Ród Harkonnenów

  • Autor: Herbert, Brian & Anderson, Kevin J.
  • Dostępność: Brak
  • 39,00 zł
  • Niedostępny
Druga księga Preludium do “Diuny" - kontynuacja Rodu Atrydów. Szaddam zasiadł na Tronie Złotego Lwa. Wzmocnienie niepewnej pozycji nowego władcy zależy teraz od spłodzenia dziedzica płci męskiej. Zagraża mu także baron Vladimir Harkonnen, który gnany żądzą władzy knuje intrygi przeciwko największym potęgom Cesarstwa w nadziei, że wyniesie swój ród na nieosiągalne dotąd wyżyny władzy. Jego pierwszymi celami są ród Atrydów i zakon żeński Bene Gesserit. Pustynna planeta Diuna, przodująca w dziedzinie techniki planeta Ix oraz niezliczone inne podbite światy jęczą w niewoli nowych panów zdecydowanych wyzyskać ich zasoby do cna - w szczególności zaś uzależniającą przyprawę zwaną melanżem, której jedynym źródłem jest Diuna. Mimo olbrzymich represji pojawiają się grupki buntowników, które stawiają opór, ożywiając iskrę wolności. Niespodziewanie wyrastają nowi herosi: młody i sprytny Liet-Kynes na Diunie, przebiegły i wytrwały C'tair na Ix, oraz - wiedziony pragnieniem zemsty na swoich suzerenach-Harkonnenach - nieugięty Gurney Halleck na Giedi Primie. Dla dorastającego w komforcie i spokoju, otoczonego miłością poddanych księcia Leta Atrydy, nastaje czas doniosłych wyborów: pomiędzy miłością a honorem, przyjaźnią a powinnością, bezpieczeństwem a przeznaczeniem. Pierwszy tom napisanej przez Briana Herberta kontynuacji ojcowskiej sagi o planecie Diuna, Ród Atrydów, okazał się znacznie lepszy niż ktokolwiek miał prawo się spodziewać (bez wątpienia należy to przypisać zręcznemu pióru współautora, Kevina J. Andersona). Druga księga Preludium do “Diuny" utrzymuje poziom poprzedniczki!

Rok wydania: 2003
Stron: 542
Oprawa: broszura
Format: 115/183
Pakowanie: 12
Tłumacz: Ładysław Jerzyński

Fragment tekstu:

Naszemu wspólnemu przyjacielowi,Edowi Kramerowi,bez którego pomysł ten nigdy nie zostałby zrealizowany.To z jego inspiracji powstał nasz zespół.


Podziękowania

Jan Herbert za jej niezłomne poświęcenie i nieustające twórcze wsparcie.
Penny Merritt za pomoc w uporządkowaniu literackiej spuścizny jej ojca, Franka Herberta.
Rebecce Moesta Anderson za niestrudzoną, entuzjastyczną pomoc w realizacji tego przedsięwzięcia, które ogromnie wiele zawdzięcza jej pomysłom, wyobraźni i czujnemu oku.
Robertowi Gottliebowi i Mattowi Bialerowi z William Morris Agency, a także Mary Alice Kier i Annie Cottle z Cine/Lit Representation za to, że ani na chwilę nie zabrakło im wiary w wartość tego przedsięwzięcia.
Irwynowi Applebaumowi i Nicie Taublib z Bantam Books, którzy swym wysiłkiem i uwagą wspierali nasze dzieło.
Patowi LoBrutto, którego zapał od samego początku pomagał nam wytrwać na obranej drodze. Dzięki jego sugestiom i uwadze poszczególne wątki Rodu Harkonnenów zyskały na sile i wyrazistości.
Anne Lesley Groell i Mike'owi Shohlowi, którzy nawet o północy gotowi byli służyć nam redaktorską poradą i pomocą.
Carolyn Caughey, naszemu brytyjskiemu wydawcy, która dostrzegała braki przez innych przeoczone i doradzała w sprawach wielkich i małych.
Anne Gregory za pracę redakcyjną przy brytyjskim wydaniu Rodu Atrydów, które ukazało się zbyt późno, by umieścić jej nazwisko w podziękowaniach.
Catherine Sidor z WordFire, Inc., która, jak zawsze niestrudzona, odsłuchiwała dziesiątki mikrokaset i przepisywała setki stron, dostosowując się do szaleńczego rytmu naszej pracy. To jej niezłomna pomoc na każdym etapie powstawania tej książki pozwoliła nam nie zwariować, a na dodatek zrodziła w innych osobach fałszywe przekonanie o naszej dobrej samoorganizacji.
Diane E. Jones oraz Diane Davis Herdt, które były pierwszymi czytelniczkami i jakby króliczkami doświadczalnymi, a ich reakcje i podpowiedzi wyszły na korzyść wielu scenom i wątkom.
Członkom Herbert Limited Partnership, a przede wszystkim: Ronowi Merrittowi, Davidowi Merrittowi, Byronowi Merrittowi, Julie Herbert, Robertowi Merrittowi, Kimberly Herbert, Margaux Herbert i Theresie Shackelford, którzy swoim entuzjazmem umacniali nas w chęci kontynuacji wspaniałej wizji Franka Herberta.
Podziękować także musimy Beverly Herbert za niemal czterdzieści lat pełnej zapału i chęci obecności u boku jej męża, Franka Herberta.
A przede wszystkim Frankowi Herbertowi, którego geniusz stworzył ów zdumiewający wszechświat, do którego i my staramy się wnieść swoją małą cząstkę.

 

 


Odkrycia są niebezpieczne… ale nie inaczej jest z życiem. Człowiek, który lęka się podjąć ryzyko, nigdy niczego się nie nauczy, nigdy nie dorośnie i nigdy nie będzie żył naprawdę.

planetolog Pardot Kynes, ABC Arrakis,podręcznik napisany dla syna Lieta


Kiedy piaskowa burza zbliżała się z hukiem z południa, Pardota Kynesa bardziej interesowały meteorologiczne odczyty niż myśl o bezpiecznym schronieniu. Jego syn Liet - ledwie dwunastolatek, ale zahartowany przez twarde warunki życia na pustyni - krytycznie oglądał starodawną kapsułę pomiarową, którą znaleźli w zapomnianej Stacji Badawczej Botaniki. Wątpił, by urządzenie w ogóle jeszcze funkcjonowało.
Chwilę później Liet spojrzał nad sfalowanym morzem wydm w kierunku nadchodzącej burzy.
- Diabelski wicher na otwartej pustyni. Hulasikali Wala.
Instynktownie poprawił zapięcia destylozonu.
- Kurzawa koriolisa - poprawił go ojciec, używając naukowego terminu zamiast wolańskiego. - Wiatry na otwartych równinach wzmagane są przez obrotowy ruch planety. Osiągają prędkość do siedmiuset kilometrów na godzinę.
Podczas gdy ojciec mówił, chłopak zajęty był zamykaniem jajowatej kapsuły, sprawdzaniem zasuw otworów wentylacyjnych, ciężkich drzwi śluzy, zmagazynowanych zapasów. Zignorował generator sygnałów i niepokojące wskazania, gdyż burza każdy komunikat i tak zamieniłaby w strzępy elektromagnetyczne.
W społecznościach dostatnich Lieta uważano by po prostu za chłopca, jednak surowe życie pośród Wolan wykształciło w nim twardość i dojrzałość, jakie rzadko spotyka się u osób dwa razy od niego starszych. W istocie był lepiej od ojca przygotowany do stawiania czoła trudnym sytuacjom.
Starszy Kynes poskrobał się w szpakowatą brodę.
- Porządny samum, taki jak ten, może objąć cztery stopnie szerokości. - Włączył matowe ekrany instrumentów. - Wzbija pył na wysokość dwóch tysięcy metrów i ten jeszcze długo po przejściu burzy spada z nieba.
Liet raz jeszcze sprawdził zatrzask śluzy, aby upewnić się, że wytrzyma natarcia kurzawy koriolisa.
- Wolanie nazywają to "deszczem piasku", el-sajal.
- Kiedy pewnego dnia to ty zostaniesz planetologiem, będziesz musiał używać bardziej fachowego języka - powiedział ojciec mentorskim tonem. - Bez przerwy wysyłam Cesarzowi raporty, chociaż może rzadziej, niż powinienem. Ale i tak wątpię, by ktokolwiek je czytał. - Stuknął w jeden z instrumentów. - Hm, chyba właśnie nad nami przechodzi front.
Liet uniósł pokrywę wizjera, aby spojrzeć na sunącą na nich ścianę bieli i brązu.
- Planetolog, ojcze, musi korzystać nie tylko z naukowego języka, ale i ze wzroku. Spójrz tylko.
Pardot uśmiechnął się niewesoło.
- Czas wzbić się w górę.
Chociaż drążki sterownicze były dawno nie używane, udało mu się uruchomić silniki odciążacza. Uwolniona od grawitacyjnego ciążenia kapsuła uniosła się powoli w powietrze.
Czoło huraganu było już blisko. Liet opuścił pokrywę, mając nadzieję, że antyczna aparatura meteorologiczna się nie rozleci. Intuicji ojca częściowo ufał, ale nie jego umiejętnościom praktycznym.
Kapsuła wzlatywała coraz wyżej, kołysząc się pod pierwszymi uderzeniami samumu.
- No i się zaczyna - mruknął ojciec.
Wicher uderzył w nich niczym maczuga i wyrzucił wysoko w górę.

Parę dni wcześniej podczas podróży w głąb pustyni obaj Kynesowie dostrzegli znajome oznaczenia Stacji Badawczej Botaniki, która została porzucona przed tysiącami lat. Wolanie przeszukali większość placówek, zabierając wszystko, co dało się w jakikolwiek sposób wykorzystać, ale tej stacji umieszczonej w skalnej wnęce nie odkrył nikt przed nimi.
Wraz z Lietem otworzyli zakopaną w piachu śluzę i zajrzeli do środka niczym do grobowca. Musieli jeszcze trochę poczekać w słonecznym skwarze, aby świeży powiew zastąpił zatęchłe powietrze. Pardot przechadzał się przed wejściem i niecierpliwie zaglądał do mrocznego wnętrza.
Stacje Badawcze Botaniki zbudowano w złotej epoce Starego Cesarstwa. Kynes wiedział, że w owym czasie ta pustynna planeta niczym się nie wyróżniała; była pozbawiona godnych uwagi zasobów, a zatem niewarta kolonizacji. Kiedy po całych pokoleniach życia w niewoli dotarli na Arrakis zensunniccy Wędrowcy, mieli nadzieję, że zbudują tutaj dla siebie przystań wolności.
Było to jednak przed odkryciem melanżu, drogocennej substancji, której nie znaleziono poza tym miejscem nigdzie we wszechświecie. A wtedy wszystko się odmieniło.
Kynes nie nazywał już planety Arrakis, jak zapisano w rejestrach Cesarstwa, używał bowiem nazwy nadanej jej przez Wolan: Diuna. Chociaż z charakteru był już Wolaninem, nadal pozostawał sługą Padyszacha Cesarza. Elrood IX kazał mu odkryć tajemnicę przyprawy: skąd się bierze, jak powstaje, gdzie można ją znaleźć. Od trzynastu lat Kynes żył pośród mieszkańców pustyni, pojął Wolankę za żonę, a syna, półkrwi Wolanina, uczynić chciał swym następcą: planetologiem na Diunie.
Nigdy nie zmalał jego entuzjazm dla tej planety. Z zapałem korzystał z każdej okazji, aby się dowiedzieć czegoś nowego, nawet jeśli miał się znaleźć na drodze samumu.

Antyczne odciążacze kapsuły szumiały pod naporem kurzawy koriolisa niczym stado gniewnych os. Pojazd meteorologiczny kołysał się na wirujących prądach powietrznych niczym balon o metalowej powłoce. Niesiony przez wicher piach siekł o powierzchnię kapsuły.
- To mi przypomina burze poświatowe, które widywałem na Salusa Secundzie - powiedział w zamyśleniu Pardot. - Zadziwiające zjawisko: bardzo kolorowe i bardzo groźne. Wiatr potężny jak cios młotem może nadlecieć skądkolwiek i zmiażdżyć cię na placek. Fatalnie, jeśli przydybie cię na wolnym powietrzu.
- Nie chciałbym być teraz na zewnątrz - mruknął Liet.
Jedna z płyt wygięła się do środka, a przez szczelinę ze złowrogim sykiem wdarło się powietrze. Liet podskoczył z uszczelniaczem w ręku i w jednej chwili piana zalepiła otwór.
- Jesteśmy w rękach Boga, który w każdej chwili może nas zniszczyć.
- Tak by to ujęła twoja matka - powiedział Pardot, nie odrywając wzroku od instrumentów. - No, no, w porywach ma do ośmiuset kilometrów na godzinę! - W głosie planetologa nie było strachu, a jedynie podniecenie. - Ależ monstrum!
Liet zerknął na ojca, nadal pochylony nad uszczelnioną rysą. Syk ustał; słychać było tylko trzaskające o powłokę bicze piasku.
- Gdybyśmy byli teraz na zewnątrz, obrałby nas z ciała do kości.
Pardot wydął usta.
- Masz rację, ale musisz się wyrażać w sposób mniej obrazowy, bardziej kwantytatywny. Nie możesz w raporcie do Cesarza używać takich wyrażeń jak "obrać z ciała do kości"!
Ryk wiatru i trzask piachu osiągnęły crescendo, a potem przy nagłym wzroście ciśnienia w badawczej kapsule wszystko nagle zamilkło. Liet przełknął kilka razy, aby oczyścić uszy i gardło. Wewnątrz jego czaszki pulsowała intensywna cisza. Na zewnątrz nadal słyszał kurzawę koriolisa, ale teraz niczym szept jakichś widm.
- Jesteśmy w oku cyklonu. - Rozpromieniony Pardot odstąpił od konsoli z instrumentami. - Sicz w samym centrum burzy, schronienie tam, gdzie najmniej byś się go spodziewał.
Dookoła nich błyskały niebieskawo wyładowania, piach i drobniutki pył wytwarzały pole elektromagnetyczne.
- Mówiąc szczerze, wolałbym już być w siczy - wyznał Liet.
Kapsuła unosiła się w oku cyklonu, bezpieczna teraz i cicha, po przewaleniu się atakującej ściany. Zamknięci w niewielkim pomieszczeniu, odgrodzeni od reszty świata, mogliby porozmawiać jak ojciec z synem.
Ale nie skorzystali z tej szansy.
Po dziesięciu minutach dotarła do nich druga ściana, a brutalne uderzenie gwałtownie wyrzuciło kapsułę. Liet zatoczył się i chwycił za poręcz, ojcu udało się zachować równowagę. Kadłub wibrował i dygotał.
Ojciec spojrzał na instrumenty, podłogę gondoli, potem na syna.
- Nie bardzo wiem, co teraz zrobić. Odciążacze… - znienacka zanurkowali, jakby pękła zabezpieczająca ich lina - …szwankują.
Liet walczył z dziwnym uczuciem nieważkości, podczas gdy kapsuła leciała w dół, ku niewidocznej w piaskowej zawiei powierzchni piasku. Mimo zamętu planetolog nieprzerwanie śledził wskazania instrumentów.
Kapryśne odciążacze zaskoczyły chwilę przed katastrofą. Siła generatora pola Holtzmana zrównoważyła impet rozpędzonej bryły, ale gondola i tak mocno uderzyła w zbity piach. Samum przetaczał się teraz nad ich głowami niczym przyprawowy kombajn nad przykucniętym skoczkiem pustynnym. Z nieba sypał deszcz kurzu.
Poobijani, ale bez żadnych ran, obaj Kynesowie pozbierali się, a potem popatrzyli na siebie, czując, jak odpływa adrenalina. Samum odsuwał się coraz dalej…

Przepchnąwszy piachochrapy przez zapchany otwór wyjściowy, Liet wpuścił do środka świeże powietrze. Kiedy otworzył pokrywę śluzy, natychmiast do środka wlał się strumień piachu, zaraz jednak Liet zeszklił ściany wiązaczem pianowym, a następnie to szpadlem z sakwy wolańskiej, to rękami zaczął wykopywać tunel na zewnątrz.
Pardot, całkowicie ufając umiejętnościom syna, zajął się w półmroku syntezą wskazań pomiarowych ze staroświeckiego urządzenia.
Mrużąc oczy niczym noworodek wydobyty z łona, Liet ogarnął wzrokiem krajobraz po burzy. Pustynia była odmieniona: pojawiły się nowe zbiorowiska wydm, zniknęły dawne znaki orientacyjne, ślady na piasku, a nawet niewielkie osady. Cała kotlina wydawała się świeża, czysta, jakby nowa.
Pokryty pyłem wydostał się na twardsze podłoże, skąd ocenił położenie gondoli. Spadając, wydrążyła krater, niezależnie od burzy ściągając na siebie powódź piachu.
Dzięki wolańskim instynktom i wrodzonemu poczuciu kierunku, Liet bez trudu mógł mniej więcej określić ich położenie: znajdowali się nieopodal Nibymuru Południowego. Rozpoznawał formacje skalne, szczyty, kopy, profile ścian. Gdyby wicher poniósł ich kilometr dalej, kapsuła roztrzaskałaby się o skały. Cóż za niesławny koniec wielkiego planetologa, którego Wolanie czcili jako swego Ummę, swego proroka!
Zawołał w kierunku zagłębienia:
- Ojcze, w tych skałach jest chyba sicz. Wolanie pomogą nam odkopać gondolę.
- Dobry pomysł - usłyszał stłumiony głos Pardota. - Idź sam, ja tu zostanę, bo mam… pewien pomysł.
Chłopak westchnął i ruszył przez piach ku sterczącemu występowi ochrowej skały. Szedł nierównym krokiem, aby nie zwabić wielkiego piaskala. Stąpnięcie, szurnięcie nogą, pauza… Szurnięcie, pauza, stąpnięcie… Szurnięcie, stąpnięcie, pauza, stąpnięcie…
Koledzy Lieta z siczy Czerwonego Muru, a zwłaszcza brat krwi Warrick, zazdrościli mu każdej chwili spędzonej w towarzystwie planetologa. Ludzie pustyni zawdzięczali Ummie Kynesowi rajską wizję: uwierzyli w sen o odrodzeniu Diuny i poszli za prorokiem.
W całkowitej tajemnicy przed Harkonnenami - dzierżawcami Arrakis, którzy jako jedyni mieli prawo zbierać tutaj melanż, a poddanych sobie ludzi bezlitośnie wykorzystywali - Kynes nadzorował armie sekretnych, pełnych pasji robotników. Ich zadaniem było sadzenie traw hamujących ruch wydm, a także zakładanie w ocienionych kanionach plantacji kaktusów i twardych krzewów zaopatrywanych w wodę przez osadniki rosy. W nie zamieszkanych okolicach bieguna południowego Wolanie stworzyli palmaria, początkowo niewielkie, ale z czasem coraz lepiej się rozwijające. W Gipsowej Kotlinie Kynes stworzył projekt demonstracyjny: rosły tu kwiaty, owoce i karłowate drzewka.
Chociaż planetolog potrafił ułożyć wielki harmonogram działań mających przekształcić oblicze planety, a także czuwał nad jego przestrzeganiem, to przecież syn nie ufał na tyle jego rozsądkowi, aby na dłużej pozostawiać go samego.
Chłopak szybko odnalazł wypalone na skale znaki, pośród odbarwionych kamieni wskazujące drogę ku pożywieniu i schronieniu, a spełniające zasadę Podróżnej Gościnności, al'amjah.
Silni Wolanie z siczy pomogą im wydobyć z piasku gondolę i przetransportować ją w bezpieczne miejsce do naprawy. Nie minie godzina, a na zewnątrz nie będzie już żadnego śladu; o to Wolanie potrafią się zatroszczyć jak nikt inny.
Kiedy jednak Liet spojrzał za siebie na miejsce upadku kapsuły, przestraszył się, widząc, że ta się porusza, już na jedną trzecią wydobywszy się z piachu. Gondola buczała nisko i stękała niczym jakieś zwierzę pociągowe schwytane przez bagno na Bela Tegeuse, ale odciążacze mogły za każdym razem popchnąć pojazd ledwie o kilka centymetrów.
Liet znieruchomiał, kiedy pojął, co usiłuje zrobić jego ojciec. "Odciążacze! Na otwartej pustyni!"
Rzucił się biegiem, a każdy krok uruchamiał następną lawinkę piaskowego pyłu.
- Ojcze, nieee! Wyłącz je natychmiast!
Krzyczał tak, że zachrypło mu w gardle. Ogarnięty strachem, ponad złotym morzem wydm spojrzał w kierunku Depresji Cielago, obawiając się, że zobaczy złowieszczy ruchomy kopiec, zwiastujący…
- Ojcze, wychodź, wychodź jak najszybciej!
Ześliznął się do otworu luku, podczas gdy gondola dalej powtarzała swe ruchy w górę i w dół. Pole odciążaczy wibrowało. Złapawszy za ramę wejścia, Liet podciągnął się i wskoczył do środka. Ojciec wpatrywał się w niego zaskoczony, a potem rzekł z uśmiechem:
- To jakiś automatyczny układ. Nie wiem, co nacisnąłem, ale w ten sposób kapsuła w niecałą godzinę wydobędzie się sama na powierzchnię - spojrzał na przyrządy - a mnie dało to czas, żeby nowe dane…
Liet chwycił ojca za ramię, odciągnął od konsoli z instrumentami i jednym ruchem wyłączył wszystkie urządzenia. Odciążacze ucichły. Pardot chciał zaprotestować, ale syn popchnął go w kierunku wyjścia.
- Na zewnątrz, i to już! A potem jak najszybciej uciekaj w kierunku skał!
- Ale…
Nozdrza Lieta drżały z gniewu i pasji.
- Odciążacze tak jak tarcze wykorzystują pole Holtzmana. Wiesz, co się dzieje, kiedy uruchomisz tarczę na otwartej pustyni?
Planetolog przez chwilę mrugał, a potem zawołał:
- Aaaa, zjawia się piaskal!
- Zawsze się zjawia! Uciekamy!
Ojciec przecisnął się przez otwór i zeskoczył na piach. Odzyskał równowagę i zwrócił się ku prażącemu słońcu. Widząc jakiś kilometr od nich linię urwiska, którą wcześniej pokazał Liet, zaczął oddalać się nieregularnym krokiem - stąpnięcie, szurnięcie, pauza - posuwając się jak w jakimś zawikłanym tańcu. Młody Wolanin zeskoczył z włazu i razem ruszyli w kierunku bezpiecznych skał.
Nie musieli długo czekać, żeby usłyszeć za sobą syczący, basowy dźwięk. Liet zerknął przez ramię i przynaglił ojca.
- Szybciej! Nie wiem, ile czasu nam jeszcze pozostało!
Przyspieszyli, ale ojciec opóźniał marsz. Wzbierająca fałda sunęła wprost na gondolę, a oni byli ciągle tak blisko! Coraz wyraźniej widać było, że wydmy się kołyszą, przesuwają, zapadają…
- Biegnij najszybciej, jak możesz!
Przeskoczyli przez grzbiet wydmy, stoczyli się z niej, poderwali na nogi i pobiegli. Skały były już nie dalej niż o sto metrów i Liet miał nadzieję, że im się uda. Dudnienie było coraz głośniejsze, bestia najwyraźniej przyspieszała. Ziemia zaczęła drżeć.
Kiedy Pardot dopadł do pierwszych kamieni, chwycił się ich i oparł na rękach, dysząc ciężko, ale Liet pociągnął go dalej, dopiero bowiem na stoku mogli być zupełnie bezpieczni. Gdy chwilę później opadli na grzędę skalną i z trudem łapali powietrze, zobaczyli, jak wokół na pół zagrzebanej w piachu kapsuły tworzy się wir sypkiego pyłu. Pojazd zaczął się przechylać na bok i obsuwać.
Tymczasem na krańcach wiru pojawił się zarys paszczy. Gondola zniknęła w wielkiej lawinie piasku, jeszcze zanim ukazały się lśniące kły. Piaskal pogrążył się w głębinach i po chwili widzieli już tylko oddalający się w kierunku horyzontu wzgórek.
Zapadła głucha cisza. Pardot Kynes nie wydawał się specjalnie przejęty wizją śmierci, której ledwie co umknął, natomiast poruszyła go utrata danych.
- Co za szkoda! - Planetolog zaczerpnął głęboko oddechu. - Na pewno dowiedziałbym się trochę więcej o naturze kurzaw koriolisa.
Liet sięgnął do prawej kieszeni destylozonu, wydobył z niej pojemnik z danymi ze staroświeckiego urządzenia pomiarowego, który w pośpiechu zabrał z panelu sterowniczego gondoli.
- Nawet w niebezpieczeństwie nie zapominam o nauce!
Starego Kynesa przepełniła ojcowska duma.
Krętą dróżką między kamieniami poszli w kierunku bezpiecznej siczy.

 


Człowiecze, ty możesz tworzyć życie, ty możesz życie niszczyć, jednak tak czy inaczej możesz go doświadczać. I w tym twoja wielkość i największa słabość.

z Biblii Protestancko-Katolickiej,Księga Kimla Septima, 5:3

Na przesiąkniętej smarami Giedi Primie dobiegał końca kolejny dzień roboczy. W świetle wiszącego nisko czerwonawego słońca, spoceni i zakurzeni robotnicy wychodzili z rowów i zaczynali się zbierać do domów.
Idący między nimi Gurney Halleck, blondyn ze zmierzwioną czupryną, rytmicznie klaskał w dłonie. Był to jedyny sposób, w jaki mógł przeciwstawiać się tyranii Harkonnenów, kiedy byli tak daleko, że nie mogli go usłyszeć. Ułożył piosenkę z absurdalnymi słowami w nadziei, że uda mu się nakłonić towarzyszy przynajmniej do wspólnego śpiewu.
Beznadziejna praca, Harkonnenów władza,
Dzień nudny jak deska, Harkonnenów łaska,
Mozół, znój, harówka, Harkonnenów słówka…

Ludzie jednak wlekli się w milczeniu. Utrudzeni jedenastoma godzinami pracy nawet nie zauważali domorosłego trubadura. Z westchnieniem rezygnacji Gurney dał wreszcie spokój swym próbom i uśmiechnął się krzywo.
- Lekko nie jest, przyjaciele, ale żeby tak się poddawać bez słowa…
Przed nimi widać było osadę wzniesioną z niskich prefabrykowanych budynków, a nazwaną Dmitrij dla upamiętnienia poprzedniej głowy rodziny, ojca barona Vladimira. Kiedy przed kilkoma dekadami baron objął rządy, zasiadł nad mapą planety i zgodnie z własnym gustem pozmieniał nazwy, które nabrały teraz melodramatycznego posmaku: Wyspa Strapień, Doliny Zguby, Skała Śmierci…
Bez wątpienia nim minie kilka następnych pokoleń, jakiś kolejny Harkonnen znowu wszystko pozmienia.
Ale to już prawie zupełnie nie obchodziło Gurneya Hallecka. Niewiele wprawdzie liznął nauki, wiedział jednak, że Cesarstwo jest ogromne, obejmuje bowiem milion planet i decyliony ludzi. Tyle że trudno było się spodziewać, by kiedykolwiek odbył podróż chociaż do Harko, zatłoczonej i zadymionej metropolii, której rdzawy poblask widać było dzień i noc na północy.
Gurney zerknął na ludzi ze swej brygady. Ze spuszczonym wzrokiem szli mechanicznym krokiem, tak ponurzy, że nie mógł powstrzymać się od śmiechu.
- Wystarczy talerz zupy, a zaczniecie śpiewać. Czy nie tak zresztą mówi Biblia PK: "Ciesz się całym sercem, gdyż to gwoli tobie słońce wstaje i zachodzi"?
Kilka osób lekko się uśmiechnęło, ale nawet to było lepsze niż nic. Przynajmniej paru na chwilę odegnało od siebie posępny nastrój. Życie było takie szare i monotonne, że nawet najsłabsza barwa miała swoją wartość.
Gurney miał dwadzieścia jeden lat, a trzynaście lat harówki sprawiło, że skórę miał już twardą i zrogowaciałą. Jasnoniebieskie oczy, przyzwyczajone do nieustannego wpatrywania się, i teraz zatrzymywały się na każdym drobiazgu… chociaż w Dmitriju niewiele było do zobaczenia. Z kwadratową szczęką, perkatym nosem i szeroką twarzą już teraz wyglądał jak stary farmer i za żonę najpewniej dostanie mu się któraś z tych wylęknionych, spracowanych dziewcząt z okolicy.
Całe dnie Gurney spędzał w rowie, rytmicznie jedna za drugą wyrzucając łopaty kamienistej gleby. Po dziesięcioleciach używania jej trzeba było kopać coraz głębiej, aby dotrzeć do żyźniejszych warstw, gdyż baron ani myślał marnotrawić solarisów na nawozy dla tego bydła roboczego.
Przez stulecia władania na Giedi Primie Harkonnenowie udoskonalili umiejętność wykorzystywania wszystkiego aż do granic możliwości. Było ich prawem - nie: obowiązkiem - wyciśnięcie z gleby wszystkiego, co się da, aby potem przenosić osadników na nowe grunty i cały cykl wyniszczania rozpoczynać od nowa. A kiedy pewnego dnia cała planeta będzie już doszczętnie wyjałowiona i ograbiona z zasobów, któryś z kolejnych baronów zażąda z pewnością nowego lenna w nagrodę ze wierną służbę Padyszachom Cesarzom. W końcu w Cesarstwie nie zbywało na nowych planetach do podboju.
Gurney nie trapił się jednak polityką galaktyczną. W tej chwili myślał przede wszystkim o nadchodzącym wieczorze i tej odrobinie radości, jakiej można było zaznać na miejscu wspólnych spotkań. A jutro kolejny dzień harówki, od której bolą krzyże.
Jedynym, co dobrze rosło na tych polach, były bulwy krallu, których większość była jednak eksportowana jako pasza zwierzęca, a na planecie zostawiano tylko tyle roślin, żeby robotnicy nie padali z nóg. Gurney jadł je codziennie, podobnie jak wszyscy inni. "Gdzie kiepska gleba, tam i smak marny".
Jego rodzice i towarzysze pracy mieli zawsze na podorędziu mnóstwo przysłów, nader często pochodzących z Biblii Protestancko-Katolickiej. Gurney spamiętywał je wszystkie i często układał do nich melodie. Muzyka była jedynym jego luksusem i chętnie z niego korzystał.
Robotnicy jeden po drugim oddzielali się od reszty i szli do swoich mieszkań: identycznych klitek z wadliwej serii prefabrykowanych domów, którą Harkonnenowie nabyli ze znacznym rabatem i przetransportowali na poddaną ich władzy planetę. Gurney spojrzał w kierunku miejsca, gdzie mieszkał z rodzicami i młodszą siostrą, Bheth.
Jego dom różnił się odrobinę od innych. W starych pordzewiałych garnkach na parapetach rosły kolorowe kwiaty: karminowe, niebieskie i żółte bratki, trochę stokrotek, a nawet kilka zupełnie niezwykłych na Giedi Primie lilii. Przy większości domków znajdowały się małe ogródki, w których rosło trochę warzyw, ziół i owoców. Lepiej, by nie wyglądały zbyt smakowicie, w takim bowiem przypadku łatwo mogły paść łupem któregoś z licznych patroli Harkonnenów.
W dzień tak ciepły jak dziś okna w domach były pootwierane pomimo zadymionego powietrza. Gurney usłyszał słodki głos Bheth nucącej jakąś melodię. Natychmiast stanęły mu sprzed oczami jej gładkie, jasne włosy; pomyślał o lnie - słowo znane mu z wierszy pochodzących z czasów Starej Ziemi - chociaż nigdy go nie widział. Bheth miała dopiero siedemnaście lat i znój pracy nie napoczął jeszcze jej delikatnej urody.
Gurney obmył twarz, dłonie i ramiona z brudu pod zewnętrznym kranem, potem wsunął głowę pod zimną wodę, aby następnie trochę uporządkować zmoczone włosy. Kiedy znalazł się w środku, ucałował siostrę, a krople z włosów kapnęły na jej skórę. Odskoczyła z krzykiem i powróciła do kuchennych zajęć.
Ojciec zasiadł już na krześle. Matka na tyłach domu przygotowywała nad drewnianym kubłem kralle na sprzedaż, a kiedy usłyszała, że Gurney już wrócił, wytarła ręce i weszła pomóc Bheth. Potem stanąwszy przy stole odczytała kilka wersów z podniszczonej Biblii PK (miała nadzieję, że przed śmiercią zdoła przeczytać ją dzieciom do końca) i wszyscy zasiedli do jedzenia. Rozmawiał z siostrą podczas jedzenia cienkiej zupy, przyprawionej jedynie szczyptą soli i odrobiną ziół. W trakcie posiłku rodzice mówili niewiele, porozumiewali się co najwyżej monosylabami.
Kiedy skończyli, Gurney zebrał talerze, umył je pod kranem i odstawił do jutra, żeby wyschły. Z mokrymi jeszcze rękami, klepnął ojca w ramię.
- Idziesz ze mną do gospody? Zapowiada się wesoły wieczór.
Stary Halleck pokręcił głową.
- Chyba raczej pójdę spać. Te twoje piosenki czasami strasznie mnie męczą.
Gurney wzruszył ramieniem.
- Jak tam sobie chcesz.
W swoim pokoiku otworzył spaczoną szafę i wyjął swój najcenniejszy przedmiot: starą balisetę, dziewięciostrunowy instrument, chociaż Gurney musiał się nauczyć grać na siedmiu, dwie bowiem się zerwały, a on nie miał ich czym zastąpić.
Znalazł ją na śmietniku, ale kiedy cierpliwie popracował nad nią przez pół roku, szorując piachem, uzupełniając brakujące części, lakierując je… jakże słodko zabrzmiała, chociaż nie dało się z niej wydobyć wszystkich tonów. Gurney całe godziny spędzał na jej strojeniu, a potem - grał. Uczył się piosenek ze słuchu i układał własne.
Zapadł mrok i matka także zajęła miejsce na krześle, a na kolanach ułożyła Biblię, najwyraźniej rada z jej ciężaru.
- Tylko nie wracaj późno - powiedziała suchym, bezbarwnym głosem.
- Wrócę wcześnie - zapewnił Gurney, zarazem zastanawiając się, czy zauważyłaby, gdyby w ogóle nie zjawił się na noc. - Potrzeba mi sił do jutrzejszej pracy.
Podniósł ramię i naprężył mięśnie, udając entuzjazm, choć wszyscy wiedzieli, że ta harówka nigdy się nie skończy.
Zapiaszczonymi zaułkami dotarł do gospody.
Szalejąca przed kilkoma laty grypa zabrała lokatorów czterech budynków. Mieszkańcy połączyli je, zburzyli ścianki działowe i w ten sposób stworzyli wielki dom wspólnoty. Chociaż nie sprzeciwiało się to żadnemu z zakazów Harkonnenów, miejscowi przedstawiciele rodu nie byli zadowoleni z takiej samodzielności mieszkańców, gospody jednak nie ruszyli.
Gurney dołączył do kilkuosobowego grona, które już wcześniej umówiło się na spotkanie. Niektórzy przyszli z żonami. Jeden z mężczyzn leżał już na stole, bardziej ze zmęczenia niż przepicia, gdyż kufel wodnistego piwa stał obok niego tylko w połowie opróżniony. Gurney stanął za nim, uniósł balisetę i wydobył z niej przenikliwy ton, który natychmiast rozbudził śpiącego.
- Mam, przyjaciele, nową piosenkę. Nie jest może taka jak te, które śpiewały wam mamusie, ale w każdym razie nauczę was. A potem - dodał ze złośliwym uśmiechem - jak zaśpiewamy razem, nie rozpoznam już melodii.
Nikt z nich nie był dobrym śpiewakiem, ale najważniejsze było to, że wesołe piosenki wnosiły jakąś odmianę do szarego życia.
Pod znaną melodię na całe gardło zaczął wyśpiewywać ironiczne słowa:

Och, Giedi Primo!
Niedoścignione twoje czernie i mroki,
Od obsydianowych równin po smoliste morza
I po noce najciemniejsze w oczach Cesarza.

Nadejdź, wędrowcze, z najdalszej krainy,
By zoczyć, co skryte w naszych sercach, duszach,
By z nami potrudzić się także pospołu,
Oskardem uderzyć, raz, drugi i trzeci…
I stanie się piękniej, niż było poprzednio.

Och, Giedi Primo!
Niedoścignione twoje czernie i mroki,
Od obsydianowych równin po smoliste morza
I po noce najciemniejsze w oczach Cesarza.

Skończywszy, Gurney uśmiechnął się szeroko i skłonił, jakby w oczekiwaniu głośnych oklasków. Jeden ze słuchających powiedział chrapliwie:
- Uważaj na siebie, Gurneyu Halleck. Jeśli ktoś z Harkonnenów usłyszy twój słodki głos, z całą pewnością zabiorą cię do Harko, a tam - będziesz mógł zaśpiewać samemu baronowi.
Gurney zrobił smutną minę.
- Baron nie ma słuchu, a już szczególnie do tak ładnych piosenek jak moje.
Odpowiedzią był zbiorowy śmiech. Gurney sięgnął po kufel kwaśnawego piwa i opróżnił go jednym haustem. Nagle otworzyły się drzwi i wpadła do środka Bheth z rozwianymi włosami i rozpaloną twarzą.
- Patrol! Zobaczyliśmy światła odciążaczy. Mają więźniarkę i tuzin strażników.
Mężczyźni oniemieli. Dwóch wprawdzie rzuciło się do drzwi, ale reszta siedziała jak skamieniała, jak gdyby wiedzieli, że nie unikną już swego losu.
Gurney wydobył spokojny ton z balisety.
- Nie lękajcie się, przyjaciele. Przecież nie robimy nic bezprawnego. "Na złodzieju czapka gore", nietrudno wypatrzyć przestępcę. A my co? Bawimy się po przyjacielsku i weselimy. Za to nas nie zaaresztują. Przecież dowodnie tutaj pokazujemy, jak nam się wszystko podoba, z jaką radością pracujemy dla barona i jego pachołków. Czyż nie?
Odpowiedzią był głuchy pomruk. Gurney odłożył balisetę i podszedł to trapezoidalnego okna dokładnie w chwili, gdy pojazd dla więźniów zatrzymywał się w centrum osiedla. W wizjerach z plazu było już widać cienie kilkunastu osób - jak się zdawało, samych kobiet - co świadczyło o tym, że Harkonnenowie potrzebowali nowych więźniów. Chociaż Gurney poklepał uspokajająco siostrę po ramieniu i uśmiechnął się do reszty, dobrze wiedział, że żandarmom niewiele potrzeba, żeby kogoś pojmać.
Osiedle przeczesywały światła reflektorów, w których to pojawiały się, to znikały umundurowane sylwetki, dobijające się do drzwi domów. Potem z hukiem rozwarły się drzwi do sali, w której siedzieli.
Weszło sześciu mężczyzn, spośród których Gurney natychmiast rozpoznał kapitana Kryubiego, szefa służby bezpieczeństwa Harkonnenów.
- Powstać do rewizji! - rozkazał Kryubi.
Nad jego ustami lśnił wąs, twarz miał wąską, policzki zapadnięte, jak gdyby za często zaciskał szczęki.
Gurney nie ruszył się od okna.
- Nie robiliśmy nic złego, panie kapitanie. Przestrzegamy prawa Harkonnenów. Nie ociągamy się w pracy.
Kryubi zerknął przez ramię.
- Ktoś ci pozwolił wypowiadać się w imieniu innych?
Gurney nie zdołał powstrzymać szyderczego uśmiechu.
- A kto panu zezwolił na napastowanie niewinnych robotników? I jak mamy jutro sprawnie wykonywać swoją pracę?
Inni byli przerażeni jego zuchwalstwem. Bheth podbiegła i chwyciła brata za rękę, chcąc przywołać go do porządku. Reszta strażników złowrogo wystawiła broń.
Gurney ruchem podbródka wskazał pojazd na zewnątrz.
- A co oni takiego zrobili? Na pewno coś tak poważnego, żeby ich aresztować?
- Nie trzeba niczego poważnego - zimno odparł Kryubi, najwyraźniej delektując się cynizmem tych słów.
Gurney gwałtownie wystąpił do przodu, ale natychmiast trzech strażników chwyciło go za ramiona i cisnęło na podłogę. Gwardzistami barona często byli prości wieśniacy. Wyrwani z beznadziei, odziani w szykowne mundury, mający do dyspozycji broń, mieszkania i kobiety, często byli bardziej okrutni wobec swych dawnych pobratymców niż zawodowi żołnierze z innych planet. Gdyby Gurney rozpoznał kogoś z sąsiedztwa, naplułby mu w twarz. Uderzył głową o podłogę, ale już w następnej chwili był znowu na nogach.
- Nie prowokuj ich - usłyszał za plecami szept Bheth. Niczego gorszego nie mogła zrobić.
- Dobra, weźcie i tę - rozkazał Kryubi i wskazał na siostrę Gurneya.
Pobladła jak ściana, kiedy trzech gwardzistów chwyciło ją za ręce. Chociaż wyrywała się ze wszystkich sił, pociągnęli ją do drzwi. Gurney rzucił balisetę i skoczył w ślad za oprawcami, a ostatni z nich uderzył go kolbą w twarz. Chłopak zachwiał się, ale odzyskawszy równowagę, odwrócił się z zaciśniętymi pięściami.
- Zostawcie ją!
Powalił jednego z gwardzistów na ziemię, drugiego z wściekłością odepchnął od siostry. Bheth krzyknęła rozdzierająco, kiedy trzech żołdaków rzuciło się na Gurneya, z taką pasją okładając go bronią, że słychać było chrzęst żeber, a jego twarz zalała się krwią.
- Pomóżcie! - krzyknął Gurney do swych towarzyszy. - Jest nas więcej!
Nikt się jednak nie ruszył ani nie odezwał.
Kopany i bity Gurney upadł na podłogę; podniósłszy na chwilę głowę, zobaczył, jak Kryubi przygląda się swoim ludziom, gdy wyciągają Bheth na zewnątrz. Rozpaczliwie szarpnął się, usiłując uwolnić się z rąk zwalistego gwardzisty. Widział, jak z przerażeniem na twarzy spoglądają na niego zastygli za stołem znajomi z osiedla i pracy.
- Pomocy, do cholery! - zawołał raz jeszcze, ale w tym właśnie momencie jeden z napastników z taką siłą uderzył go w splot słoneczny, że Gurney stracił dech, a przed oczami zamigotały mu czarne plamy.
W końcu żołnierze wyszli.
Gurney ruszył za nimi, ale musiał się oprzeć o ścianę, gdyż zakręciło mu się w głowie. Usłyszał na zewnątrz ryk silnika ruszającej więźniarki. W oknach zamigotały ostre światła i pojazd zniknął, kierując się ku następnej osadzie, zapewne w poszukiwaniu kolejnych ofiar.
Gurney popatrzył spod napuchniętych powiek na swych towarzyszy. Odkaszlnął, otarł krew z warg i wybuchnął:
- A wy nic, tylko tak sobie siedzicie! Żaden nawet palcem nie ruszył, kiedy zabierali moją siostrę! Jak to możliwe?!
Miał jednak przed sobą ludzi posłusznych jak muły. Zawsze tacy byli, nie powinien więc teraz oczekiwać niczego innego.
Z najwyższą pogardą splunął na podłogę i wypadł na zewnątrz.

 


Tajemnice są istotnym aspektem władzy. Sprawny władca wykorzystuje je do utrzymania podwładnych w posłuchu.

książę Raphael Korrino,Dysputy o władaniu galaktycznym Cesarstwem,wydanie XII

Mężczyzna o podstępnej twarzy lisa stał na drugiej kondygnacji rezydencji w Arrakin i spoglądał w dół na wielkie atrium.
- Czy wszyscy na pewno zostali poinformowani o naszym małym wieczorku, hmmm-mhm? - Od kilku już lat usta miał nieustannie spierzchnięte od suchego powietrza. - Wszystkie zaproszenia doręczone osobiście? Wszystkich poinformowano?
Hrabia Hasimir Fenring spojrzał pytająco na stojącego obok szczupłego dowódcę swej przybocznej gwardii, Geraldo Willowbrooka. Odziany w szkarłatno-złoty mundur mężczyzna kiwnął głową, mrużąc oczy od światła wpadającego przez zabezpieczone tarczami pryzmatyczne okna.
- To będzie wielkie uczczenie rocznicy twego przybycia tutaj, panie. Żebracy już się tłoczą u frontowej bramy.
- Hmmm, mhmm, to dobrze, bardzo dobrze. Moja żona się ucieszy.
Na dole szef służby nadzorował transport srebrnego serwisu do kawy. Aż tutaj docierały smakowite zapachy kuchenne: woń egzotycznych zup i sosów, w których podane będą mięsiwa ze zwierząt, jakich nigdy nie widziano na Arrakis.
Fenring przesunął ręką po rzeźbionej żeliwnej poręczy. Dwa piętra nad jego głową wznosił się gotycki strop, którego belki zrobiono z elakkijskiego drewna, a świetliki z plazu. Hrabia, chociaż muskularny, nie był wysokim mężczyzną, więc ta wielka budowla go przytłaczała. Sam zamówił takie właśnie sklepienie, podobnie jak sufit w jadalni. Jego pomysłem było także nowe wschodnie skrzydło z eleganckimi pokojami gościnnymi i basenami kąpielowymi.
Przez dziesięć lat spędzonych na Arrakis jako Cesarski Obserwator, Fenring nieustannie inicjował coraz to nowe budowy. Chciał zostawić coś po sobie w miejscu, gdzie go zesłano po wydaleniu z cesarskiej stolicy Kaitain.
Z oranżerii przylegającej do prywatnych pokoi, które zajmował z lady Margot, dobiegało stukanie narzędzi i śpiew robotników. Wykańczali framugi drzwi, umieszczali w niszach misy fontann i zdobili ściany barwnymi geometrycznymi mozaikami. Jednemu z zawiasów w odrzwiach nadano na szczęście kształt ręki Fatimy, ukochanej córki Proroka ze Starej Ziemi.
Fenring miał już odprawić Willowbrooka, kiedy od silnego uderzenia zadygotała cała budowla. Dwóch mężczyzn przebiegło przez hol obok szaf z książkami; z pokojów i wind powystawiali głowy zaciekawieni służący.
Owalne drzwi do oranżerii stały otworem, a w środku widać było zwały metalu i plazu. Jeden z robotników wzywał lekarza. Zawaliło się rusztowanie na odciążaczach, pełne pracowników. Fenring wrył sobie w pamięć, żeby osobiście dopilnować wymierzenia kary, kiedy dochodzenie ujawni, kto za to odpowiada.
W drodze do pokoju Fenring spojrzał w górę i poprzez otwór w dachu zobaczył cytrynowożółte niebo. Po zawaleniu się rusztowania tylko kilka tafli szkła filtracyjnego pozostało nietkniętych.
- Niedobra pora na coś takiego, hmmm - mruknął zdegustowany. - Miałem zamiar pokazać to dzisiaj naszym gościom.
- Bardzo nieodpowiednia, panie hrabio - usłużnie przytaknął Willowbrook, spoglądając jednocześnie, jak w oranżerii medycy w kitlach w kolorze khaki udzielają pierwszej pomocy rannym. Jeden wyprowadzał właśnie mężczyznę o zakrwawionej twarzy, podczas gdy dwóch innych starało się unieść ciężką taflę plazu, która przygniotła kilka osób. Nadzorca został uwięziony pod zawalonym rusztowaniem. "Głupiec - pomyślał Fenring - ale dla niego pewnie lepiej, że tak skończył. To w końcu on ponosił za wszystko odpowiedzialność".
Fenring zerknął na czasomierz. Jeszcze dwie godziny do przyjazdu gości. Skinął na Willowbrooka.
- Zadbaj o to, żeby podczas obiadu żaden hałas stąd nie dochodził. Razem z lady Margot zaplanowaliśmy całą uroczystość w najdrobniejszych szczegółach, nie chcę więc, żeby coś nam teraz przeszkadzało.
Willowbrook zmarszczył brwi, ale zdecydował, że lepiej będzie odpowiedzieć posłusznie:
- Za niecałą godzinę będzie tu już porządek, panie hrabio.
Fenring był poirytowany. Właściwie to niewiele go interesowały egzotyczne rośliny, a kosztowną inwestycję zaaprobował, gdyż takie było życzenie jego żony Bene Gesserit, lady Margot. Chciała czegoś skromnego i niewyszukanego, on jednak pomyślał, że dobrze byłoby zbudować pomieszczenie, w którym znajdą się egzemplarze wszystkich roślin z całego Cesarstwa.
Teraz zaczął wątpić, czy oranżeria kiedykolwiek powstanie.
Powitał żonę w wejściu, kiedy doniesiono mu, że wraca w wyprawy na miejskie suk. Miała długie włosy blond, szarozielone oczy, idealną figurę, szlachetne rysy i była wyższa od Fenringa co najmniej o głowę. Miała na sobie abę podkreślającą kobiece kształty; na czarnym materiale osiadł miejski kurz.
- I co, kochana, czy mieli korzenie z Ekazu?
Hrabia z niecierpliwością wpatrywał się w dwa wielkie pakunki w grubym papierze przyprawowym, niesione przez służące. Kiedy po południu do rezydencji dotarła wieść, że liniowcem przybyli kupcy, Margot natychmiast wyprawiła się do Arrakin, aby zatroszczyć się o rzadkie warzywa. Usiłował zajrzeć pod papier, ale żartobliwie klepnęła go w rękę.
- Czy tutaj wszystko już gotowe, mój drogi?
- Hmmm-mhhhm, raczej tak, jednak nie będziemy mogli dziś oprowadzić gości po oranżerii. Trochę za duży tam bałagan.

Lady Margot witała gości w wielkim atrium, na którego wyłożonych drewnem ścianach widniały podobizny Padyszachów Cesarzy, poczynając od legendarnego generała Faykana Korrino, który dowodził w Butleryjskim Dżihadzie, i światłego władcy Raphaela Korrino, a na Fondilu III "Łowcy" i jego synu, Elroodzie IX, kończąc.
Pośrodku stała złota statua przedstawiająca obecnego Cesarza Szaddama IV w paradnym mundurze sardaukarów i z wysoko wzniesionym ceremonialnym mieczem. Było to jedno z kosztownych dzieł, które władca sprezentował w pierwszej dekadzie swego panowania. W samej rezydencji i wokół niej było jeszcze wiele świadectw łaskawości przyjaciela Fenringa z lat młodzieńczych. Doszło wprawdzie między nimi do scysji po objęciu przez Szaddama tronu, potem jednak wzajemne stosunki znowu się ociepliły.
Poprzez otwarte wierzeje napływały eleganckie damy, którym towarzyszyli mężczyźni w czarnych postbutleryjskich smokingach i różnobarwnych wojskowych uniformach. Sama Margot miała na sobie długą suknię z gładkiej tafty, przyozdobioną na piersiach szmaragdowymi cekinami.
Herold zapowiadał nadchodzących gości, a Margot ich witała. Potem przechodzili do Wielkiej Sali, skąd dobiegał gwar rozmów, śmiechy i brzęk kieliszków. Wyśmienici żonglerzy i sławni trubadurzy mieli uświetniać dziesięciolecie pobytu na Arrakis hrabiego Fenringa.
Na wielkich schodach pojawił się jej mąż. Miał na sobie klasyczny granatowy smoking z purpurową królewską szarfą na piersiach. Strój został uszyty na miarę przez krawców na Bifkarze. Kiedy Hasimir stanął u jej boku, nachyliła się i ucałowała go w usta.
- Zajmij się przybyłymi, kochany, zanim baron zdominuje wszystkie konwersacje.
Fenring zgrabnie ominął pulchną, nieefektownie wyglądającą księżną z jednej z prowincjonalnych planet Korrinów; arystokratka właśnie przeciągała nad lampką wina zdalnie sterowanym wykrywaczem trucizn, by potem schować instrument do kieszeni sukni. Hrabia zmierzał w kierunku barona Harkonnena, obecnego zarządcy siridar-lenna Arrakis i bezcennego monopolu na pozyskanie przyprawy. Pełgający po twarzy barona odblask ognia z paleniska nadawał jej otyłym rysom osobliwy wygląd. Vladimir Harkonnen nie wyglądał najlepiej.
Podczas pobytu Fenringów na Arrakis baron zapraszał ich na uczty w Twierdzy albo na walki gladiatorów, którymi byli niewolnicy dostarczani z Giedi Primy. Był to niebezpieczny człowiek, myślący jedynie o własnej korzyści. Stał teraz oparty na lasce, której rękojeść stanowiła wyrzeźbiona paszcza wielkiego piaskala.
Margot obserwowała, jak przez te dziesięć lat gwałtownie pogarsza się cielesna kondycja barona; cierpiał na tajemniczą chorobę mięśni i nerwów, w wyniku której nieustannie przybierał na wadze. Od swych sióstr Bene Gesserit wiedziała, co spowodowało chorobę. Zasiała ją w nim Wielebna Matka Gaius Helena Mohiam w trakcie dokonanego na niej gwałtu. On sam nigdy nie poznał przyczyny swej dolegliwości.
I właśnie zbliżała się do Margot sama Mohiam, kolejna osoba z orszaku starannie dobranych gości. Siwowłosa Wielebna Matka miała na sobie uroczystą abę z kołnierzem wysadzanym diamentami. Wąskie usta uśmiechnęły się na powitanie, a subtelnymi ruchami palców przekazała pytanie: "Jakie informacje dla Matki Przełożonej Harishki? Mam jej przekazać raport".
Margot odpowiedziała w ten sam sposób: "Postępy w sprawach Missionaria Protectiva, chociaż brak potwierdzeń. Zaginione siostry nie odnalezione. Możliwe, że już od dawna nie żyją".
Mohiam nie zachwyciły informacje. Sama była kiedyś funkcjonariuszką Missionaria Protectiva, nieocenionej służby Bene Gesserit, która aż po najdalsze krańce Cesarstwa rozsiewała przesądy mogące kiedyś okazać się pożyteczne dla zakonu. W młodości Mohiam udająca zwykłą mieszczkę wypełniała takie zadanie tutaj, na Arrakis. Jej samej nie udało się wprawdzie przeniknąć do hermetycznej społeczności Wolan, niemniej jednak przez stulecia udało się to pewnej liczbie Bene Gesserit, po których ślad zaginął, kiedy weszły między ludzi pustyni.
Od czasu gdy Margot znalazła się na Arrakis jako połowica hrabiego, zakon wielokrotnie dopytywał się, czy nie rozpoznaje śladów subtelnej pracy Missionaria. Udało jej się jednak zdobywać tylko wiadomości z trzeciej, czwartej ręki: o Wielebnych Matkach, które stały się Wolankami i wyrzekły zakonu, ale także o rytuałach plemiennych, które wskazywały na inspiracje Bene Gesserit. W jednej z odizolowanych siczy rządzić miała święta niewiasta; w gospodzie podsłuchano zakurzonych wędrowców rozprawiających o proroku, co wskazywałoby niedwuznacznie na panoplia propheticus. Tak czy inaczej, nie były to informacje pochodzące wprost od samych Wolan, którzy wydawali się równie nieprzychylni dla obcych jak sama planeta.
Nie można było wykluczyć tego, że zamordowali siostry, a z ich  ciał odzyskali bezcenną dla nich wodę.
"Mogły zginąć w piachu pustyni" - ciągnęła bezsłownie Margot.
"Nie ustawać w poszukiwaniach".
Ruchem głowy informując o końcu rozmowy, Mohiam przeszła do Wielkiej Sali.
- Rondo Tuek! - oznajmił herold. - Kupiec wodny!
Margot zobaczyła przed sobą mężczyznę o szerokiej twarzy i muskularnej posturze, który nachodził dziwnym, chwiejnym krokiem. Po bokach głowy sterczały kosmyki rudawosiwych włosów, na szczycie czaszki niemal ich już nie było. Szeroko rozstawione oczy patrzyły uważnie. Margot wyciągnęła dłoń na powitanie.
- Ach, tak… przemytnik.
Policzki Tueka pociemniały, ale zaraz na wargach pojawił się krzywy uśmiech. Pogroził Margot palcem jak nauczyciel karcący uczennicę.
- Jestem dostawcą wody, który ciężko pracuje, aby pozyskać życiodajny płyn z zanieczyszczonych czap lodowych.
- Bez ofiarności twojej całej rodziny Cesarstwo bez wątpienia by nie przetrwało.
- Jesteś zbyt łaskawa dla mnie, pani.
Tuek ukłonił się nisko i przeszedł do Wielkiej Sali.
Na zewnątrz rezydencji zebrali się żebracy, liczący na jakiś przejaw rzadkiej u hrabiego wspaniałomyślności. Dalej zatrzymali się przechodnie obserwujący żebraków, a także rzeźbioną fasadę budowli. Sprzedawcy wody w tradycyjnych różnobarwnych strojach potrząsali dzwoneczkami i wołali: "Suu-suu-suuuk!" Strażnicy, oddelegowani na tę okazję z oddziałów Harkonnenów i przyodziani w cesarskie barwy, pilnowali, by do środka nie dostał się nikt niepowołany.
Kiedy przybył ostatni z zaproszonych gości, Margot zerknęła na antyczny chronometr na ścianie z mechanicznymi figurkami i kurantem. Mieli około pół godziny opóźnienia. Pospieszyła do męża i szepnęła mu coś do ucha. Ruchem ręki uciszył żonglerów, na co zareagowali też goście.
- Czy mógłbym prosić o chwilkę uwagi? - spytał hrabia, patrząc, jak w szpaler ustawiają się ludzie ze świty. - Przejdziemy teraz do jadalni.
Zgodnie z obowiązującym zwyczajem, hrabiowska para udała się za wszystkimi gośćmi.
Po obu stronach wejścia stały wielkie czary ze złoconymi płytkami, na których zgodnie z wymogami sytuacji politycznej, wyryto herby rodów Korrinów i Harkonnenów. Krzyże władającego uprzednio Arrakis rodu Richesów starannie zastąpiono błękitnymi gryfami obecnych lenników. Goście zatrzymywali się przy czarach, zanurzali ręce w wodzie, otrząsali je nad posadzką, a wykorzystane ręczniki ciskali w powiększającą się kałużę. Zwyczaj ten został zapoczątkowany przez barona Harkonnena, chcącego w ten sposób pokazać, że rządca planety za nic ma sobie niedostatek wody. Dumny pokaz bogactwa. Fenringowi bardzo się to spodobało i u siebie też wprowadził podobną procedurę, choć z drobną poprawką. Lady Margot dostrzegła sposób na okazanie łaskawości i dobrego serca; uzyskawszy mrukliwą zgodę męża, kazała obwieścić, że po każdej uczcie w rezydencji zebrani pod nią żebracy mogą za darmo otrzymać tyle wody, ile da się wycisnąć z ręczników.
Czując na rękach chłód wilgoci, Margot u boku swego męża wkroczyła do długiej sali. Na ścianach wisiały stare kobierce, swobodne jarzyce unosiły się na tej samej wysokości, wszystkie nastawione na ten sam odcień żółci. Nad polerowanym drewnianym stołem zawisł lśniący kandelabr z niebiesko-zielonego kwarcu z Hagala, a w nim ukryty był czuły wykrywacz trucizn.
Mała armia lokajów podstawiała gościom fotele i układała serwetki na kolanach. Ktoś nieostrożnie potrącił kryształowy kielich, który z brzękiem rozbił się o posadzkę. Służący rzucili się, aby uprzątnąć okruchy; wszyscy udawali, że nic się nie stało.
Siedząca na końcu stołu Margot uprzejmie skinęła głową planetologowi Pardotowi Kynesowi i jego dwunastoletniemu synowi, którzy zajęli miejsca po obu stronach obok niej. Nieco zdziwiło ją, że rzadko widywany specjalista pustynny przyjął zaproszenie, i miała nadzieję, że uda jej się stwierdzić, jak wiele było prawdy w krążących o nim plotkach. Nudziły ją banalne, nieszczere rozmowy podczas takich spotkań, mimo że dla wytrawnej obserwatorki, jaką była każda Bene Gesserit, stanowiły one trudne do przecenienia źródło informacji. Przyjrzała się szczupłemu mężczyźnie, odnotowując ślady reperacji na starym ubraniu, a także mocno nakreśloną linię szczęk.
Dwa fotele dalej miejsce zajmowała Wielebna Matka Mohiam. U szczytu stołu zasiadł Hasimir Fenring, po prawicy mając barona Harkonnena. Wiedząc o ich wzajemnej nienawiści, Margot usadziła ich na przeciwnych końcach.
- Dziękujemy za zaproszenie, lady Fenring - zwrócił się do Margot syn planetologa, który przedstawił go imieniem Weichih, czyli "ukochany". Byli do siebie podobni, o ile jednak ojciec wyglądał na marzyciela, o tyle w oczach syna widać było twardość wychowania w surowych warunkach Arrakis.
Uśmiechnęła się do niego.
- Jeden z naszych kucharzy jest osiadłym w mieście Wolaninem i przygotował na tę okazję siczowe smakołyki: ciastka przyprawowe z miodem i sezamem.
- Wolańska kuchnia uzyskała sankcje cesarskie? - spytał z nieco ironicznym uśmiechem Pardot Kynes. Z jego miny można było wnosić, że zawsze traktował jedzenie jak kłopotliwy obowiązek.
- No cóż, smak to kwestia osobistego gustu - odrzekła dyplomatycznie Margot, ale w jej oczach pojawiły się iskierki.
- Traktuję to jako odpowiedź negatywną.
Wysokie, zgrabne kobiety przesuwały się za stołem ze smukłymi butelkami pełnymi niebieskiego, doprawionego przyprawą wina. Aby olśnić miejscowych, pojawiły się półmiski pełne ryb i małż z Buzzellu. Nawet najwięksi bogacze Arrakin rzadko kiedy mieli okazję popróbować owoców morza.
- Ach! - westchnął z satysfakcją Fenring od drugiego końca stołu, kiedy służący podsunął mu małą misę, zdejmując z niej przejrzystą pokrywę. - Wspaniałe, cudowne korzenie z Ekazu. Hmmmhhhm, czymże ja ci się odwdzięczę, kochanie?
Lokaj nalał na potrawę gęsty ciemny sos.
- Nic nie jest nazbyt wykwintne, aby uradować naszych gości - powiedziała Margot.
- Pozwólcie państwo, że wyjaśnię, dlaczego te korzenie są takie drogie - odezwał się dyplomata z Ekazu, przyciągając uwagę wszystkich ucztujących. Bindikk Narvi był niewysokim mężczyzną o zadziwiająco niskim głosie. - Nowy rodzaj szkodnika ogromnie zmniejszył nasze dostawy dla całego Cesarstwa. Jesteśmy pewni sabotażu i zarazę tę nazwaliśmy "stonką z Grumman". - Narvi obdarzył płomiennym spojrzeniem ambasadora Grumman, zwalistego mężczyznę o ciemnej, pomarszczonej skórze, pijącego na potęgę. - Co gorsza, podstępne szkodnictwo nie oszczędziło także naszych plantacji drzew mgielnych na kontynencie Elakka.
Powszechnie cenione w całym Cesarstwie rzeźby z drzewa mgielnego powstawały dzięki myślowemu sterowaniu wzrostem drzew.
Tymczasem wtrącił się przedstawiciel rodu Moritanich, Lupino Ord, który miał głos piskliwy, chociaż ciało masywne.
- I znowu panowie z Ekazu symulują jakieś epidemie, aby podbić ceny. Ciągle stosujecie tę samą sztuczkę, chociaż to z jej powodu wasi przodkowie zostali wygnani ze Starej Ziemi.
- To wierutne kłamstwo i…
- Panowie, proszę o spokój! - odezwał się stanowczo Fenring.
Mieszkańcy Grumman zawsze byli bardzo porywczy i jeśli tylko zwęszyli chociażby cień obrazy, gotowi byli natychmiast wszcząć awanturę. Fenring był zniesmaczony takim grubiańskim zachowaniem. Zerknął na żonę.
- Czyżbyśmy się pomylili, rozsadzając gości, kochanie?
- Albo może układając ich listę - odrzekła z czarownym uśmiechem.
Na niektórych twarzach pojawiły się niepewne uśmiechy. Zwaśnieni mężczyźni umilkli, ale nadal spoglądali na siebie nieprzyjaźnie.
- Cieszę się ogromnie - powiedział łaskawym tonem baron Harkonnen - że nasz znakomity planetolog zabrał ze sobą swego syna. Nader udatny chłopiec. Masz zaszczyt być najmłodszym biesiadnikiem, młodzieńcze.
- Największym dla mnie zaszczytem jest możność znalezienia się w tak znakomitym towarzystwie - odparł młody Kynes.
- Słyszę, że jest przyuczany do tego, aby, gdy nadejdzie czas, zastąpić swego ojca - ciągnął baron, a Margot posłyszała w jego głosie delikatny sarkazm. - To świetnie, bo nie wiem doprawdy, jak poradzilibyśmy tu sobie bez planetologa.
W gruncie rzeczy Kynes rzadko zjawiał się w mieście i niemal w ogóle nie przedstawiał swych raportów Cesarzowi, który chyba nawet tego nie zauważał. Margot wiedziała od męża, że Szaddama pochłaniają teraz jakieś inne, nie do końca jasne sprawy.
Oczy chłopaka się rozjaśniły. Podniósł puchar z wodą.
- Czy wolno mi będzie wznieść toast na cześć naszego wspaniałego gospodarza i znakomitej gospodyni?
Pardot zerknął na swego syna, zarazem zdziwiony jego śmiałością, jak i skonfundowany tym, że sam wcześniej nie pomyślał o tym geście.
- Doskonały pomysł - mruknął baron, a Margot zauważyła, że sposób, w jaki przeciągał głoski, świadczył o tym, iż wino już na niego podziałało.
Dwunastolatek wzniósł kielich do góry i powiedział:
- Oby wasze bogactwo, którego wyrazem jest obfitość jadła i wody, było niczym w porównaniu ze skarbami waszych serc, o najszlachetniejsi!
Zebrani z entuzjazmem się przyłączyli, a Margot uważnie przyjrzała się chłopcu, który potrafił formułować tak subtelne i wieloznaczne słowa. Kiedy umilkł brzęk odstawianych kielichów, planetolog przełamał skrupuły i zapytał o to, co najbardziej go interesowało:
- Słyszałem, hrabio, że budujesz tutaj ogród botaniczny. Czy pozwoliłbyś mi rzucić na niego okiem?
Teraz Margot już rozumiała, dlaczego Pardot Kynes przyjął zaproszenie i na chwilę porzucił swą ukochaną pustynię, nie zmieniwszy nawet stroju, w którym bardziej wyglądał na Wolanina niż cesarskiego urzędnika.
- Hmmm-mhhhm, widzę, że nasze małe sekrety szybko się rozchodzą. - Fenring wydął wargi z wyraźnym niezadowoleniem. - Istotnie, miała to być na dzisiaj niespodzianka dla mych drogich gości, tymczasem… Pojawiły się pewne opóźnienia. Może innym razem.
- Czy dobrze rozumiem, że w tej prywatnej hodowli będziesz miał, hrabio, rzeczy niedostępne dla innych mieszkańców Arrakis? - spytał młody Weichih.
- Tak właśnie - mruknął pod nosem ojciec.
Margot posłyszała wypowiedziane półgłosem słowa. "Interesujące". Wyraźnie widziała, że absolutnie nie wolno było lekceważyć tego niechlujnie ubranego mężczyzny i jego syna.
- Czyż jednak nie jest to piękna myśl, żeby zgromadzić tu wszystkie rośliny występujące w całym Cesarstwie? - spytała przymilnie. - Dla mnie to przede wszystkim demonstracja bogactwa wszechświata, nie zaś podkreślanie niedostatku.
- Nie sądzę, aby nasze opinie były interesujące dla innych - cicho, ale stanowczo upomniał syna ojciec.
- Wprost przeciwnie, z chęcią dowiedzielibyśmy się, co sądzą o tym ludzie tak blisko związani z pustynią - zaprotestowała Margot, ignorując gniewne spojrzenia, jakimi obdarzali się ambasadorowie Ekazu i Grumman. - I możecie się nie obawiać, że ktokolwiek poczuje się urażony.
- Tak - poparł ją siedzący pośrodku stołu importer broni z Kartagi, który miał na palcach tyle pierścieni, że podnosił dłonie z wyraźnym trudem. - Opowiedzcie nam, jacy są ci Wolanie. Wszystkich nas to interesuje.
Pardot wolno pokiwał głową.
- Żyję pośród nich już od wielu lat. Aby zrozumieć ich zwyczaje, należy pamiętać, że rzeczą dla nich najważniejszą jest przetrwanie. Niczego nie marnują. Wszystko potrafią wykorzystać i przystosować do powtórnego użytku.
- Aż do ostatniej kropli wody - podsunął Fenring. - Wydobywają ją także ze zwłok, mhhhm, hmmm, prawda?
Pardot zerknął na syna, a potem na Margot.
- A pański ogród, hrabio, będzie potrzebował bardzo wiele tej bezcennej wody.
- Jako Cesarski Obserwator mogę robić, co zechcę, z naturalnymi zasobami - oznajmił z naciskiem Fenring. - A sądzę, że idea mojej żony warta jest kosztów, jakie przyjdzie ponieść.
- Któż by śmiał kwestionować twoje prawa, panie - rzekł Kynes głosem tak twardym jak Mur Zaporowy. - Ja również jestem tutaj z cesarskiego polecenia. Służę Szaddamowi IV, jak wcześniej Elroodowi IX. Każdy z nas ma swoje obowiązki. Nie zamierzam zadręczać cię wykładami na temat ekologii, odpowiedziałem jedynie na pytanie twej szlachetnej małżonki.
- Świetnie, planetologu, ale wyjaw nam jakieś tajemnice Arrakis, których jeszcze nie znamy - wtrącił się baron. - Musisz je znać, bo jesteś tu przecież dostatecznie długo. Muszę powiedzieć, że więcej tracimy tu ludzi niż na jakiejkolwiek innej planecie podległej Harkonnenom. Gildia nie potrafi nawet zapewnić na tyle sprawnej obsługi satelitarnej, żebyśmy mogli dysponować wiarygodnymi prognozami. To doprawdy irytujące.
- Chociaż zarazem, z powodu przyprawy, Arrakis to cenne miejsce - zauważyła Margot. - Szczególnie dla pana, baronie.
- Niełatwo odkryć tajemnice tej planety - oznajmił Pardot Kynes. - I z pewnością nie wystarczy mego krótkiego życia, aby zrozumieć, co tutaj się rozgrywa. Wiem jednak, że należy nauczyć się współżyć z pustynią, zamiast z nią walczyć.
- Czy ci Wolanie nas nienawidzą? - spytała Caula, krewniaczka Cesarza, i zatrzymała podnoszony do ust widelec pełen duszonych w brandy podrobów z łasicy.
- Są podejrzliwi, nie ufają nikomu, kto nie jest Wolaninem, zarazem jednak to ludzie prości, ale prawi, wiernie przestrzegający swego kodeksu honorowego, którego nie zrozumie nikt z siedzących teraz przy stole, włącznie ze mną.
Delikatnie unosząc brwi, Margot zadała następne pytanie i uważnie wpatrywała się w odpowiadającego.
- A czy prawdziwe są pogłoski, że sam miał pan do nich przystać, planetologu?
- Moja pani, pozostaję na cesarskiej służbie, chociaż od Wolan z pewnością można się wiele nauczyć.
Kiedy pojawiły się desery, gwar wokół stołu stawał się coraz głośniejszy, a rozmowy toczono w mniejszych grupkach.
- A nasz Cesarz nadal nie ma dziedzica - wzbił się nad inne głosy przenikliwy dyszkant ambasadora Grumman, Lupino Orda, który nie przepuścił ani kolejki. - Tylko dwie córki, Irulanę i Chalice. Nie, żeby kobiety nie były ważne, ale… - Rozejrzał się, widząc przyganę w oczach kilku dam. - Bez męskiego potomka ród Korrinów musi ustąpić miejsca innemu z Wysokich Rodów.
- Jeśli będzie żył tak długo jak ojciec, Jego Cesarska Mość będzie nam panował jeszcze co najmniej sto lat - powiedziała Margot. - A najpewniej nie dotarła do pana wieść, że lady Anirula jest znowu przy nadziei?
- Liczne obowiązki sprawiają, że czasami przeoczam ważne wiadomości - przyznał Ord. Uniósł do góry kielich z winem. - Miejmy nadzieję, że tym razem będzie to chłopak.
- Tak, niech się spełni! - zakrzyknęło ki