektora naczelnego Europa Bank Dublin.
- Sądzę, że byłoby dobrze porozmawiać o dochodowości - zaczął Des. - Pat ma kilka faktów, które chciałby przedstawić.
Pat Enright, główny księgowy banku, rozpoczął swoje wystąpienie. Alix słuchała go jednym uchem. Chociaż bardzo interesowała ją ogólna dochodowość banku, to jednak o wiele bardziej dochodowość działu dealerskiego. Od kilku lat była kierownikiem tego działu w Europa Bank w Dublinie i każdego roku osiągała, a także przekraczała wyznaczone jej normy. Miała opinię osoby umiejącej dostrzec problemy, znaleźć nowe sposoby zarabiania pieniędzy i sfinalizować transakcje, których nikt inny nie potrafił zakończyć. Kiedy Pat mówił o dochodowości działu kredytów (spadła z powodu problemu z pożyczką syndykatową), Alix obmyślała strategię dla klienta, polegającą na pożyczeniu jenów i zamianie dochodu na euro.
- A dział dealerski? - Des wtargnął w jej rozmyślania. - Ubiegły miesiąc był kolejnym dobrym miesiącem, Alix.
- Tak - przyznała. - Zrobiliśmy parę udanych transakcji dla Inico i Constant Images. Przetrzymaliśmy dolary i obligacje USA i w obu przypadkach dobrze na tym wyszliśmy.
- Świetnie. - Des uśmiechnął się do niej. - Trzymajcie tak dalej.
Skinęła głową. Nikt nigdy nie robił żadnych komentarzy na temat działu dealerskiego ani pracy czworga zatrudnionych tam osób. Nikt nie znał się na tym wystarczająco dobrze, a poza tym każdy z pięciu mężczyzn siedzących teraz przy stole czuł lekki respekt przed Alix Callaghan i nie chciał zadać pytania, które mogłoby okazać się nie na miejscu. Alix zazwyczaj udowadniała innym brak wiedzy - a na coś takiego nikt nie mógł sobie pozwolić w Europa Bank. A już na pewno nie na zebraniu zarządu.
Kiedy zebranie nareszcie się skończyło, Alix pobiegła z powrotem na górę do biura dealerów. Gdy otworzyła drzwi, Dave pospiesznie zamknął sportową stronę "Irish Times".
- I co słychać? - zapytała.
- Same nudy - odpowiedział Dave. - Dokupiliśmy jeszcze kilka dolarów, ale kurs się nie zmienił. Cały dzień wieje nudą.
- Nigdy tak nie mów! - Usiadła na swoim miejscu. - Kusisz tylko los. Jak do tej pory mamy dobry tydzień, więc lepiej tego nie schrzańmy. - Rozejrzała się. - Gdzie Gavin?
Gavin Donnelly był najnowszym i najmłodszym członkiem ich zespołu.
- Na lunchu z Alfonso z Banco Andalucia - poinformowała ją Jenny. - Wiesz, że bardzo lubi lunche z konkurencją.
Alix roześmiała się.
- Cały czas próbuje się dowiedzieć, kto zarabia więcej od niego. Ma obsesję na punkcie statusu.
- Wiem - powiedziała Jenny. - Mnie nie musisz tego mówić.
- Nie martw się - odezwał się Dave. - To tylko młodość i entuzjazm.
- Już ja mu dam młodość i entuzjazm - powiedziała Alix. - On dobrze wie, że powinien być z powrotem.

Gavin przyszedł z lunchu o czwartej. Gdy stanął w drzwiach, Alix spojrzała wymownie na swój zegarek.
- Wiem, że jest piątek - zaczęła. - I wiem, że dziś nie było specjalnie dużo pracy. Ale ty wiesz, że powinieneś wrócić do pół do trzeciej, Gavin. Gdzie ty, do cholery, byłeś? - Prawdę mówiąc, wcale nie musiała pytać. Gołym okiem było widać, że Gavin i Alfonso postanowili pójść na zakrapiany lunch. Gavin miał zaczerwienione oczy.
- Byłem z Alfonso Moyą. Rozmawialiśmy - bronił się. - Dobrze wiedzieć, co robi konkurencja. W tym tygodniu udzielili pięcioletniego swapu w sterlingach.
- Fascynująca wiadomość - skomentowała sucho Alix. - Na ile?
Gavinowi lekko się odbiło.
- Nie pytałem, Alix. Takich pytań się nie zadaje. Powinnaś to wiedzieć.
- Ależ oczywiście, masz rację - odpowiedziała słodko. - Więc zarabiają pieniądze na pięcioletnich swapach w sterlingach, co?
- Tak - odpowiedział Gavin.
- Na tej samej pozycji, na której ty straciłeś sześć tysięcy w zeszłym tygodniu?
Gavin spojrzał na nią gwałtownie. Jenny zajęła się telefonami, a Dave ponownie zatopił się w lekturze gazety.
- Gavin, czas wydorośleć - rzekła Alix. - Nie wierz we wszystko, co ci opowiadają inni. Nigdy więcej nie wychodź na czterogodzinny lunch bez mojego pozwolenia i zapnij porządnie spodnie. One najlepiej zdradzają charakter tego lunchu. - Wstała i wyszła z pokoju.
Dave i Jenny próbowali stłumić uśmiechy.
- Ale z niej jędza! - Gavin podciągnął zamek rozporka. - Myśli, że jest taka cholernie ważna i potężna. O, na pewno nie! Mnóstwo ludzi jest od niej lepszych. I pewnie uważa się za inteligentną i dowcipną! Któregoś dnia odpłacę jej pięknym za nadobne.
- Ty rzeczywiście się spóźniłeś - odezwała się delikatnie Jenny.
- No, mogłem się spodziewać, że staniesz po jej stronie, ale nie zajdziesz w ten sposób zbyt daleko, Jenny Smith. Ona niczego nie ułatwi innej kobiecie. Lubi mieć wszystko pod kontrolą. Jednak pewnego dnia się potknie, a wtedy ja nieźle się uśmieję!

Alix zeszła do biura Dermota Cullena. Musiała wyjść z pokoju, bo inaczej na pewno wybuchnęłaby głośnym śmiechem, widząc urażoną minę Gavina, gdy kazała mu zapiąć spodnie. Gavin Donnelly ma ogromny potencjał, pomyślała Alix, ale musi z niego korzystać we właściwy sposób. Czterogodzinny lunch na pewno do takich nie należy.
Zapukała do drzwi Dermota i weszła do środka. Dermot był kierownikiem działu rozliczeń. Na początku tygodnia pojawił się tam problem, który w efekcie sporo ich kosztował.
Usiadła naprzeciwko niego.
- To był zwykły błąd czy może nasz system jest do niczego? - zapytała.
- Zwykły błąd - odpowiedział Dermot. Nie było sensu wciskać jej kitu. - Noleen powinna była go wychwycić. Teraz bardzo się kaja.
- To był kosztowny błąd. Ktoś powinien był go dostrzec. - Jej oczy zaiskrzyły się na zielono.
Zły znak, pomyślał Dermot. W banku powszechnie było wiadomo, że oczy Alix pozostawały szare tak długo, jak była spokojna. Zielone robiły się wtedy, gdy była rozzłoszczona lub podekscytowana. Nie chciał jej jeszcze bardziej złościć. Dealerzy notorycznie popadali w skrajne nastroje. Dermot wiedział, że dealerzy płci żeńskiej są jeszcze gorsi od mężczyzn.
- To będzie załatwione - powiedział. - Nie powinno się już nigdy więcej powtórzyć.
- Mam nadzieję. Pieniądze trudno jest robić nawet wtedy, gdy nikt niczego nie zepsuje.
- Rozumiem to - odrzekł Dermot. - Ale musisz pamiętać, że Noleen jest od niedawna na tym stanowisku, a w zeszłym tygodniu nieźle nas naciskano.
Alix skrzywiła się, a potem uśmiechnęła.
- Masz rację, ale jak wiesz, Dermot, wszyscy jesteśmy pod presją.
- Komu to mówisz? - Dermot westchnął. - Potrzebuję więcej pracowników, ale budżet na to nie pozwala.
- Wiem. - Alix wstała i podeszła do drzwi. - A tak poza tym, co słychać?
- W porządku.
- To dobrze. - Uśmiechnęła się do niego i jej oczy ponownie zrobiły się szare. - Wracam na górę.
- Do zobaczenia, Alix.
 Po jej wyjściu Dermot odetchnął z ulgą. Zawsze go denerwowało, gdy czepiała się działu rozliczeń, ale miała rację. Powinni byli zauważyć ten błąd.
- Coś się zmieniło? - zapytała Alix, wchodząc do swojego działu.
- Nie. - Jenny potrząsnęła głową. - Spokój. Wyn zadzwoniła, żeby ci przypomnieć o pilnowaniu dzieci. Nie ma pośpiechu, ale chciała być pewna, że masz to w swoim terminarzu. Powiedziała: "Moja siostra zapomina o obowiązkach wobec rodziny, jeśli ja jej nie przypomnę". - Jenny uśmiechnęła się w odpowiedzi na grymas Alix. - I dzwoniła twoja przyjaciółka Sophia. Chciała wiedzieć, czy jedziesz do Londynu na seminarium dla dealerów walutowych w przyszłym miesiącu.
- Mam lepsze rzeczy do roboty - powiedziała Alix, podnosząc słuchawkę i naciskając klawisz szybkiego wybierania. - Ostatnie seminarium, na którym byłam, okazało się kompletną stratą czasu. Sama mogłabym poprowadzić taki kurs.
"Mówi Sophia Redmond" - odezwał się głos. "Nie ma mnie w tej chwili przy biurku. Proszę zostawić wiadomość, a oddzwonię tak szybko, jak tylko będę mogła".
- Cholerna poczta głosowa - mruknęła pod nosem Alix. - Cześć, Soph! To ja, wiem, że dzwoniłaś. Nie jadę do Londynu na to seminarium, ale możliwe, że pojadę na zakupy. Niedługo się odezwę. - Odłożyła słuchawkę i spojrzała na zegarek. - Chyba wyjdę wcześniej - powiedziała do Jenny. - Zrobię Paulowi niespodziankę!
- Chyba nie zapomniałaś o drinkach Eimear? - Dave spojrzał na nią zaskoczony.
- Boże! - Gwałtownie podniosła rękę do ust. - Zapomniałam. Jak to możliwe? Zwłaszcza że dopiero co rozmawiałam z Dermotem Cullenem.
- Bardziej ekscytujący weekend w perspektywie? - zapytał Dave z szelmowskim uśmiechem.
- Chciałabym! - Alix roześmiała się.
- Więc przyjdziesz do pubu?
- Oczywiście. Nie mogę pozwolić, żeby jedyna przyzwoita osoba z rozliczeniowego odeszła bez pożegnania. Gdyby ona była w pracy we wtorek, nie doszłoby do tego całego galimatiasu na koncie dolarowym.
Alix wykręciła swój numer domowy, ale nikt nie odbierał. Paula, oczywiście, jeszcze nie było, ale dlaczego, pomyślała z irytacją, nigdy nie włącza automatycznej sekretarki? Wykręciła numer jego komórki, ale była wyłączona.
- Świetnie - mruknęła. Nie można go złapać, bo nie chce, żeby mu przeszkadzać. Ale znała Paula. Będzie zły, gdy Alix przyjdzie później do domu.

Eimear Flaherty, dziewczyna, która odchodziła z pracy, stawiała drinki w barze O'Reilly'ego. Wszyscy dealerzy przyszli razem i Eimear zamówiła kolejkę.
- Wyglądasz, jakbyś już tu spędziła trochę czasu. - Dave uśmiechnął się do Eimear, która puściła do niego oko.
- Chyba nie dam rady się podnieść - wyznała.
- Kilka drinków do lunchu? - zapytała Alix bez współczucia.
- Niestety. - Eimear miała szkliste oczy. - Ale było miło.
- Nie wpadłaś przypadkiem na Gavina Donnelly'ego?
- Gavina? Nie. Dlaczego?
- Był na podobnym lunchu - powiedziała Alix. - O czwartej wszedł do biura chwiejnym krokiem i z rozpiętym rozporkiem!
Eimear roześmiała się.
- Biedny Gavin.
- Co to znaczy biedny Gavin? - zapytała kategorycznie Alix.
- Założę się, że przepuściłaś go przez maszynkę do mielenia.
- Nic podobnego. Obeszłam się z nim bardzo łagodnie.
Eimear nie przestawała się śmiać. Podeszła do nich Jenny.
- Więc, Flaherty, co zamierzasz zrobić ze swoim życiem? - zapytała.
- Mam zamiar poświęcić się moim dzieciom - odpowiedziała Eimear. - Chociaż one pewnie nigdy nie docenią, że zrezygnowałam z zaszczytu, który przynosi praca dla Desa Coyle'a i Europa Bank!
Wszystkie wybuchnęły śmiechem.
- Masz szczęście - powiedziała Jenny. - To musi być cudowne przestać pracować.
- Nie jestem tego pewna. - Eimear pociągnęła łyk z butelki budweisera. - Faktycznie jest mi ciężko pędzić to tu, to tam i starać się ze wszystkim zdążyć. I wiem, że zżera mnie poczucie winy za każdym razem, gdy w przedszkolu całuję Toma na do widzenia. A jeszcze większe poczucie winy mam, gdy zostawiam Clionę w żłobku. Ale obawiam się, że mój mózg się skurczy.
- Jak to? - spytała Alix.
- Po prostu. Że będę chciała rozmawiać tylko o pieluchach, przedszkolu środowiskowym i tego typu sprawach.
- Jestem pewna, że to będą ostatnie rzeczy, o jakich będziesz chciała rozmawiać - powiedziała Jenny.
- Możliwe. - Eimear miała zmartwioną minę. - Ale może się okazać, że to będą jedyne rzeczy, o których będę potrafiła rozmawiać.
- No co ty. - Alix roześmiała się. - Zawsze możesz pogadać z innymi rodzicami o FedWire, Euroclear i Cedel.
Eimear uśmiechnęła się do niej.
- Jestem pewna, że to by zrobiło piorunujące wrażenie na zebraniach rodzicielskich. Ale chyba jednak będę musiała umieć rozmawiać o Barneyu i Pacie Listonoszu, a nie o najlepszym sposobie przesłania miliona dolarów do Stanów.
- Ale z ciebie szczęściara, Eimear. - Linda Crossan, jedna z księgowych, podeszła do nich krokiem walca. - Nie będziesz musiała zrywać się z łóżka bladym świtem. Nie będziesz musiała zostawać w banku do późnego wieczora. Powiem ci coś, pewnego dnia sama rzucę tę pracę.
- Zanim będziesz mogła sobie na to pozwolić, najpierw musisz, tak jak Eimear, znaleźć sobie takiego milutkiego doktorka na męża - odezwała się z powagą Jenny.
- Utrzymywałam go przez cały college - powiedziała Eimear. - Niech teraz on zrobi dla mnie choć tyle.
Alix poczuła się bardzo głodna. Na lunch były cienko krojone kanapki, ale ona nie zjadła ani jednej. Gdy stanął przed nią facet z tacą pełną koktajlowych kiełbasek, wzięła sobie trzy naraz.
- A-u! - krzyknęła. - Cholernie gorące.
- Właśnie takie mają być. - Dave Bryant wziął cztery. - Uwielbiam je.
- Zrobią mi się bąble na języku - poskarżyła się Alix.
- Więc istnieje szansa, że zamilkniesz na kilka minut.
- Cholernie śmieszne. - Wypiła łyk piwa.
- Lepiej?
- Trochę.
- Za nami udany tydzień - powiedział Dave.
- Niezły. - Alix podmuchała na kiełbaskę, zanim ją ugryzła. - Na zebraniu Pat dużo gadał o ogólnej dochodowości.
- Coś nie tak? - zapytał Dave.
- Mogłoby być lepiej.
- Ale przynajmniej zarabiamy pieniądze.
- Wiem. Za to nam płacą.
- Za co wam płacimy? - zapytał Des Coyle, dyrektor naczelny.
- Za zarabianie pieniędzy.
- Zgadza się. I ty robisz to bardzo dobrze.
Uśmiechnęła się do niego, a on zwichrzył jej włosy. Musiał się trochę unieść, żeby to zrobić, bo Alix, chociaż w butach na niskich obcasach, nadal była od niego wyższa.
- Papierosa? - Jenny miała rozbiegane oczy.
- Nie, dzięki - odpowiedziała automatycznie Alix. - Rzuciłam palenie.
- Mnie chodziło o to, czy masz papierosa.
- Powiedziałam ci, że rzuciłam.
- Nie czaruj. Widziałam paczkę w szufladzie twojego biurka.
- Te są tylko na wypadek kryzysu. I nie mam ich teraz przy sobie.
Alix spojrzała na zegarek. Prawie dziesiąta. Powinna już iść. Próbowała dodzwonić się do Paula o szóstej, by mu powiedzieć, że się trochę spóźni, żeby nie czekał i zjadł coś bez niej, ale nadal nie było go w domu, a jego komórka wciąż była wyłączona. Przestała się w końcu nim przejmować, choć wiedziała, że będzie na nią zły za to, że piła. Paul nie pił, co było jedną z tych rzeczy, które ją w nim zarówno urzekały, jak i przerażały. Miło było mieć kogoś, kto zawsze mógł prowadzić samochód i na kim zawsze mogła polegać. Nieprzyjemnie było mieć kogoś, kto patrzył na nią z dezaprobatą, gdy wchodziła chwiejnym krokiem po schodach.
- Eimear! - Pomachała do urzędniczki z rozliczeniowego. - Muszę lecieć. Coś zrobić, z kimś się zobaczyć, tego typu sprawy.
- Rozumiem, Alix. Na pewno kiedyś was wszystkich odwiedzę.
- Powodzenia. Nie tęsknij za nami zbyt mocno.
- Nie będę.
Alix zeszła niepewnie po schodach. Wypiła dużo więcej, niż zamierzała, i to była głupota, bo tak naprawdę nie lubiła się upijać. Z przyjemnością wypijała kilka drinków, ale zwykle poprzestawała na trzech lub czterech butelkach piwa. Tego wieczoru wypiła o wiele więcej.
Zakręciło się jej w głowie od wieczornego powietrza. Zatrzymała taksówkę i wsiadła. Cud, że trafiła mi się wolna, pomyślała, przymykając oczy. Pomimo późnej pory nadal było ciepło i w mieście były tłumy ludzi. Widok turystów w T-shirtach i krótkich spodenkach sprawił, że Alix poczuła się przesadnie wystrojona w swoim biznesowym kostiumie w kolorze kawy i brązowych butach na obcasach. W jej poprzedniej pracy dealerzy nosili jeansy i zwykłe bluzki. Choć nie T-shirty. Szkoda, że tak samo nie było w Europa Bank.
Taksówka przedzierała się przez uliczny ruch, który był prawie tak samo duży jak w ciągu dnia. Korek na St Stephen's Green wyglądał beznadziejnie.
Pochyliła się w stronę kierowcy.
- Proszę mnie tu wypuścić. Dalej pójdę pieszo.
- Jak pani sobie życzy.
Baggot Street była spokojniejsza. Alix ziewnęła, mijając domy w stylu georgiańskim. Zastanowiła się, co robiła zawsze przy takiej okazji, jak musiało to wszystko wyglądać w czasach, gdy w tych domach mieszkali ich właściciele. Cudownie mieć tyle przestrzeni, pomyślała. Na tym tle mieszkanie na Percy Place - pomimo dwóch poziomów i przesadnych pochwał, których nie szczędził sprzedający je agent - było żałośnie ciasne.
Weszła na schody i zaczęła szperać w torebce w poszukiwaniu kluczy. Dlaczego jej torebka zawsze była pełna przedmiotów, które uniemożliwiały znalezienie czegokolwiek? Potrząsnęła nią parę razy w nadziei, że klucze zabrzęczą, ale nic nie usłyszała.
- Szlag by to - mruknęła i nacisnęła dzwonek.
- Słucham - odezwał się Paul.
- Cześć! Przepraszam za spóźnienie - zawołała. - Nie mogę znaleźć kluczy.
Usłyszała brzęczek i drzwi frontowe otworzyły się. Zdjęła buty i przeszła korytarz w samych pończochach.
Paul już otworzył drzwi mieszkania.
- Witaj, Alexandro.
- Pani Hunter. - Alix zamrugała na widok matki Paula. - Jak się pani miewa?
- Świetnie - odpowiedziała. - A ty?
- Też świetnie. Nie wiedziałam, że pani do nas dzisiaj wpadnie.
- Oczywiście, że wiedziałaś - odezwał się Paul surowo. - Powiedziałem ci o tym w środę. Mówiłaś, że nie masz innych planów.
- Bo rzeczywiście nie miałam. - Alix poczuła zakłopotanie. - Bardzo przepraszam. Jedna z dziewczyn odchodziła z biura i z tej okazji stawiała nam drinki. Próbowałam dodzwonić się do ciebie wcześniej, Paul, ale nie odbierałeś, a sekretarka była wyłączona.
- Wyjechałem po mamę.
- Rozumiem - powiedziała Alix ze skruchą. - Przepraszam.
- Nic się nie stało. - Uśmiech pani Hunter nie objął jej oczu. - Domyślam się, że miałaś lepsze zajęcia.
- Nie miałam lepszych zajęć. Naprawdę. Gdybym tylko pamiętała… - Nie dokończyła. Paul ostrzegł ją wzrokiem, żeby była cicho.
- Chcesz kawy? - zapytał.
- Tylko jeżeli ty też pijesz.
- Właśnie skończyliśmy - odezwała się pani Hunter. - Ale jestem pewna, że Paul chętnie ci zrobi.
- Nie ma o czym mówić - powiedziała szybko Alix. - Nie rób sobie kłopotu, Paul.
Jednak on już płukał dzbanek ekspresu.
Alix poczuła ból głowy. Jasna cholera, pomyślała. Jak mogłam zapomnieć o toporze wojennym?
Matka Paula nie lubiła jej. Nigdy jej nie lubiła, choć Alix nie wiedziała dlaczego. Może nie akceptowała żadnej dziewczyny Paula dlatego, że był jej jedynym dzieckiem. A może chodziło o pracę Alix - pani Hunter obejrzała kiedyś Wall Street i Other People's Money i oba filmy bardzo się jej nie spodobały. A może po prostu chodziło o to, że Alix i Paul nie zdobyli się na to, żeby wziąć ślub, choć mieszkali ze sobą od trzech lat. Bez względu na przyczynę antypatia była już obustronna.
- Proszę. - Paul podał jej kubek słabo przefiltrowanej kawy.
- Dzięki.
- Jaki miałaś dzień? - zapytał.
- Pracowity. A ty?
- Też pracowity - odpowiedział sucho.
Paul był niezależnym dziennikarzem. Poznali się, gdy robił z nią wywiad do materiału zatytułowanego "Coraz więcej dziewczyn robi coraz lepsze kariery". Było to, jak mu się później przyznała, pożądanie od pierwszego spojrzenia. Parę tygodni później zamieszkali razem. Nadal uważała go za najbardziej seksownego mężczyznę, jakiego kiedykolwiek znała. Szkoda tylko, że miał taką matkę.
Wypiła kawę i uśmiechnęła się do niego.
- Dziękuję, Paul. Pójdę już spać.
- Dobrze - odpowiedział krótko.
- Dobranoc, pani Hunter.
- Dobranoc, Alexandro.
Jak ja nie znoszę tej kobiety, pomyślała, otwierając drzwi sypialni. Wie, że mam na imię Alix. Zwyczajne i proste. Żadne zdrobnienie. Po prostu Alix.
Trzasnęła za sobą drzwiami.

 

Rozdział 2

Obudziła się o trzeciej nad ranem w dusznej i gorącej sypialni. Chciało jej się pić. Nie słyszała, kiedy Paul się położył. Spał teraz obok niej spokojnie z ręką na kołdrze.
Delikatnie wstała z łóżka i na palcach poszła do kuchni. Nalała sobie soku pomarańczowego i otworzyła drzwi na balkon.
Nocne powietrze było przyjemnie ciepłe. Wyszła na balkon i pochyliła się nad poręczą. W dole płynęły ciemne i mętne wody kanału. Nigdy nie była w stanie pojąć, jak latem ludzie mogli w nim pływać, a zdarzało się to często. Dla agenta handlu nieruchomościami kanał był jeszcze jednym argumentem przemawiającym na korzyść mieszkania. Z zachwytem mówił o urokach przesiadywania nad wodą, od której odbija się słońce. Ani słowem nie wspomniał o szczurach wodnych, które czasami przemykały po nadbrzeżu.
Usiadła na wiklinowym krześle, popijając sok. Żałowała, że nie pamiętała o matce Paula. Wiedziała, że był wściekły, ale nie miała mu tego za złe. Sama była na siebie wściekła. Zżymała się na myśl, że wyniosła pani Hunter wróciła do swojego pustego domu na Stillorgan Road i ubolewała nad tym, że jej jedyny syn żyje z kimś takim jak Alix. Deirdre Hunter pragnęła kogoś lepszego dla swojego syna. Kogoś, kto by go wspierał, troszczył się o niego i patrzył na niego z podziwem.
Alix dopiła sok. Ona wspierała Paula. Oczywiście nie w taki sposób, jaki by się marzył jego matce. Nie przebywała z nim cały dzień i nie współczuła mu, gdy utknął w trakcie pisania tekstu i nie miał pomysłu, jak go dokończyć. Wsparcie ze strony Alix polegało na tym, że zarabiała czterokrotnie więcej niż on. Że bardzo często szła do biura pieszo po to, żeby on mógł korzystać z jej BMW, kiedy tylko chciał. Że nie zawracała mu głowy, gdy pracował. I troszczyła się o niego. Chodziła z nim na zakupy i nakłaniała do kupna przyzwoitych ubrań zamiast jeansów i bluz z supermarketów. Nie gotowała dla niego, bo jako kucharka była do niczego. Paulowi wychodziło to zdecydowanie lepiej. On czuł się w kuchni jak ryba w wodzie, a ona bez Marksa i Spencera oraz kuchenki mikrofalowej była kompletnie zagubiona. Więc to się nie liczyło. I podziwiała go. Wbrew temu, co być może myślała sobie pani Hunter. Podziwiała jego zdolność pisania w ciekawy sposób o nieciekawych sprawach i jego umiejętność świeżego spojrzenia na stare tematy.
Kochała Paula, ale chciała, żeby miał inną matkę.

- Alix?
Otworzyła oczy na dźwięk jego głosu i kilkakrotnie zamrugała z powodu ostrego światła.
- Alix. Dobrze się czujesz?
- Tak. Ja-auu! - Potarła obolały kark. Nie do wiary, że zasnęła na patio, nie mając na sobie nic poza górą jedwabnej piżamy.
- Co ty, u diabła, tu robisz? - Paul patrzył na nią zdumiony.
- Obudziłam się i było mi gorąco, więc wyszłam zaczerpnąć trochę świeżego powietrza.
- No, wiesz, Alix! - Uniósł brwi. - Ubrana w ten sposób?
- Było ciemniej, gdy tu przyszłam. Poza tym nikt nie jest w stanie mnie tu dojrzeć.
- Nie byłbym taki pewny. Zawsze się znajdą jakieś ciekawskie oczy.
- O czwartej nad ranem?
- Nigdy nie wiadomo. - Stał przy poręczy i wpatrywał się w przeciwną stronę kanału.
- Paul, przykro mi, że się spóźniłam.
- Powiedziałem ci już, że nic się nie stało - odezwał się oschle.
- Wiem, co powiedziałeś. Ale myślałeś coś przeciwnego, prawda?
Milczał.
- Naprawdę staram się być miła dla twojej matki - mówiła dalej. - Ale ona mnie nie lubi. I mnie nie rozumie.
- Moja matka jest w porządku. Może tylko jest trochę staroświecka.
- Nie potrafię być taką osobą, jaką ona by chciała we mnie widzieć. - Wstała z krzesła i stanęła obok niego. - Potrafię być tylko tym, kim jestem.
- To znaczy kim?
- No, nie wiem. - Wsunęła rękę pod jego koszulę. - Kimś zepsutym, wyuzdanym, seksownym?
- Nie teraz.
- Pewnie! - Cofnęła rękę. - Pewnie. Dla ciebie bardziej się liczy to, co o mnie myśli twoja matka. Świetnie. Tylko tak dalej!
- To nie tak.
- Właśnie, że tak. Tańczysz wokół swojej mamuśki, jakby była jedyną kobietą w twoim życiu. Pora, żebyś wydoroślał, Paul!
- Doprawdy? - zapytał lodowatym głosem. - Nie sądzę, abym to akurat ja musiał wydorośleć. To nie ja się upiłem i zgubiłem klucze do mieszkania, prawda?
- Nie byłam pijana - zaprotestowała. - I nie zgubiłam kluczy. Były na dnie torebki.
- Byłaś pijana w sztok - warknął. - I nigdy niczego nie możesz znaleźć w tej swojej torebce.
- I po co się kłócimy? - zapytała. - Przecież to głupota.
- Tak, to jest głupota. - Odwrócił się i wszedł do mieszkania.
Alix została i zacisnęła pięści.

Zostawił kartkę z wiadomością, że pojechał do Carlow robić wywiad. Alix poszła znowu do łóżka i gdy wrócił, spała nadal. Obudziła się prawie o jedenastej. Nie była pewna, czy to, że przespała pół nocy na balkonie, było rzeczywistością czy częścią niewyraźnego snu. Wiedziała jednak, że kiedy wróciła do domu, dość podchmielona, zastała nieprzychylną jej matkę Paula. Jęknęła. Ta kobieta to prawdziwa zmora. Jeżeli istniał jakiś powód, żeby nie wychodzić za Paula, na pewno była to jego matka!
Żeby się zrehabilitować za poprzedni wieczór, zarezerwowała stolik w Dobbins. Paul lubił tę restaurację, a poza tym od bardzo dawna nie wychodzili nigdzie na kolację. To mu poprawi nastrój, pomyślała. Żaden mężczyzna nie potrafi się oprzeć dobremu jedzeniu.
Dochodziła ósma, gdy wrócił.
- Ciężki dzień wśród sław? - zapytała wesoło.
- Tak - odpowiedział.
- Zarezerwowałam stolik w Dobbins na pół do dziewiątej. Masz akurat tyle czasu, żeby wskoczyć pod prysznic.
Spojrzał na nią.
- Dlaczego to zrobiłaś?
- Pomyślałam, że z przyjemnością gdzieś wyjdziesz. Od niepamiętnych czasów nie jedliśmy poza domem. W przeciwnym wypadku ty musiałbyś coś ugotować albo ja udawać, że gotuję!
- Nie chcę nigdzie wychodzić.
Uśmiechnęła się do niego.
- Oczywiście, że chcesz. Jesteś tylko zmęczony i… - Głos jej zamarł, gdy na niego spojrzała. Zdała sobie sprawę, że on nadal jest zły. Za bardzo zły, żeby machnąć na to ręką. - Posłuchaj. Naprawdę bardzo mi przykro z powodu twojej matki. Powiedziałam to już około stu razy i w dalszym ciągu podtrzymuję. To się nie powtórzy. Ale naprawdę nie ma sensu trwać w gniewie, Paul. To nic nie da.
- Wiem.
- W takim razie - uśmiechnęła się - zapomnijmy o wczorajszym wieczorze i idźmy na kolację.
Palcami przeczesał swoje kruczoczarne włosy.
- Nie.
Wzruszyła ramionami.
- Nie chcesz, to nie. Przepraszam. Powinnam była najpierw cię zapytać. Myślałam, że robię dobrze. - Odwróciła się od niego.
- Alix, to nie tak. - Wyciągnął rękę i dotknął jej ramienia. - To nie ma nic wspólnego z wczorajszym wieczorem. Zupełnie. Chociaż… - Westchnął. - Może częściowo.
Odwróciła się. Po jego niebieskich oczach poznała, że jest zmartwiony.
- O co chodzi? - zapytała.
- Musimy porozmawiać.
Zaskoczył ją. Paul nie przepadał za rozmowami. Nigdy się nie zdarzyło, aby usiedli razem i przeprowadzili rozmowę o sensie życia. Nie była pewna, czy teraz ma na to ochotę.
- Dobrze - powiedziała po chwili. - O czym chcesz rozmawiać?
- O nas - odpowiedział, a Alix nieomal się zakrztusiła.
- Co to znaczy o nas?
- Niełatwo o tym mówić. Dużo o tym myślałem, ale powiedzieć na głos to zupełnie co innego.
- Co powiedzieć? - Zaniepokoił ją ton jego głosu.
- Dużo dla mnie znaczysz. Dobrze mnie traktujesz. W najlepszy znany ci sposób - materialnie - ale pieniądze to nie wszystko.
- Dobrze wiem, że pieniądze to nie wszystko! - Nie spuszczała z niego wzroku. - Nie dbam o ciebie tylko materialnie. Powiedziałeś straszną rzecz.
- Wiem. Źle się wyraziłem. To są właśnie te trudności, o których ci mówiłem.
- Słuchaj, Paul. Czy ty usiłujesz mi powiedzieć, że z nami koniec?
- Ja… - Był wyraźnie zakłopotany.
Alix nie miała pojęcia, co powiedzieć. Kochała Paula. Myślała, że on też ją kocha. Nie mogła uwierzyć, że on chce od niej odejść.
- Ale dlaczego?
- Jesteśmy razem od trzech lat i właściwie do niczego nie doszliśmy, prawda?
- A ty planowałeś, że dokąd dojdziemy? - zapytała cierpko.
- Wiesz, o co mi chodzi. - Jego głos stał się twardszy. - Nadal tu mieszkamy. Wciąż robimy te same rzeczy. Przybywa nam lat, ale nie zachowujemy się inaczej.
- A jak chcesz się zachowywać? - Była szczerze zdumiona. Nie mogła pojąć, co go dręczy.
- Chcę się ożenić i mieć rodzinę. Chcę mieć inną pracę. Chcę się ustabilizować.
- Ustabilizować? - Spojrzała na niego w osłupieniu. - Jesteś najbardziej ustabilizowaną osobą, jaką znam. Nie przypominasz typowego dziennikarza, który przesiaduje w pubach. Pracujesz cały dzień, wracasz do domu i pracujesz cały wieczór - czy można być jeszcze bardziej ustabilizowanym?
- Lubię pracować, ale w przeciwieństwie do ciebie i twojego banku, moja praca nie jest całym moim życiem. Nie myślę tylko o karierze, Alix. Lubię tę pracę i lubię pisać, ale nie zżera mnie ambicja, żeby zdobywać Nagrody Pulitzera czy być magnatem prasowym. A ty na pewno byś tego chciała, gdybyś była dziennikarką!
Zmieszała się. Prawdopodobnie miał rację.
- Więc co chcesz zrobić?
- Przyjąłem propozycję pracy dla RTÉ. To praca na etacie - koniec z wolnym strzelcem.
- Wspaniale! - Uśmiechnęła się do niego. - Naprawdę wspaniale. Chociaż uważam, że mogłeś mi powiedzieć, że złożyłeś podanie.
- Nie chciałem. Na wypadek, gdybym jej nie dostał.
- Ale dostałeś. - Pocałowała go lekko w policzek.
- Tak i jest to dla mnie początek nowego życia.
- To stąd się bierze to prorodzinne myślenie?
- Możliwe.
- Więc czego chcesz? Żebyśmy się pobrali? Żebym zaszła w ciążę? Odeszła z pracy? Ale wtedy nie byłoby nas stać na to mieszkanie. Chyba, że w RTÉ będą ci płacić fortunę!
- Mieszkanie jest twoje, nie moje. Ja mam dom pod Malahide. Ty nie chciałaś mieszkać tak daleko od miasta.
- Nie tyle nie chciałam, ile wydawało mi się to nierozsądne w sytuacji, gdy miałam już mieszkanie.
- Sama widzisz. Zawsze robimy tak, jak ty chcesz, Alix. Nigdy nie pomyślisz o tym, czego ja bym chciał.
- Ale to nieważne, gdzie mieszkasz! - wykrzyknęła. - Chodziło mi o to, że tutaj jest ci wygodniej. I na dodatek szybciej jesteś w mieście.
- To głupio kłócić się o to, kto gdzie powinien mieszkać.
- Skoro chcesz się ożenić i założyć rodzinę, to powinniśmy usiąść i uczciwie to omówić, a nie głupio się sprzeczać jak para nastolatków.
- W tym cały problem. Czasami zachowujesz się, jakbyś wciąż miała dwadzieścia dwa lata. Alix, masz trzydzieści dwa lata. Ja mam trzydzieści cztery. Nie możemy dalej żyć jak ludzie po dwudziestce.
Westchnęła.
- Nie zachowuję się jak dwudziestolatka.
- Właśnie, że tak. Wykonujesz tę zwariowaną pracę, która działa na ciebie jak narkotyk. Lubisz chodzić do pubu w piątek wieczorem - choć ja w piątkowy wieczór lubię być w domu. I pół życia spędzasz, gnając na spotkania do Londynu lub Paryża. To nie jest styl życia kogoś, kto jest gotowy się ustabilizować.
- Jesteśmy ustabilizowani - powiedziała Alix zdecydowanie. - A do Londynu czy Paryża jeżdżę służbowo. Nie spędzam tego czasu na libacjach, wiesz o tym. Oczywiście, że idę na drinka w piątek. Ale zwykle jest to tylko jeden drink. I nie wiedziałam, że ci mnie brakuje. Zazwyczaj poza komputerem świata nie widzisz. Który ja kupiłam, nawiasem mówiąc.
- Wiedziałem, że kiedyś to powiesz, że dasz mi odczuć swoją finansową wyższość.
- Nie opowiadaj kompletnych bzdur - warknęła. - Mamy wspólne konto, na litość boską.
- Nie wpłacasz na nie wszystkiego.
Spojrzała na niego szeroko otwartymi oczami.
- Postaram się zapomnieć, że to powiedziałeś.
- Tak, proszę. - Westchnął. - Przepraszam. Nie chciałem tego powiedzieć.
Podeszła do sofy i usiadła. Miała nadzieję, że siadając, rozładuje część napięcia nagromadzonego w pokoju. Nie była w stanie zrozumieć Paula tego wieczoru. To jego nagłe pragnienie, żeby się "ustabilizować". Tę jego całkowicie niespodziewaną potrzebę posiadania dzieci. To było coś niepojętego.
- Skąd się u ciebie wzięły takie plany?
- Bardzo długo o tym myślałem.
- I nic nie powiedziałeś?
- Jakoś nigdy nie było okazji.
- Paul. - Uśmiechnęła się do niego. - Za nami niejeden zakręt. Z tym też sobie poradzimy. Prawda?
Nie odpowiedział.
- Na pewno sobie poradzimy, Paul. - Przypatrywała mu się uważnie.
- Nie sądzę - powiedział w końcu.
- Dlaczego?
Widać było, że jest zmieszany, i Alix poczuła, jak zimna obręcz nagle zaciska się wokół jej serca.
- Dlaczego?
- Ponieważ nie jestem pewny, czy będziemy razem.
- Dlaczego? - Czuła, że zbliża się niebezpieczeństwo.
- Ja… chyba kogoś poznałem.
- Chyba kogoś poznałeś?
- Poznałem i bardzo ją lubię.
Przełknęła ślinę.
- Kochasz ją?
- Nie wiem. Jak można to wiedzieć?
- A więc poznałeś kogoś i z tego powodu nie chcesz nam dać szansy, czy to chcesz powiedzieć?
- Nie, nie to. - Spojrzał na nią ze złością. - Nie przekręcaj wszystkiego, Alix. Poznałem ją i ona jest taką osobą, z którą chciałbym spędzać więcej czasu.
- Jak ona ma na imię, ta osoba?
- Sabine.
- Sabine?
- Sabine Brassaert.
- Brzmi z francuska. - Alix zmarszczyła nos.
- Jest Francuzką.
- Gdzie ją poznałeś?
Wolno wypuścił powietrze z płuc.
- W Paryżu.
- W Paryżu? - powtórzyła jak echo. - Kiedy poznałeś ją w Paryżu?
- A jak myślisz?
Wstała.
- Chcesz powiedzieć, że poznałeś tę Sabine, gdy pojechaliśmy na otwarcie nowego biura Europa Bank? Tam ją poznałeś?
Zmieszał się.
- Tak.
- Nie wierzę. - Przypatrywała mu się. - Zabrałam cię na tę wycieczkę. Byłeś zachwycony.
- Wiem.
- I poznałeś Francuzkę, z którą teraz chcesz uwić gniazdko i płodzić dzieci.
- Alix, to nie tak.
- Więc jak? - zapytała kategorycznie.
- Poznałem ją. Rozmawiałem z nią. Dobrze się z nią czułem. Przebywanie z nią sprawiło, że inaczej spojrzałem na ciebie i siebie. To wszystko.
- Przebywanie z nią - powtórzyła. - Jak długo z nią byłeś? Kim ona jest? Nie pamiętam jej. Była jednym z dealerów? Może żoną jednego z dealerów? W końcu to był Paryż.
- Alix, przestań - powiedział ostro. - Nie jest dealerem. Jest projektantką.
- Projektantką!
- Tak - powiedział. - Kolorystyka wnętrz, tego typu sprawy. I to ona umieściła te cytaty.
Alix pamiętała cytaty. Namalowano je na ścianach biura dealerów. Nie umiała się zdecydować, czy uważa je za mądre, czy po prostu pretensjonalne. Oczywiście, De l'audace, encore de l'audace, et toujours de l'audace! (zuchwałość, jeszcze raz zuchwałość, zawsze zuchwałość) było trafnym hasłem, jednak Alix nie była pewna, czy akurat do tego należy namawiać dealerów. Jej zdaniem trochę więcej ostrożności byłoby stosowniejsze.
- Jak, do cholery, udało ci się poderwać tę projektantkę? - zapytała.
- Nie podrywałem jej. Wyszedłem na dwór zaczerpnąć powietrza. Ona też tam była. Zaczęliśmy rozmawiać.
- I pod wpływem piętnastominutowej rozmowy postanowiłeś zakończyć nasz związek, ożenić się z nią i mieć dzieci. Tak było? - Miała roziskrzone oczy. - Czy może coś mi umknęło po drodze?
- To nie była tylko piętnastominutowa rozmowa.
- W takim razie co? - domagała się. - Kiedy jeszcze miałeś okazję z nią… - Jej głos ucichł. - Następnego ranka - powiedziała wolno. - Wtedy, prawda? Kiedy rzekomo poszedłeś biegać. Gdy ja spałam. Spotkałeś się z nią.
Paul był wyraźnie zmieszany.
- Tak.
- Ty łajdaku! - Z trudem wypowiadała słowa. - Ty ostatni łajdaku! W czasie gdy ja spałam, ty pieprzyłeś jakąś paryżankę.
- Alix, opanuj się. Nie pieprzyłem jej, jak to delikatnie ujęłaś. Spotkaliśmy się, pogadaliśmy i to wszystko.
- I co się wydarzyło? Powiedziała ci, że chce urodzić dzieci, i nagle się w niej zakochałeś? Tak było?
- Nie.
- W takim razie jak?! - krzyknęła. - Bo ja nie potrafię pojąć tego, co się zdarzyło. Naprawdę nie potrafię. Wczoraj wieczorem wściekałeś się na mnie, że nie wróciłam w porę do domu, żeby zobaczyć się z twoją okropną matką, która mnie wprost nie znosi, a dziś wieczorem mówisz mi, że właściwie to ty chcesz ode mnie odejść i ożenić się z dziewczyną, z którą spędziłeś parę godzin, i mieć z nią dzieci.
- Alix, wszystko przekręcasz.
- Nie sądzę.
- Tak, przekręcasz. Nie wiem, czy chcę się ożenić z Sabine czy nie. Ledwo ją znam. Ale wiem na pewno, że z naszym związkiem jest coś nie tak i że muszę zmienić swoje życie.
- Powodzenia - warknęła.
- Ty nie chcesz wyjść za mąż i urodzić dzieci, prawda? Tego nie ma we wspaniałym planie pięcioletnim Alix Callaghan, co?
- Nie mam żadnego planu pięcioletniego.
- Czyżby? A co znaczyły słowa, które powiedziałaś właśnie tamtego wieczoru do tego Guy, Francuza od finansów? Chcę zostać dyrektorem, zanim skończę trzydzieści pięć lat? To chyba nie idzie w parze z małżeństwem i dziećmi, prawda?
- Guy Decourcelle ma trzydzieści sześć. Jest żonaty. Ma dwie córki. Dla niego to nie był problem - powiedziała twardo.
- O, daj spokój, Alix. Wiesz, że z tobą byłoby inaczej.
- Dlaczego?
- Ponieważ ty musiałabyś wziąć urlop, żeby urodzić i wychować dzieci. A ty nie jesteś na to gotowa. Nie słyszysz, jak tyka twój zegar biologiczny, ale tak właśnie jest! Mój też tyka. Chcę mieć dzieci teraz, kiedy w pełni mogę nacieszyć się ich obecnością i zabawą z nimi. Nie chcę, żeby były wykalkulowaną na zimno częścią mojej kariery zawodowej. Co to, to nie.
- Paul, ależ ja chcę mieć dzieci. Kiedyś. Przyznaję, że nie teraz. Kiedyś dokonam takiego wyboru. Myślałam, że kiedy ten moment nadejdzie, będę je miała z tobą. Kocham cię, Paul. - Nagle łzy napłynęły jej do oczu, ale całą siłą woli powstrzymała je. Szczyciła się tym, że nie należy do kobiet, które płaczą w trakcie kłótni. Nie znosiła płaczących kobiet.
- Może będziemy je mieli - powiedział Paul. - Alix, czy ty tego nie rozumiesz? Ziemia usunęła mi się spod nóg. Dlatego potrzebuję trochę czasu, żeby wszystko przemyśleć. Dlatego muszę się stąd wyprowadzić na jakiś czas.
- I gdzie masz zamiar się przeprowadzić? - zapytała z goryczą. - Do Paryża?
- Nie - westchnął. - Umowa na wynajem Malahide wygasa w przyszłym miesiącu. Mam zamiar wprowadzić się tam z powrotem.
- A do tego czasu?
- Zamieszkam u mojej matki.
Spojrzała mu prosto w oczy.
- To dlatego była tu wczoraj wieczorem? Oboje zamierzaliście zrobić mi niespodziankę?
Potrząsnął głową.
- Zaprosiłem ją wcześniej, pamiętasz? Ale rozmawialiśmy na ten temat, gdy cię jeszcze nie było, a ona zapytała, co ja w tobie widzę.
- A ty odpowiedziałeś, że nic wielkiego i że planujesz zamieszkać na kocią łapę z pewną francuską dziwką.
- Alix! Sabine nie jest dziwką. Nie planuję zamieszkać z nią na kocią łapę. Ona była tylko katalizatorem.
- Widziałeś się z nią od czasu tamtej imprezy? To było… jak dawno temu? Dwa miesiące?
- Rozmawiałem z nią przez telefon.
- I kiedy przyjeżdża do Dublina?
- Jeszcze nie teraz. Nie podjęliśmy decyzji. Ja nie podjąłem. Nie chodzi o ciebie czy Sabine. Chodzi o przyszłość.
- Jedno wielkie gówno - powiedziała Alix i wyszła z pokoju.